خودشناسی، بنيان سعادت و ريشه خير برای بشريت است
گروه انديشه: يكی از خطبا و سخنرانان برجسته كشور با بيان اينكه كسی كه خود را میشناسد، پی به اين حقيقت میبرد كه در آفرينش گرانتر، پرقيمتتر و با ارزشتر از او وجود ندارد، تصريح كرد: خودشناسی، بنيان سعادت و ريشه خير بشريت است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه ايلام، حجتالاسلام والمسلمين حسين انصاريان، از خطبا و وعاظ برجسته كشور سهشنبه، 9 مهرماه در سلسله نشستهای مباحث اخلاقی و اعتقادی كه در مسجد جامع شهر ايلام برگزار شد، با تبيين اهميت ويژه خودشناسی، تصريح كرد: بر مردو زن واجب است از طريق دانشی كه خداوند به عنوان قرآن، رایگان در اختيار او نهاده سرمايههای وجودی خود را بشناسد؛ نه اينكه اين شناخت كار خوبی است بلكه واجب بسيار مهم و اساسی است.
وی افزود: در كنار اين سرمايهها، تبديل به سود بینهايت و دوستان كمين كرده در اين جاده نيز كه هيچ هدفی جز نابودی اين سرمايهها ندارند شناخته میشوند.
اين سخنران برجسته مسائل اخلاقی و اعتقادی اسلام، اظهار كرد: قطعاً میتوان گفت اولين كسی كه مسئله شناخت و معرفت را اعلام كرده و واجب دانسته پروردگار مهربان عالم است.
حجتالاسلام انصاريان با اشاره به واژه «لِتَعْلَم» كه خداوند در قرآن كريم مكرراً در آيات مختلف بيان فرموده است، گفت: پروردگار اين آيات را بيان میفرمايد تا انسان بفهمد و آگاهی پيدا كند، چرا كه جاهل زيستن هر لحظهاش نه ضرر بلكه طبق قرآن خسارت است؛ اگر ضرر باشد قابل جبران است.
اين مبلغ مذهبی با اشاره به آيات 1 و 2 سوره العصر، «وَالْعَصْرِ؛ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ؛ سوگند به عصر؛ كه واقعاً انسان دستخوش زيان است»، بيان كرد: خسارت در اصطلاح به معنی تباه كردن همه سرمايههای وجود است؛ آيه شريفه «إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ» كه كنار يك سوگند الهی قرار گرفته بسيار آيه سنگينی است كه پروردگار میفرمايد: قسم به روزگار كه انسان در خسارت است؛ به خاطر جهلش با دست خويش سرمايه وجودش را نابود میكند.
اين كارشناس مسائل دينی در ادامه گفت: چندين قرن پيش از ميلاد مسيح معبدی در يونان وجود داشت كه در سردر آن، سنگی نصب شده بود كه روی آن اين عبارت حكاكی نموده بودند، «خود را بشناس»؛ همين دو كلمه بنيان سعادت و ريشه خير است، كسی كه خود را میشناسد، میفهمد كه هيچ مخلوقی در جهان هستی ارزش او را ندارد؛ حال هر كسی میخواهد باشد وقتی خود را شناخت پی به اين حقيقت میبرد كه در آفرينش گرانتر، پرقيمتتر و با ارزشتر از او واقعاً وجود ندارد.
وی ادامه داد: در قيمتگذاری معارف الهيه میخوانيم كه ارزش و قيمت «بدن»، بهشت است و نبايد به كمتر از اين قيمت خود را فروخت، قيمت «روان» انسان هم رضوانالله است؛ ما تقريباً بهشت را میتوانيم تصور كنيم در سوره واقعه، الرحمان، دهر و ... با اين آيات میشود نعمتها را در بهشت تصور كرد اما قيمت جانمان را نمیتوانيم تصور كنيم.
حجتالاسلام انصاريان با اشاره به اينكه انسان، دو قيمت دارد يكی «بهشت» و ديگری «رضوانالله»، گفت: خداوند در سوره توبه، آيه 72 میفرمايد: «وَعَدَ اللّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَیِّبَةً فِی جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛ خداوند به مردان و زنان با ايمان باغهایى وعده داده است كه از زير [درختان] آن نهرها جارى است در آن جاودانه خواهند بود و [نيز] سراهایى پاكيزه در بهشتهاى جاودان [به آنان وعده داده است] و خشنودى خدا بزرگتر است اين است همان كاميابى بزرگ»، ما تا به عالم آخرت سفر نكنيم، حقيقت رضوان را نمیتوانيم تصور كنيم، اين ارزش و قيمت واقعی انسان است.
وی در پايان با بيان اين بيت از ديوان حافظ «سالها دل طلب جام جم از ما میكرد؛ آنچه خود داشت ز بيگانه تمنا میكرد»، خاطرنشان كرد: اگر انسان به حقيقت و ارزش واقعی خود پی ببرد ديگر خود را ارزان به قيمتهای ناچيز دنيوی نخواهد فروخت، همه گرفتاریهای او از جهل و ناآگاهی نسبت به خويشتن است؛ «ای خسته درون تو نهادی است؛ كه از هستی آن تو را كمالی است» «ای سايهنشين هر درختی؛ بنشين به كنار خويش لختی»، يك مقدار به خودت رسيدگی كن، خود را بشناس.
وی افزود: در كنار اين سرمايهها، تبديل به سود بینهايت و دوستان كمين كرده در اين جاده نيز كه هيچ هدفی جز نابودی اين سرمايهها ندارند شناخته میشوند.
اين سخنران برجسته مسائل اخلاقی و اعتقادی اسلام، اظهار كرد: قطعاً میتوان گفت اولين كسی كه مسئله شناخت و معرفت را اعلام كرده و واجب دانسته پروردگار مهربان عالم است.
حجتالاسلام انصاريان با اشاره به واژه «لِتَعْلَم» كه خداوند در قرآن كريم مكرراً در آيات مختلف بيان فرموده است، گفت: پروردگار اين آيات را بيان میفرمايد تا انسان بفهمد و آگاهی پيدا كند، چرا كه جاهل زيستن هر لحظهاش نه ضرر بلكه طبق قرآن خسارت است؛ اگر ضرر باشد قابل جبران است.
اين مبلغ مذهبی با اشاره به آيات 1 و 2 سوره العصر، «وَالْعَصْرِ؛ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ؛ سوگند به عصر؛ كه واقعاً انسان دستخوش زيان است»، بيان كرد: خسارت در اصطلاح به معنی تباه كردن همه سرمايههای وجود است؛ آيه شريفه «إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ» كه كنار يك سوگند الهی قرار گرفته بسيار آيه سنگينی است كه پروردگار میفرمايد: قسم به روزگار كه انسان در خسارت است؛ به خاطر جهلش با دست خويش سرمايه وجودش را نابود میكند.
اين كارشناس مسائل دينی در ادامه گفت: چندين قرن پيش از ميلاد مسيح معبدی در يونان وجود داشت كه در سردر آن، سنگی نصب شده بود كه روی آن اين عبارت حكاكی نموده بودند، «خود را بشناس»؛ همين دو كلمه بنيان سعادت و ريشه خير است، كسی كه خود را میشناسد، میفهمد كه هيچ مخلوقی در جهان هستی ارزش او را ندارد؛ حال هر كسی میخواهد باشد وقتی خود را شناخت پی به اين حقيقت میبرد كه در آفرينش گرانتر، پرقيمتتر و با ارزشتر از او واقعاً وجود ندارد.
وی ادامه داد: در قيمتگذاری معارف الهيه میخوانيم كه ارزش و قيمت «بدن»، بهشت است و نبايد به كمتر از اين قيمت خود را فروخت، قيمت «روان» انسان هم رضوانالله است؛ ما تقريباً بهشت را میتوانيم تصور كنيم در سوره واقعه، الرحمان، دهر و ... با اين آيات میشود نعمتها را در بهشت تصور كرد اما قيمت جانمان را نمیتوانيم تصور كنيم.
حجتالاسلام انصاريان با اشاره به اينكه انسان، دو قيمت دارد يكی «بهشت» و ديگری «رضوانالله»، گفت: خداوند در سوره توبه، آيه 72 میفرمايد: «وَعَدَ اللّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَیِّبَةً فِی جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛ خداوند به مردان و زنان با ايمان باغهایى وعده داده است كه از زير [درختان] آن نهرها جارى است در آن جاودانه خواهند بود و [نيز] سراهایى پاكيزه در بهشتهاى جاودان [به آنان وعده داده است] و خشنودى خدا بزرگتر است اين است همان كاميابى بزرگ»، ما تا به عالم آخرت سفر نكنيم، حقيقت رضوان را نمیتوانيم تصور كنيم، اين ارزش و قيمت واقعی انسان است.
وی در پايان با بيان اين بيت از ديوان حافظ «سالها دل طلب جام جم از ما میكرد؛ آنچه خود داشت ز بيگانه تمنا میكرد»، خاطرنشان كرد: اگر انسان به حقيقت و ارزش واقعی خود پی ببرد ديگر خود را ارزان به قيمتهای ناچيز دنيوی نخواهد فروخت، همه گرفتاریهای او از جهل و ناآگاهی نسبت به خويشتن است؛ «ای خسته درون تو نهادی است؛ كه از هستی آن تو را كمالی است» «ای سايهنشين هر درختی؛ بنشين به كنار خويش لختی»، يك مقدار به خودت رسيدگی كن، خود را بشناس.
