آموزههای قرآن؛ جامع نيازمندی بشر در مسير سير الیالله
گروه اجتماعی: فعال و داور قرآنی با بيان اينكه آموزش و قرائت قرآن و مفاهيم دينی، آموزش و قرائت دستور زندگی است و جنبههای معنوی و مادی انسان را دربرمیگيرد، اظهار كرد: به بيان ديگر قرآن و آموزههای آن سعادت دنيا و آخرت را دربردارد.
عباس حزباوی، فعال و داور قرآنی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، با اشاره به آيه اول سوره «علق»؛ «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِی خَلَقَ؛ بخوان به نام پروردگارت كه آفريد»، بر اهميت تعليم و آموزش قرآن و آموزههای دينی تأكيد و تصريح كرد: آموزش و قرائت قرآن و مفاهيم دينی، آموزش و قرائت دستور زندگی است و جنبههای معنوی و مادی انسان را دربرمیگيرد و به بيان ديگر قرآن و آموزههای آن سعادت دنيا و آخرت را دربردارد.
وی اظهار كرد: قرآن كريم آموزههايی را در بردارد كه جامع همه نيازمندیهای بشر در مسير سير الی الله است و از آنجا كه انسان در مسير خود بهسوی خداوند موانع زيادی را پيشرو دارد كه قرآن كريم به اين موانع و نحوه گذر از آنها پراخته است، ضرورت دارد با مراجعه به اين كتاب مقدس برنامه سعادت دنيا و آخرت را دريافت كرد و آن را آموخت و به كار برد.
اين داور قرآنی با بيان اينكه وظيفه تدريس قرآن و آموزههای دينی را نمیتوان به گروه يا قشر خاصی اختصاص داد و اين مهم را همه افراد جامعه بر عهده دارند، تصريح كرد: مدرسان قرآنی در اين راستا نقش فعالتری را برعهده دارند كه البته در سطح جامعه امروز، مدرسان قرآنی به لحاظ تخصص در سطح مناسبی هستند، اما تخصص كامل در اين زمينه را ندارند.
حزباوی با اشاره به اينكه مدرسان قرآنی بايد دانش لازم در زمينه آموزههای قرآنی را داشته باشند، گفت: برای مثال در كشورهای ديگر اسلامی يكی از ملزومات گزينش قاضی و يا امام جماعت اين است كه بايد حافظ قرآن باشد؛ توجه به اين نكته ما را بايد به اين مسئله برساند كه به طريق اولی مدرس قرآنی بايد حافظ قرآن و آشنا با مفاهيم آن باشد.
وی با تأكيد بر اينكه مدرس قرآنی بايد در همه شاخههای مرتبط با قرآن كريم متخصص باشد، عنوان كرد: لازم است كه دستگاههای اجرايی تربيت جامع مدرسان قرآنی را به عهده گيرند و مدرسان قرآنی نيز به علوم مرتبط با قرآن كريم همچون حفظ، قرائت، تجويد، تفسير مسلط باشند.
حزباوی ادامه داد: آموزش بهگونهای نباشد كه مدرس قرآنی از بيان آيات مرتبط با موضوعات تدريس عاجز و همواره نيازمند مراجعه به قرآن باشد و يا اينكه تنها به تفسير آيات اكتفا كرده و از نحوه قرائت آنها براساس قواعد تجويدی بیبهره باشد. البته در جامعه شاهد هستيم، مدرسان قرآنی در اين زمينه چند جانبهگرا نيستند و هنوز اين احساس نياز وجود دارد.
اين فعال قرآنی با اشاره به سخن امام علی(ع) مبنی بر اينكه كسی كه خود را مدرس يا امام جماعتی قرار دهد بايد قبل از تعليم ديگران از خود شروع كند، اظهار كرد: عامل بودن مدرس قرآنی به گفتهها و آموزههايی كه بيان میكند، بيشترين تأثيرگذاری را دارد زيرا فراگيران مدرس قرآنی را بهعنوان الگو و اسوه خود اختيار میكنند.
وی با بيان اينكه بديهی است كسی بهعنوان الگو و اسوه تلقی میشود كه در آن زمينه خاص سرآمد باشد، خاطرنشان كرد: مدرس قرآنی نبايد مصداق كسی باشد كه قرآن كريم در مورد آنها میفرمايد: «یَا أَیُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ؛ اى كسانى كه ايمان آوردهايد چرا چيزى میگوييد كه انجام نمیدهيد»، (صف/2).
وی اظهار كرد: قرآن كريم آموزههايی را در بردارد كه جامع همه نيازمندیهای بشر در مسير سير الی الله است و از آنجا كه انسان در مسير خود بهسوی خداوند موانع زيادی را پيشرو دارد كه قرآن كريم به اين موانع و نحوه گذر از آنها پراخته است، ضرورت دارد با مراجعه به اين كتاب مقدس برنامه سعادت دنيا و آخرت را دريافت كرد و آن را آموخت و به كار برد.
اين داور قرآنی با بيان اينكه وظيفه تدريس قرآن و آموزههای دينی را نمیتوان به گروه يا قشر خاصی اختصاص داد و اين مهم را همه افراد جامعه بر عهده دارند، تصريح كرد: مدرسان قرآنی در اين راستا نقش فعالتری را برعهده دارند كه البته در سطح جامعه امروز، مدرسان قرآنی به لحاظ تخصص در سطح مناسبی هستند، اما تخصص كامل در اين زمينه را ندارند.
حزباوی با اشاره به اينكه مدرسان قرآنی بايد دانش لازم در زمينه آموزههای قرآنی را داشته باشند، گفت: برای مثال در كشورهای ديگر اسلامی يكی از ملزومات گزينش قاضی و يا امام جماعت اين است كه بايد حافظ قرآن باشد؛ توجه به اين نكته ما را بايد به اين مسئله برساند كه به طريق اولی مدرس قرآنی بايد حافظ قرآن و آشنا با مفاهيم آن باشد.
وی با تأكيد بر اينكه مدرس قرآنی بايد در همه شاخههای مرتبط با قرآن كريم متخصص باشد، عنوان كرد: لازم است كه دستگاههای اجرايی تربيت جامع مدرسان قرآنی را به عهده گيرند و مدرسان قرآنی نيز به علوم مرتبط با قرآن كريم همچون حفظ، قرائت، تجويد، تفسير مسلط باشند.
حزباوی ادامه داد: آموزش بهگونهای نباشد كه مدرس قرآنی از بيان آيات مرتبط با موضوعات تدريس عاجز و همواره نيازمند مراجعه به قرآن باشد و يا اينكه تنها به تفسير آيات اكتفا كرده و از نحوه قرائت آنها براساس قواعد تجويدی بیبهره باشد. البته در جامعه شاهد هستيم، مدرسان قرآنی در اين زمينه چند جانبهگرا نيستند و هنوز اين احساس نياز وجود دارد.
اين فعال قرآنی با اشاره به سخن امام علی(ع) مبنی بر اينكه كسی كه خود را مدرس يا امام جماعتی قرار دهد بايد قبل از تعليم ديگران از خود شروع كند، اظهار كرد: عامل بودن مدرس قرآنی به گفتهها و آموزههايی كه بيان میكند، بيشترين تأثيرگذاری را دارد زيرا فراگيران مدرس قرآنی را بهعنوان الگو و اسوه خود اختيار میكنند.
وی با بيان اينكه بديهی است كسی بهعنوان الگو و اسوه تلقی میشود كه در آن زمينه خاص سرآمد باشد، خاطرنشان كرد: مدرس قرآنی نبايد مصداق كسی باشد كه قرآن كريم در مورد آنها میفرمايد: «یَا أَیُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ؛ اى كسانى كه ايمان آوردهايد چرا چيزى میگوييد كه انجام نمیدهيد»، (صف/2).
