امام جواد(ع)؛ جانشين خردسال علی بنموسیالرضا(ع)
هنگامی كه حضرت رضا(ع) به شهادت رسيد، آن حضرت تنها فرزندی كه داشت حضرت جواد(ع) بود و او در اين هنگام هفت سال داشت.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، هنگامی كه حضرت رضا(ع) به شهادت رسيد، آن حضرت تنها فرزندی كه داشت حضرت جواد(ع) بود و او در اين هنگام هفت سال داشت، جمعی از بزرگان شيعه در كوفه، در خانه عبدالرحمن بنحجاج به گردهم آمدند و در سوگ امام رضا(ع) گريه كردند، آنگاه درباره امام بعد از حضرت رضا(ع) سخن به ميان آمد. بعضی گفتند امام جواد(ع) كودك است و بعضی پاسخ اين ايراد را دادند، حتی برخی به كوفه و بغداد و شهرهای ديگر به سوی مدينه مسافرت كردند تا از نزديك به بررسی بپردازند.
آنها در مراسم حج شركت كردند و سپس، وارد مدينه شدند و به خانه امام صادق(ع) كه در آن وقت، خالی بود رفتند و روی يك فرش بزرگ كه در آنجا بود نشستند. در اين هنگام عبدالله بنموسی (يكی از پسران امام كاظم(ع)) نزد آنها آمد و در صدر مجلس نشست، يكی برخاست و گفت: اين آقا، فرزند رسول خدا(ص) است. هر كسی سؤال دارد از او بپرسد. بعضی از علمای مجلس چند سؤالی را مطرح كردند، ولی عبدالله پاسخ صحيح نداد، حاضران ناراحت و غمگين شدند، تصميم گرفتند كه برخيزند و بروند ناگاه موفق (خادم حضرت رضا(ع)) از دری كه كنار صدر مجلس بود وارد شد و همراه حضرت جواد(ع) بود.
موفق به حاضران گفت: آقايان! اين آقازاده، ابوجعفر (حضرت جواد (ع)) است آن حضرت در صدر مجلس نشست و علمای مجلس سؤالاتی كردند آن حضرت همه آن سؤالات را بطور صحيح و كامل پاسخ داد، همه حاضران خوشحال شدند و از آن حضرت تجليل و تمجيد كردند.
حاضران عرض كردند عموی شما عبدالله به اينجا آمده و ما جواب اين سؤالها را از او خواستيم چنين و چنان پاسخ داد. امام جواد(ع) فرمود: «لااله اله الله يا عم انه عظيم عندالله ان تقف غدا بين يديه فيقول لك لكم تفتی بما لم تعلم و فی الامة من هو اعلم منك»، «نيست معبودی جز خدای يكتا، ای عمو، بسيار سخت است كه فردای قيامت در پيشگاه خدا قرار بگيری و خداوند به تو بگويد چرا چيزی را كه ندانستی به آن فتوا دادی؟ با اينكه در ميان امت كسی كه داناتر از تو بود، وجود داشت». به اين ترتيب علمای حاضر دريافتند كه امام بعد از حضرت رضا(ع) همان امام جواد(ع) است.
حضرت امام محمد تقی، جوادالائمه(ع) در حديثی گهربار در مورد ادب و تربيت فرمودند: «حقيقت ادب و تربيت عبارت است از دارا بودن خصلتهاى خوب، خالى بودن از صفات زشت و ناپسند. انسان به وسيله ادب (در دنيا و آخرت) به كمالات اخلاقى مىرسد و نيز با رعايت ادب نيل به بهشت پيدا میكند».
آنها در مراسم حج شركت كردند و سپس، وارد مدينه شدند و به خانه امام صادق(ع) كه در آن وقت، خالی بود رفتند و روی يك فرش بزرگ كه در آنجا بود نشستند. در اين هنگام عبدالله بنموسی (يكی از پسران امام كاظم(ع)) نزد آنها آمد و در صدر مجلس نشست، يكی برخاست و گفت: اين آقا، فرزند رسول خدا(ص) است. هر كسی سؤال دارد از او بپرسد. بعضی از علمای مجلس چند سؤالی را مطرح كردند، ولی عبدالله پاسخ صحيح نداد، حاضران ناراحت و غمگين شدند، تصميم گرفتند كه برخيزند و بروند ناگاه موفق (خادم حضرت رضا(ع)) از دری كه كنار صدر مجلس بود وارد شد و همراه حضرت جواد(ع) بود.
موفق به حاضران گفت: آقايان! اين آقازاده، ابوجعفر (حضرت جواد (ع)) است آن حضرت در صدر مجلس نشست و علمای مجلس سؤالاتی كردند آن حضرت همه آن سؤالات را بطور صحيح و كامل پاسخ داد، همه حاضران خوشحال شدند و از آن حضرت تجليل و تمجيد كردند.
حاضران عرض كردند عموی شما عبدالله به اينجا آمده و ما جواب اين سؤالها را از او خواستيم چنين و چنان پاسخ داد. امام جواد(ع) فرمود: «لااله اله الله يا عم انه عظيم عندالله ان تقف غدا بين يديه فيقول لك لكم تفتی بما لم تعلم و فی الامة من هو اعلم منك»، «نيست معبودی جز خدای يكتا، ای عمو، بسيار سخت است كه فردای قيامت در پيشگاه خدا قرار بگيری و خداوند به تو بگويد چرا چيزی را كه ندانستی به آن فتوا دادی؟ با اينكه در ميان امت كسی كه داناتر از تو بود، وجود داشت». به اين ترتيب علمای حاضر دريافتند كه امام بعد از حضرت رضا(ع) همان امام جواد(ع) است.
حضرت امام محمد تقی، جوادالائمه(ع) در حديثی گهربار در مورد ادب و تربيت فرمودند: «حقيقت ادب و تربيت عبارت است از دارا بودن خصلتهاى خوب، خالى بودن از صفات زشت و ناپسند. انسان به وسيله ادب (در دنيا و آخرت) به كمالات اخلاقى مىرسد و نيز با رعايت ادب نيل به بهشت پيدا میكند».
