نخستين امام جوان؛ بهترين الگو برای نسل جوان
گروه اجتماعی: مدرس حوزه علميه با بيان اينكه امام جواد(ع) نخستين امام جوان و بهترين الگو برای نسل جوان است، گفت: حضرت جوادالائمه(ع) با بهرهگيری از علم همراه حلم و ايمان به تداوم امامت پرداخت كه اين مهم بهترين الگو برای جوانان است.
حجتالاسلام والمسلمين اسماعيلی، مدرس حوزه و دانشگاه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه گيلان، با بيان اينكه امام جواد(ع) در خردسالی به امامت رسيد و در نوجوانی رهگشای معضلات فكری، فقهی و اعتقادی امت خود بود، اظهار كرد: علم امام جواد(ع) الهی بود و دشوارترين سئوالات را بیدرنگ جواب میداد؛ اين امام بررگوار سخاوت باران را داشت و كرامت دريا را و به همين دليل او جواد امامان و امام جوادان دوران امامت خود خوانده میشد.
وی با بيان اينكه علم و محبوبيت امام جواد(ع) بين مردم سبب توطئهچينی عليه امام و شهادت ايشان شد، افزود: امام با آنكه بيش از هفتسال نداشت، در يكی از محافل به 30 پرسش پاسخ داد؛ امام جواد(ع) با علم فراوان و تبحر به شبهات و سئوالات قبل از وقوع پاسخ میداد و بسياری از شبهههای مسير امامت و ولايت را برطرف میساخت؛ پيروزی در مناظرات و پاسخگويی به شبهات فراوان ناظر مناسبی بر مقام علمی بالای پيشوای نهم شيعيان است.
اين كارشناس دينی زندگانی امام جواد(ع) را به عنوان نخستين امام جوان بهترين الگو برای نسل جوان دانست تا رهنمودها و آموزههای ايشان را در زندگی به كار گيرند و گفت: حضرت جوادالائمه(ع) با بهرهگيری از علم همراه حلم و ايمان به تداوم امامت پرداخت كه اين مهم بهترين الگو برای جوانان است؛ امام جواد(ع) برای تبليغ از شيوه مناظره بهره میبرد و همين مناظرات و پاسخهای عالمانه امام جواد(ع) مقام علمی و توانايی پذيرش امامت پيشوای نهم را بر همه روشن ساخت.
حجتالاسلام اسماعيلی با بيان اينكه امام جواد(ع) از چنان قدرت علمی و نفوذ شخصيتی برخوردار بود كه در مقابل همه جريانات و فتنهها به زيبايی درخشيد، عنوان كرد: اين امام همام مانند خورشيدی فروزان وجود خود را در مقام امامت شيعيان به اثبات رساند و از جمله شخصيتهای فوقالعاده و تأثيرگذار در اسلام و مكتب تشيع است، به طوری كه بينش سياسی، تقيد به عبادات، مشكلگشايی از مردم و جنبههای علمی و شخصيتی ايشان به صورت جداگانه دارای آثار و بركات فراوانی است.
مدرس حوزه علميه ادامه داد: هيچ اشكال و منافاتی ندارد كه امام يا پيامبر در سن خردسالی به منصب امامت و ولايت نائل شود، زيرا خداوند مقامات علمی را از طريق علم لدنی به امامان عطا میكند؛ امام جواد(ع) تمام سؤالات تخصصی مربوط به همه اديان الهی را در دوران خود به زيبايی پاسخگو بود؛ لذا سن پايين ايشان سبب اختلاف بين شيعيان شد به همين دليل شيعيان گروهها و اجتماعاتی تشكيل دادند و ديدارهايی با اين امام بزرگوار برگزار كردند و با پرسشهای فراوان امام خود را آزمودند تا در مورد علم وی به يقين رسيدند.
وی دانش و تقوا و كمال را از خصوصيات بارز اين امام همام عنوان كرد و يادآور شد: در عصر امام جواد(ع) نحلهها و فرقههای مختلفی ظهور و بروز كرد و به شبههافكنی و موضعگيری گسترده عليه اسلام ناب پرداخته و هالهای از ترديد در جامعه ايجاد كرده بودند؛ امام جواد(ع) با صراحت كامل و پشتوانه علمی قوی در برابر اين انحرافات ايستاد و انقلابی فرهنگی را بنا نهاد؛ از سوی ديگر در جبهه سياسی نيز امام جواد(ع) هوشمندانه در برابر انحرافات سياسی كه اساس اسلام را نشانه رفته بود، مقابله نمود و با بهرهگيری از ابزارهای مختلف تبليغی، حقانيت اسلام ناب را ثابت و با تشكيل پايگاههای مردمی و معنوی از شجره طيبه ولايت دفاع كرد و توطئههای مرموز را خنثی ساخت.
مدرس حوزه و دانشگاه با تصريح بر اين مطلب كه امامت امام جواد(ع) در سنين خردسالی، اعجازی نو در تاريخ پرافتخار زندگانی امامان الهی است، خاطرنشان كرد: امامت امام جواد(ع) جلوههای ديگر از شكوه بيكران تمام بلند آن ائمه هدی را آشكار میكند؛ بدون ترديد امامت اعجازآميز امام جواد(ع) جز با اتصال آن امام با منبع سرشار علم الهی تبين شدنی نيست و اين امر مبتنی بر بنيادهای پوشيده و غيبی جهان است.
وی با بيان اينكه علم و محبوبيت امام جواد(ع) بين مردم سبب توطئهچينی عليه امام و شهادت ايشان شد، افزود: امام با آنكه بيش از هفتسال نداشت، در يكی از محافل به 30 پرسش پاسخ داد؛ امام جواد(ع) با علم فراوان و تبحر به شبهات و سئوالات قبل از وقوع پاسخ میداد و بسياری از شبهههای مسير امامت و ولايت را برطرف میساخت؛ پيروزی در مناظرات و پاسخگويی به شبهات فراوان ناظر مناسبی بر مقام علمی بالای پيشوای نهم شيعيان است.
اين كارشناس دينی زندگانی امام جواد(ع) را به عنوان نخستين امام جوان بهترين الگو برای نسل جوان دانست تا رهنمودها و آموزههای ايشان را در زندگی به كار گيرند و گفت: حضرت جوادالائمه(ع) با بهرهگيری از علم همراه حلم و ايمان به تداوم امامت پرداخت كه اين مهم بهترين الگو برای جوانان است؛ امام جواد(ع) برای تبليغ از شيوه مناظره بهره میبرد و همين مناظرات و پاسخهای عالمانه امام جواد(ع) مقام علمی و توانايی پذيرش امامت پيشوای نهم را بر همه روشن ساخت.
حجتالاسلام اسماعيلی با بيان اينكه امام جواد(ع) از چنان قدرت علمی و نفوذ شخصيتی برخوردار بود كه در مقابل همه جريانات و فتنهها به زيبايی درخشيد، عنوان كرد: اين امام همام مانند خورشيدی فروزان وجود خود را در مقام امامت شيعيان به اثبات رساند و از جمله شخصيتهای فوقالعاده و تأثيرگذار در اسلام و مكتب تشيع است، به طوری كه بينش سياسی، تقيد به عبادات، مشكلگشايی از مردم و جنبههای علمی و شخصيتی ايشان به صورت جداگانه دارای آثار و بركات فراوانی است.
مدرس حوزه علميه ادامه داد: هيچ اشكال و منافاتی ندارد كه امام يا پيامبر در سن خردسالی به منصب امامت و ولايت نائل شود، زيرا خداوند مقامات علمی را از طريق علم لدنی به امامان عطا میكند؛ امام جواد(ع) تمام سؤالات تخصصی مربوط به همه اديان الهی را در دوران خود به زيبايی پاسخگو بود؛ لذا سن پايين ايشان سبب اختلاف بين شيعيان شد به همين دليل شيعيان گروهها و اجتماعاتی تشكيل دادند و ديدارهايی با اين امام بزرگوار برگزار كردند و با پرسشهای فراوان امام خود را آزمودند تا در مورد علم وی به يقين رسيدند.
وی دانش و تقوا و كمال را از خصوصيات بارز اين امام همام عنوان كرد و يادآور شد: در عصر امام جواد(ع) نحلهها و فرقههای مختلفی ظهور و بروز كرد و به شبههافكنی و موضعگيری گسترده عليه اسلام ناب پرداخته و هالهای از ترديد در جامعه ايجاد كرده بودند؛ امام جواد(ع) با صراحت كامل و پشتوانه علمی قوی در برابر اين انحرافات ايستاد و انقلابی فرهنگی را بنا نهاد؛ از سوی ديگر در جبهه سياسی نيز امام جواد(ع) هوشمندانه در برابر انحرافات سياسی كه اساس اسلام را نشانه رفته بود، مقابله نمود و با بهرهگيری از ابزارهای مختلف تبليغی، حقانيت اسلام ناب را ثابت و با تشكيل پايگاههای مردمی و معنوی از شجره طيبه ولايت دفاع كرد و توطئههای مرموز را خنثی ساخت.
مدرس حوزه و دانشگاه با تصريح بر اين مطلب كه امامت امام جواد(ع) در سنين خردسالی، اعجازی نو در تاريخ پرافتخار زندگانی امامان الهی است، خاطرنشان كرد: امامت امام جواد(ع) جلوههای ديگر از شكوه بيكران تمام بلند آن ائمه هدی را آشكار میكند؛ بدون ترديد امامت اعجازآميز امام جواد(ع) جز با اتصال آن امام با منبع سرشار علم الهی تبين شدنی نيست و اين امر مبتنی بر بنيادهای پوشيده و غيبی جهان است.
