نماز، واسطه محكمی است كه تمام هستی انسان را به ملكوت هستی پيوند میدهد و به مانند آن، برنامهای را برای ربط دادن آدمی به حق و حقيقت نمیتوان يافت.
نماز، پناه بیپناهان، سنگر جهادگران، گلستان روح افزای عاشقان، چراغ سحر مشتاقان، نور وجود عارفان، آرامش دل بينايان، و سير كمالی آگاهان است.
نماز، زنده كننده جان، ظهور دهنده حيات جاودان، راز و نياز دردمندان، روشنی راه رهروان، نور ديده بيداران، سرمايه مستمندان، دوای درد بی دردان، نوای دل بی دلان، دليل گمراهان، اميد اميدواران، سر حقيقی سحرخيزان، سوز دل سوختگان، حرارت روح افسردگان، مايه بقای جان، و دستگيره نجات انسان از تمام مهالك است.
نماز، برتر از همه عبادات، جامع تمام كمالات، منعكس كننده كل واقعيات، منبع بركات، و كليد قفل تمام مشكلات است.
نماز، خمير مايه حيات، تزكيهكننده صفات، علاج زشت ترين عادات، آورنده حسنات، تبديل كننده سيئات، باعث كرامات، منبع فيض و افادات، نگه دارنده انسان از حادثات، مانع سانحات، و حقيقت كائنات است.
نماز، عشق سالكين، عبادتی آتشين، كاری بی قرين، بهترين معين، خورشيد اهل زمين، مونس اصحاب دين، امنيت جان غمين، و رحمت واسعه حضرت ارحم الراحمين است. نماز، واقعيتی روحانی، امر واجب حضرت سبحانی، نفخه رحمانی، جان انسانی، و نور يزدانی، هويت ايمان، حقيقت جان، طريقت جان، قدرت انسان، و مايه بهشت و رضوان است.
*منبع: كتاب «سيمای نماز» حسين انصاريان