در مكه صحرايی است كه آن را عرفات نامگذاری كردهاند، چون محل شناخت است حضرت آدم و حوا پس از هبوط به زمين و جدايی طولانی، در اين صحرا به يكديگر رسيده و همديگر را شناختند، حضرت ابراهيم(ع) نيز در اين صحرا توسط جبرئيل با مناسك حج آشنا و به آنها عارف شد.
در حديثی از امام جعفر صادق(ع) نقل شده كه در وجه تسميه عرفات فرمودند: جبرئيل روز عرفه بر ابراهيم فرود آمد و به او گفت: به گناهانت اعتراف كن و مناسك را بشناس و لذا چون او اعتراف كرد آنجا را عرفات ناميدند.
امروز عرفات برخی صحرايی است در مكه به اسم عرفات، همانجايی كه آدم و هوا همديگر را شناختند، همانجايی كه ابراهيم اعتراف كرد و عارف شد، عرفات برخی ديگر كربلاست، همانجايی كه حتی حاجيان هم امروز حسرت بودن در آنجا را دارند.
جايی كه صاحبش اعتراف كرد و مناسك عاشقی را شناخت، شناختی كه نتيجه عملی آن شد عاشورا.
عرفات تو كجاست؟ تو كجا قرار است اعتراف كنی، تا مَحرم شوی، مُحرم شوی، عارف شوی، بشناسی و بشناسانی. میگويند روز عرفه، روز درخواست و بخشايش است و آنهايی كه شبهای قدر را از دست دادهاند، هنوز فرصت باقيست، اگر خودت بلد نيستی اعتراف كنی، بخواهی، درست حرف بزنی، حرف دلت را با خدايت درست در ميان بگذاری، اصلاً نگران نباش حسين(ع) زيباترين درخواستها را با بهترين كلمات برخواسته از دل در دعای عرفات عنوان كرده، از اين دعا كمك بگير.
بخوان به نام خدا با كلام حسين و بدان كه عرفه روزی است كه از غير خدا هيچ نبايد خواست، فقط خدا، او همه چيز را به تو خواهد داد؛ دعا كن.
اول برای ديگران، خداوند مهربان است و مهربانی را دوست دارد، حتی اگر با ارجح دادن دعا برای يك دوست باشد و بدان آنقدر زمان هست كه حتی اگر همه ماديات و دنيا را از خدا بخواهی، باز هم فرصتی برای طلبيدن آخرت، معرفت، شناخت خدا و ائمه باقی میماند. كمی هم خدا از خدا بخواه.