دعا، تنها مسير رجعت بهسوی پروردگار است
گروه انديشه: كارشناس شبكه جهانی امام حسين(ع) با تأكيد بر اينكه خلقت انسان به دست خداست و رجعتش مربوط به خود انسان است، گفت: خداوند متعال برای بازگشت انسان بهسوی خود، مسيری را تعيين كرده كه اين مسير رجعت، همان «دعا» ست.
آيتالله سيدحسين موسویزنجانی، كارشناس شبكه جهانی امام حسين(ع) در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، با اشاره به بخشی از آيه 156 سوره مباركه بقره كه در آن آمده است: «...إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعونَ؛ ما از آن خدا هستيم و به سوى او باز مىگرديم»، گفت: اگر حركت انسان از زمان خلقت تا مرگ را همچون دايرهای در نظر بگيريم، قوسی از اين دايره، به خداوند سبحان مربوط بوده و نيم ديگر دايره نيز مربوط به خود انسان است.
وی افزود: آمدن انسان به دنيا جبری بوده و قوس نخست را خداوند متعال تكميل میكند، از اينرو هيچيك از خصوصيات زندگی انسان، همچون رنگ، محل تولد، پدر و مادر و ساير خصوصيات را خود، انتخاب نمیكند و جبری است. اما قوس دوم، انتخابی، به دست انسان است و از مسيری تكميل میشود كه او تعيين كرده است.
اين كارشناس شبكه جهانی امام حسين(ع) با تأكيد بر اينكه خلقت انسان به دست خداست و رجعتش مربوط به خود انسان است، ابراز كرد: خداوند متعال برای بازگشت انسان بهسوی خود، مسيری را تعيين كرده كه اين مسير رجعت، همان «دعا» است.
آيتالله موسویزنجانی با اشاره به آيه 186 سوره مباركه بقره كه در آن آمده است: «وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْیَسْتَجِيبُواْ لِی وَلْیُؤْمِنُواْ بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ؛ و هرگاه بندگان من از تو در باره من بپرسند [بگو] من نزديكم و دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا بخواند اجابت مىكنم پس [آنان] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند باشد كه راه يابند»، اظهار كرد: اين آيه شريف، تنها آيهای از قرآن كريم است كه خداوند متعال در آن 11 بار ضمير اول شخص مفرد را بهكار برده و دعای دعاكنندگان را به خود ارجاع داده است؛ از اينرو از اين آيه شريفه برمیآيد كه بازگشت بهسوی خدا، امری طبيعی است و بازنگشتن بهسوی او، امری اختياری است.
وی با تأكيد بر اينكه بازگشت و رجعت بهسوی خدا، فرآيندی برنامهريزی شده است، تصريح كرد: همانگونه كه در بخشی از صلوات شعبانيه آمده است: «...الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مَارِقٌ وَ الْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زَاهِقٌ وَ اللازِمُ لَهُمْ لاحِقٌ؛ ...پيش افتاده از آنها از دين خارج است و عقب مانده از آنان نابود است، و همراه آنان ملحق به حق است»، بازگشت بهسوی خدا كه با روش دعا انجام میشود، نه تنها با رياضت و گوشهنشينی كه نوعی تندروی است، به سرانجام نمیرسد، بلكه انسان بايد خود را همراستا و همسرعت با اهل بيت(ع) بهسوی خدا برساند.
اين كارشناس مسائل مذهبی با بيان اينكه بازگشت بهسوی خدا، قولی و عملی قابل انجام است، خاطرنشان كرد: اعمالی كه انسان را بهسوی خدا رجعت میدهند، «عبادت» نام گرفته و اقوالی كه اين مسير را برای انسان روشن میكنند، «دعا» نام میگيرند، هر دوی اين دو، شعباتی از «ذكر» محسوب میشوند.
آيتالله موسویزنجانی ادامه داد: ذكر، به اين معناست كه انسان هميشه خدا را در نظر بگيرد و اين همراهی با ياد خدا، گاهی در قالب دعا، گاهی به شكل عبادت و گاهی نيز در قالب ذكر دورنی تجلی میيابد كه شعبه سوم از ذكر «نيت» نام دارد.
كارشناس شبكه جهانی امام حسين(ع) در پايان يادآور شد: خداوند متعال در قرآن كريم از انسان میخواهد كه بهسوی او بازگردد و دعا، مسيری برای رجعت بهسوی پروردگار متعال بوده و پاسخ مثبت به خواسته اوست.
وی افزود: آمدن انسان به دنيا جبری بوده و قوس نخست را خداوند متعال تكميل میكند، از اينرو هيچيك از خصوصيات زندگی انسان، همچون رنگ، محل تولد، پدر و مادر و ساير خصوصيات را خود، انتخاب نمیكند و جبری است. اما قوس دوم، انتخابی، به دست انسان است و از مسيری تكميل میشود كه او تعيين كرده است.
اين كارشناس شبكه جهانی امام حسين(ع) با تأكيد بر اينكه خلقت انسان به دست خداست و رجعتش مربوط به خود انسان است، ابراز كرد: خداوند متعال برای بازگشت انسان بهسوی خود، مسيری را تعيين كرده كه اين مسير رجعت، همان «دعا» است.
آيتالله موسویزنجانی با اشاره به آيه 186 سوره مباركه بقره كه در آن آمده است: «وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْیَسْتَجِيبُواْ لِی وَلْیُؤْمِنُواْ بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ؛ و هرگاه بندگان من از تو در باره من بپرسند [بگو] من نزديكم و دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا بخواند اجابت مىكنم پس [آنان] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند باشد كه راه يابند»، اظهار كرد: اين آيه شريف، تنها آيهای از قرآن كريم است كه خداوند متعال در آن 11 بار ضمير اول شخص مفرد را بهكار برده و دعای دعاكنندگان را به خود ارجاع داده است؛ از اينرو از اين آيه شريفه برمیآيد كه بازگشت بهسوی خدا، امری طبيعی است و بازنگشتن بهسوی او، امری اختياری است.
وی با تأكيد بر اينكه بازگشت و رجعت بهسوی خدا، فرآيندی برنامهريزی شده است، تصريح كرد: همانگونه كه در بخشی از صلوات شعبانيه آمده است: «...الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مَارِقٌ وَ الْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زَاهِقٌ وَ اللازِمُ لَهُمْ لاحِقٌ؛ ...پيش افتاده از آنها از دين خارج است و عقب مانده از آنان نابود است، و همراه آنان ملحق به حق است»، بازگشت بهسوی خدا كه با روش دعا انجام میشود، نه تنها با رياضت و گوشهنشينی كه نوعی تندروی است، به سرانجام نمیرسد، بلكه انسان بايد خود را همراستا و همسرعت با اهل بيت(ع) بهسوی خدا برساند.
اين كارشناس مسائل مذهبی با بيان اينكه بازگشت بهسوی خدا، قولی و عملی قابل انجام است، خاطرنشان كرد: اعمالی كه انسان را بهسوی خدا رجعت میدهند، «عبادت» نام گرفته و اقوالی كه اين مسير را برای انسان روشن میكنند، «دعا» نام میگيرند، هر دوی اين دو، شعباتی از «ذكر» محسوب میشوند.
آيتالله موسویزنجانی ادامه داد: ذكر، به اين معناست كه انسان هميشه خدا را در نظر بگيرد و اين همراهی با ياد خدا، گاهی در قالب دعا، گاهی به شكل عبادت و گاهی نيز در قالب ذكر دورنی تجلی میيابد كه شعبه سوم از ذكر «نيت» نام دارد.
كارشناس شبكه جهانی امام حسين(ع) در پايان يادآور شد: خداوند متعال در قرآن كريم از انسان میخواهد كه بهسوی او بازگردد و دعا، مسيری برای رجعت بهسوی پروردگار متعال بوده و پاسخ مثبت به خواسته اوست.
