سينمای دينی با حمايت مردم شكوفا میشود
گروه هنر: يك فيلمساز معتقد است؛ سينمای دينی تنها با حمايت مردم رونق میيابد، همان اتفاقی كه در دهه 60 افتاد و مردم با استقبال خود از فيلمهای ارزشی سبب رونق اين گونه شدند.
فريدون نجفی، كارگردان سينما در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) با بيان اين مطلب كه سينمای انقلاب بايد با مضامين اخلاقی و دينی راه اعتلاء را در پيش گيرد، اظهار كرد: سينماگرانی كه پس از انقلاب كار خود را آغاز كردند، عموما جز فيلمسازانی بودند كه تربيت شده انقلاب بودند كه از آن جمله میتوان به ابراهيم حاتمیكيا، جمال شورجه، رسول ملاقلیپور، شهريار بحرانی و ... اشاره كرد كه همگی به هنر متعهد علاقه و دلبستگی خاصی داشتند.
وی افزود: به عقيده من اينكه چرا در دهه 60 چنين فيلمسازان بزرگی تربيت شدند، دليلش را در چند امر میتوان جستوجو كرد؛ اول اينكه در آن دوران فضای كلی جامعه به شدت ارزشیتر از زمان حال بود و خيلی از مسائل كه امروز انجامشان عادی است در آن دوران زشت و ناپسند بود، پس طبيعی است كه در همان هنگام كارهای ارزشی رشد پيدا كنند.
كارگردان فيلم «خانه فاطمه كجاست» ادامه داد: مطلب ديگر اينكه دولت در آن دوران ارتباط بسيار نزديكی با سينما داشت، همچنين مراكزی چون حوزه هنری در عرصه توليد و پخش حضوری كاملا موثر داشتند، بنابراين فضا فراهم بود كه فيلمساز با فراغ بال كارهای خود را در اين زمينه جلوی دوربين برد.
وی جمله فوق را چنين تكميل كرد: درجهبندی فيلمهای سينمايی فاكتور ديگری بود كه به فيلمساز كمك میكرد به واسطه آن آثارش ارتقای كيفی پيدا كند. برای مثال سينماگری كه معروف به «جيم» ساز میشد، تلاش میكرد به هر نحو ممكن درجه كيفی كار خود را بالا برد، بنابراين ناخودآگاه دغدغه كار ارزشی و دينی ساختن به مراتب بيش از زمان حال بود.
اين فيلمساز متذكر شد: به نظرم در اين بحث نمیتوان از نقش مردم نيز غافل شد. چون در آن دوران با حمايتهايی كه از كارهای ارزشی و دينی از طرف مردم صورت میگرفت، فضايی به وجود میآورد كه فيلمسازان در اين حوزه با علاقه بيشتری فعاليت كنند. برای مثال وقتی از فيلمهای چون «گذرگاه»، «دو چشم بی سو» و... استقبال همه جانبه میشد، طبيعتا فيلمسازان هم به سمت توليد چنين آثاری سوق پيدا میكردند.
وی در بخش ديگری از سخنان خود تأكيد كرد: اما در زمان حال حضور فيلمسازان به سوی موضوعات دينی را نمیتوان به آن زمان مقايسه كرد، اما خوشبختانه در اين دوران هم فيلمسازان جوانی تربيت شدهاند كه به موضوعات دينی با نگاه نو مینگرند. پس بايد از آنان حمايت شود تا آنان با آنگيزه بيشتری به كار خود ادامه دهند.
نجفی در پايان خاطرنشان كرد: من معتقدم فيلمسازان ايرانی در بستری پرورش يافتهاند كه در آن آموزههای مذهبی از اصول اوليه بود، پس نمیتوان گفت كه فيلمسازان ما در اين حوزه كم علاقه هستند، اما اين وظيفه مسئولان و مردم است كه با حمايتهای خود آنان را به سمت توليدات ارزشی سوق دهند.
وی افزود: به عقيده من اينكه چرا در دهه 60 چنين فيلمسازان بزرگی تربيت شدند، دليلش را در چند امر میتوان جستوجو كرد؛ اول اينكه در آن دوران فضای كلی جامعه به شدت ارزشیتر از زمان حال بود و خيلی از مسائل كه امروز انجامشان عادی است در آن دوران زشت و ناپسند بود، پس طبيعی است كه در همان هنگام كارهای ارزشی رشد پيدا كنند.
كارگردان فيلم «خانه فاطمه كجاست» ادامه داد: مطلب ديگر اينكه دولت در آن دوران ارتباط بسيار نزديكی با سينما داشت، همچنين مراكزی چون حوزه هنری در عرصه توليد و پخش حضوری كاملا موثر داشتند، بنابراين فضا فراهم بود كه فيلمساز با فراغ بال كارهای خود را در اين زمينه جلوی دوربين برد.
وی جمله فوق را چنين تكميل كرد: درجهبندی فيلمهای سينمايی فاكتور ديگری بود كه به فيلمساز كمك میكرد به واسطه آن آثارش ارتقای كيفی پيدا كند. برای مثال سينماگری كه معروف به «جيم» ساز میشد، تلاش میكرد به هر نحو ممكن درجه كيفی كار خود را بالا برد، بنابراين ناخودآگاه دغدغه كار ارزشی و دينی ساختن به مراتب بيش از زمان حال بود.
اين فيلمساز متذكر شد: به نظرم در اين بحث نمیتوان از نقش مردم نيز غافل شد. چون در آن دوران با حمايتهايی كه از كارهای ارزشی و دينی از طرف مردم صورت میگرفت، فضايی به وجود میآورد كه فيلمسازان در اين حوزه با علاقه بيشتری فعاليت كنند. برای مثال وقتی از فيلمهای چون «گذرگاه»، «دو چشم بی سو» و... استقبال همه جانبه میشد، طبيعتا فيلمسازان هم به سمت توليد چنين آثاری سوق پيدا میكردند.
وی در بخش ديگری از سخنان خود تأكيد كرد: اما در زمان حال حضور فيلمسازان به سوی موضوعات دينی را نمیتوان به آن زمان مقايسه كرد، اما خوشبختانه در اين دوران هم فيلمسازان جوانی تربيت شدهاند كه به موضوعات دينی با نگاه نو مینگرند. پس بايد از آنان حمايت شود تا آنان با آنگيزه بيشتری به كار خود ادامه دهند.
نجفی در پايان خاطرنشان كرد: من معتقدم فيلمسازان ايرانی در بستری پرورش يافتهاند كه در آن آموزههای مذهبی از اصول اوليه بود، پس نمیتوان گفت كه فيلمسازان ما در اين حوزه كم علاقه هستند، اما اين وظيفه مسئولان و مردم است كه با حمايتهای خود آنان را به سمت توليدات ارزشی سوق دهند.
