
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی،
بانی و زمان ساخت بنای اولیه مزار به درستی مشخص نیست. آنچه معمران روستا به خاطر دارند، ساختمان قبلی گنبدی گلی و خشتی و سنگی بود که در سال 1351 آن را تخریب کردند، این بنا در این زمان توسط حاج علی درویشی گازاری تجدید بنا شد و سپس در سال 1376 بنای فعلی به نحوی آبرومندانه به همت حاج محمد اسدزاده و با معماری حاج علی نخعی به هشت ضلعی به سرانجام رسید.
ضریح این مزار آهنی و مشبک است. داخل ضریح گاوصندوقی قرار دارد و زائران نذورات خود را درون آن واریز میکنند.

مردم محل به این مزار احترام میگذارند و همیشه به زیارتش میروند. از مراسم ویژه در این مزار آنست که چون در گذشته دامها به مرض خونریزی مبتلا میشدند، تمام گلهها و اخیراً تنها یک گله را در یک روز خاص از سال به محل مزار میآورند و تمام مردم در محل مزار جمع میشوند و بلغوری میپزند و بعد گله را یکی یکی از میان دو سنگ رد میکنند و آخرین گوسفند یا بز را به عنوان قربانی انتخاب میکنند و گوشت او را در داخل بلغور پخته و بین مردم تقسیم میکنند.
از امکانات رفاهی ـ خدماتی این مزار میتوان به حدود 100 اصله درخت کاج در این محل اشاره کرد که به شیوه غرقابی از طریق مخزن بتنی آبیاری میشود.

چهار چشمه سرویس بهداشتی دارد، مخزن بتنی با ابعاد 2 در 3 متر بر فراز تپه قرار دارد، آشپزخانه دارد. هر یک از زائرسراها مختصر وسایل پذیرایی دارد، تمام ساختوسازها و امکانات موجود توسط خیران اهدا شده است، موقوفهای ندارد، علت نداشتن سرپرستی اوضاع محل بهم ریخته و اتاقها با ذغال دیوارنویسی شده وضعیت زنندهای پیدا کرده است.
در شرحال این امازاده آمده است؛ داخل مزار در معرفی ایشان چنین مطلبی دیده میشود: در سال 125 هـ.ق جناب زید فرزند امام سجاد(ع) علیه بنی امیه قیام کرد و به شهادت رسید. پس از شهادت زید فرزندش یحیی نوه امام سجاد(ع) به جهت امر به معروف و دفع ظلم امویان قیام کرد و در شهر جورجان(گرگان فعلی) در صحنه جنگ با امویان به شهادت رسید و لشکریانش پراکنده شدند و از جمله آنها سلطان قریش در حین مراجعت به مدینه در محل قریه جازار(گازار) رحل اقامت افکند و مدتی سکونت داشت و ازدواج نمود و سرانجام در همین مکان دار دنیا را وداع و مدفون شد.

مورخان ایشان را منتسب به امام سجاد(ع) دانسته ولی سلسله ایشان مشروحاً ذکر شده است. بنابراین ایشان را از سرداران سپاه یحیی بن زیدبن علی بن الحسین(ع) میدانند.
بسیار عالی بود