حقیقت شهادت حسین(ع) و یارانش هماره در حافظه بلندمدت زمین و آسمان باقیست
گروه اجتماعی: حقیقت شهادت امام حسین(ع) و یارانش هماره در حافظه بلندمدت زمین و آسمان باقی خواهد ماند... .خود را پالایشی دوباره کنیم تا مسیر رسیدن به مهدی فاطمه را همچون مسیر رسیدن به زیارت امام حسین(ع) با شوق هروله کنان بپیماییم.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، شیعیان و عاشقان حسین بن علی(ع) با شور، عشق، شوق و پایی پیاده به پابوسی امامشان رفتند تا بزرگترین رخداد دینی همه جهان بار دیگر رقم زده شود. مرزهای ایران اسلامی با کشور عراق پس از سقوط حکومت صدام ملعون هرساله شاهد این حضور پرشور و حرارت است؛ هیچ مرزی میان عشق نیست. عشقی از نوع امام و ماموم، عشقی سراسر شور و انشالله شعور.
از زائران میپرسم از داعش نمیترسند میگویند داعش کیست؟ مگر از امام حسین(ع) و فرزندانش عزیزتر هم هست؟
گامهایشان را محکم و سریع برمیدارند شوق زیارت حتی اشک را از چشمانشان ربوده است، اینجا مجموعهای است از آدمهایی که شاید فقط در یک نقطه مشترک باشند؛ عشق حسین(ع). گویی هر سال این جریان و جوشش خون مقدس بیشتر مردم را به هیجان وامیدارد. گویی هیچ ترسی از هیچ سختی و مشقتی ندارند. میدانند که راه سخت است، طولانی و دشوار است اما همچنان محکم و سریع هروله میکنند. میخواهند به همه بگویند که فقط حسین(ع) و فرزندانش مهماند و دیگر هیچ.
این عشق کوچک و بزرگ نمیشناسد همه را دربرگرفته است. حتی اشکهایشان نیز از سر شوق است، برخی بار اولی هستند، آنسوتر برخی حتی ده باره. به یقین عطش زیارت هیچگاه در آنها خاموش نمیشود. از آنها میپرسی خستهاند؟ با شوق جواب منفی میدهند و به راه ادامه.
به این راه که قدم میگذارند دیگر همه نقشهای زندگی دنیوی فراموششان میشود و رنگ میبازد؛ تنها یک صفت دارند؛ زائر. همه عشق یکجا در مسیر ایران تا عراق گردآمده است.
کم نگفتهاند و کم نگفتهایم در باب آن «قیامت زودهنگام»، «مصیبت کبری»، فرهنگ ایستادگی، عزت، آزادگی و سربلندی اما صادقانه با خود بیندیشیم به واقع در درک این فرهنگ و حفاظت از آن و استمرار آن کم نگذاشتهایم؟
چند چهل روز و چهل سال از آن حق جاویدان گذشته است؟ چند دفاع حسینگونه از شیعه در تاریخ به ثبت رسیده؟ چند از خودگذشتگی عباسواره را بشریت از شیعه به خاطر دارد؟ چند مبارزه با ظلم به گونه زینب(س) در اذهان نقش بسته است؟
شاید با اندکی انصاف دریابیم که حق عاشورا این نباشد... . شیعه باید همواره حافظ نام و یاد و آبروی امام خود باشد... . با خود خلوت کنیم و وجدانمان را قاضی... . برخی از رفتارها ابزاری شده به دست دشمن تا آن را به پیشوایانمان نسبت دهند... . در این روزهایی که چشم همه دنیا به بزرگترین گردهمایی شیعیان علی(ع) و خاندانش است مراقب باشیم عشقمان با جهل همراه نباشد.
آیتالله جوادی آملی در کتاب «کرامت در قرآن» پیرامون کرامت انسانی مینویسد: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ؛ ما انسان را گرامی داشتیم»؛ چون در خلقت او گوهری کریم به کار رفته است. اگر انسان مانند سایر موجودات فقط از خاک خلق میشد، کرامت برای او ذاتی یا وصف اولی نبود؛ ولی انسان دارای فرع و اصلی است: فرع او به خاک بر میگردد و اصل او به الله منسوب است.»
براین اساس خداوند سبحان برای هر نوع انسان در هر مرتبه بندگی، عزت و کرامت قائل است و روا نیست که پیروان عزتمندترین بندگان خداوند، دست به کاری زنند که در شان انسانیت نباشد. مراقب باشیم این عرض ارادتها سرورانمان را اندوهگین نسازند... . مراقب نوحهسراییهایمان، عرض ارادتهایمان، عاشقانههایمان، زیارتهایمان باشیم... اسلام و تشیع هیچگاه جز عزت برای بندگان خدا متصور نیست... همانگونه که شورمان هرساله آتشینتر است، شعورمان را شعله ورتر کنیم... .
محرم و صفر امسال همچون سالهای پیش در حال گذر است، عاشورا آمد و رفت... اربعین آمد و میرود... با خود بیندیشیم همه این گرامیداشتها فرصتی است برای دوبارهسازی شیعه و ادای دین و حقی که از آل پیغمبر(ص) بر گردن ماست.
حقیقت شهادت حسین(ع) و یارانش هماره در حافظه بلندمدت زمین و آسمان باقی خواهد ماند... خود را پالایشی دوباره کنیم تا مسیر رسیدن به مهدی فاطمه را همچون مسیر رسیدن به زیارت امام حسین(ع) با شوق هروله کنان بپیماییم.
سیما محسنی/ شعبه خوزستان
