یلدای نبوی در سوگ رسول(ص)/ در شب یلدای هجرانت منتظر ظهور میمانیم
کانون خبرنگاران نبأ: به راستی کمی تأمل در حرمتها و عزایی که بر دل مولایمان نشسته است، شاید گامها را کمی سست کند در شتابی که به سوی حرمتشکنی برداشته شده است؛ مصداق عینی سنتها جایگزین اعتقادی میشود که پایه و ریشه همان سنتهاست.
میگویند طولانیترین شب سال است و پایه و اساس و ریشه برپایی مراسم شب یلدا، دور هم نشینی و صله رحم؛ اما در شام وفات رسول بزرگ اسلام(ص) و شهادت کریم اهلبیت(ع) چه قدر حساس گشتهاند جماعتی در راستای کلامی از رسول در باب صله رحم!
آری، امسال یلدا همزمان شده است با وفات پیامبر خاتم(ص) و شهادت فرزندش، و عطر و بوی نبوی به خود گرفته است؛ عطر و بویی از انتظار فرج و چه دور هم نشینیها و صلهرحمی بر پا میشود در شبی که امام حاضر و ناظر بر احوالمان عزادار جد بزرگوار خویش است.
به راستی کمی تأمل در حرمتها و عزایی که بر دل مولایمان نشسته است، شاید گامها را کمی سست کند در شتابی که به سوی حرمتشکنی برداشته شده است؛ مصداق عینی سنتها جایگزین اعتقادی میشود که پایه و ریشه همان سنتهاست. سنتهایی که ما را به سوی احترام به بزرگان میکشاند، همانهایی است که سینه به سینه از رسول مهر و مهربانی به دستمان رسیده است.
مگر نه این است که سالروز وفات بزرگمردی از تاریخ است که خود احترام بر پدر و مادر را واجب و اولی میدانسته و صله رحم را مایه طول عمر خوانده است. مگر نه این است که امام حسن(ع) مجتبی صفت کریمی اهل بیت(ع) دارد و هیچ دست نیازمندی از در خانهاش، خالی باز نمیگشت.
حال در روز وفات خاتم رسل و پیامبر اسلام(ص) و شهادت فرزند کریمش، یلدایمان چه بویی از شادی پایان پاییز دارد و آغاز زمستان؟ این چه همنشینی و صله ارحامی خواهد بود که به رسم دیرینه سنتها، اصلیترین مایه سنتورزی را در هم خواهیم شکست؟
کمی آهستهتر، به کجا چنین شتابان راه یافتهایم این روزها، شب یلدا قدم آهسته برداریم که بوی نبوی در میان این روزهایمان جاودان بماند. ما فرزندان امت رسول مهربانی در شب وفات پیامبرانمان رخت عزا بر تن داریم و سرخی هندوانه و انار، در میان واژههای دردآلود، شهادت حسن(ع) برایمان حرمتشکنی است.
یلدای ما زینب بود و طعم تازیانههایی که پس از اسارت بر جان خرید تا عاشورا زنده بماند؛ یلدای ما ماندگاری و انتظار پایان آن انتظار عظیمی است که چشم به راه فرزند بر حق رسول مهربانی، چشممان به قدوم فرزندش روشن و پایدار شود.
یلدای ما همنشینی زینب بود با سر برادر، آنگاه که با تمام وجود زیباییهای کربلا را به رخ کوران زمان خویش کشاند تا ببینند، زینب اگر نبود، عاشورا در کربلا میماند.
یلدای ما در انتظار معنا میشود، آری انتظار طولانیترین شب سال، و برای ما سیاهی طولانیترین شب سال در شبهایی میگذرد که با ندای انتظارمان، چشم به راه فرزند فاطمهایم.
*طاهره رفعت
