
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، در ربیعالاول، این ماه خجسته نسیم سحری جان مایه عشق را به گستره خاکیان میفرستد. جوانههای تبسم لبها را شاداب از طراوت تغزلی دیگر کرده و همگی قدوم نوزادی را که سبب آفرینش است تبریک میگویند که یا محمّد! به جمع خاکیان دوستدارت خوش آمدی.
محرم و صفر ایّامی است که چراغ دلمان را برای یکسال در پیش رو روشن کنیم تا مبادا در تاریکیهای غفلت و گمراهی گم شویم. مبادا یادمان برود که در کربلا چه گذشت که «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» شعار همیشه اعصار است و کوفیان در طول تاریخ کم نبوده و نیستند و مبادا یادمان برود که فلسفه اربعین چه بود که پاسداشت آن نشانه ایمان شمرده شده و مبادا یادمان برود که امام حسن(ع) چرا صلح کرد تا معاویههای روزگارمان را بشناسیم و اسیر مکر و تزویر شیطانهای درونمان نشویم.
و مبادا یادمان برود زمین تاب نمیآورد مصیبت رسول خدا(ص) را و فراموش نکنیم اشکها و ندبههای شبانهروزی پاره تن پیامبر(ص) را که جفای مردمان را با خون دل دید. مبادا یادمان برود که غربت تنها به بیبارگاهی مزار نیست، غربت به تنهایی و هجران از یاران و اصحاب نیکوست.
ماه ربیعالاول آغاز شده است؛ ماهی که در آن حوادث تاریخی مهمی اتفاق افتاده است که از آن جمله، حادثه مهم و تاریخی لیلةالمبیت، هجرت حضرت محمد(ص) از مکه به مدینه، ولادت پیامبر اکرم(ص) و امام جعفر صادق(ع)، ازدواج حضرت محمد(ص) با حضرت خدیجه(س)، آغاز امامت امام مهدی(عج) از جمله حوادث فرخنده این ماه است.
علت نامگذاری ماه ربیعالاول
علت اینکه به این ماه ربیع گفته مىشود، این است که در فصل بهار گیاهان تازه میرویند و ....نامگذارى این ماه در فصل بهار رخ داده است. این ماه همانگونه که از نام آن پیداست بهار ماههاست؛ آثار رحمت خداوند در این ماه به روشنی پدیدار میشود.
در این ماه برکات خداوند بر زمین فرود میآید و انوار جمال الهى بر زمین و زمینیان مىتابد وَ مِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ ...؛ از مردم کسی هست که جان خویش را در راه رضایت خداوند میفروشد. (بقره/ 207)
این آیه نورانی در شب اوّل ربیع الاول در شأن امیرالمؤمنین علی(ع) نازل شد.آن شب پیامبر(ص) از شر کفّار از مکه به مدینه هجرت کردند و امام علی(ع) این قهرمان همیشه تاریخ با نثار جان خویش در بستر رسول الله(ص) خوابیدند. آری، آن شب لیلة المبیت بود...
شب اول ربیع الاول
این شب به نام «لیلةالمبیت» مزین است، در این شب یک حادثه مهم تاریخی واقع شده است؛ در سال سیزدهم بعثت، رسول خدا(ص) از مکه به قصد هجرت به سوی مدینه، از شهر خارج شد و در «غار ثور» پنهان گردید و امیرمؤمنان حضرت علی(ع) برای اغفال دشمنان، فداکارانه در بستر آن حضرت خوابید و مشرکان قریش که خانه رسول خدا(ص) را محاصره کرده بودند، بهگمان آن که ایشان در بستر آرمیده است، تا صبح منتظر ماندند و چون صبحگاهان با شمشیرهای برهنه به منزل آن حضرت هجوم بردند تا رسولاللّه(ص) را بکشند، حضرت علی(ع) را دیدند که از آن بستر برخاست.
بدین ترتیب، پیامبراسلام(ص) در فرصتی مناسب خود را از چنگال مشرکان قریش نجات داد و امام علی(ع) نیز با این فداکاری، عشق، علاقه و برادری خود را نسبت به ایشان نشان داد؛ این در حالی بود که هر زمان ممکن بود کسی را که در آن بستر خوابیده بود به قتل برسانند. بنابراین آیه شریفه «وَ مِنَ النّاسِ مَنْ یشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ وَ اللّهُ رَئُوفٌ بِالْعِبادِ; (سوره بقره، آیه 207) بعضی از مردمِ (با ایمان و فداکار) جان خود را در برابر خشنودی خدا می فروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است» در حق امیرالمؤمنین(ع) نازل شد. سال هجرت رسول خدا(ص) مبدأ تاریخ مسلمانان است و تحولی عظیم در جهان اسلام روی داد.
آداب ماه ربیعالاول
این ماه همانگونه که از اسم آن پیداست بهار ماههاست؛ به جهت اینکه آثار رحمت خداوند در آن هویداست . در این ماه ذخایر برکات خداوند و نورهاى زیبایى او بر زمین فرود آمده است؛ زیرا میلاد رسول خدا(ص) در این ماه است و مىتوان ادعا کرد که از اول آفرینش زمین، رحمتى مانند آن بر زمین فرود نیامده است.
1- تمام ماه را در روز تولد پیامبر با تلاشهاى نیکو و اطاعتهاى گرانقدر و بزرگ، بزرگ داشته و با پروردگار خود در مورد این نعمت بزرگ مناجات نماید.
2- دعا کردن در اول این ماه با دعاهایى که روایت شده است از مهمترین اعمال این ماه است.
3. روز هشتم ربیعالاول، روز وفات امام حسن عسگرى (ع) است،. پس سزاوار است در این روز اندوهگین باشد، بهویژه با در نظر گرفتن این که صاحب مصیبت حضرت امام عصر(عج) است؛ پس باید آن امام(ع) را با هر زیارتى که به ذهنش مىرسد زیارت نموده و به امام زمان(ع) تسلیت بگوید.
4. روز نهم ربیعالاول ، چنانکه در روایت گرانقدرى آمده است، روز نابودى دشمن خدا بوده و این روز و خوشحالى در آن فضیلت داشته و روز شادى پیروان آل محمد(ص) است. سزاوار است که دوستان آل محمد شادى خود را در این روز، بهخاطر نابودى دشمن خدا آشکار کنند.
5. روز دهم ربیعالاول، روز ازدواج پیامبر با حضرت خدیجه(س) است و بر شیعیان لازم است که به خاطر تأثیر این ازدواج مبارک و فرخنده، در خوبىها و سعادتها و انتشار نورهاى درخشان و پاک، آن را بزرگ بدارند.
6. روز هفدهم ربیعالاول، همانطور که گفته شد روز میلاد حضرت رسول(ص) است. از کارهاى مهم این روز، روزه داشتن این روز، بهخاطر شکرگزارى و بهجا آوردن دو رکعت نماز است که در هر رکعت آن یک بار سوره حمد، ده بار سوره قدر و ده بار سوره اخلاص مىخواند. سپس، در مکان نماز خود نشسته و دعایى را که روایت شده است را مىخواند.
7. از کارهاى مهم در روز میلاد پیامبر(ص)، رعایت آداب عید و اظهار مراسم شرعى عیدهاى بزرگ است ، تا دیگران این روز را به عنوان عید بشناسند.
8. از مهمترین اعمال مهم این روز به پایان رساندن روز خود با سلام به حامیان و نگهبانان آن روز و به درگاه آنان جهت شفاعت و اصلاح حال تضرع کردن است.