چرا در اکثر فیلم‌ها روایتی از قشر ضعیف را داریم؟

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) نشست پرسش و پاسخ فیلم سینمایی «خداحافظی طولانی» با حضور کارگردان و بازیگران این فیلم، ساعتی پیش در سالن سعدی برج میلاد برگزار شد. در ابتدای این جلسه موتمن درباره این فیلم سینمایی اظهار کرد: فیلمنامه این کار را اصغر عبدالهی نوشته است. نکته‌ای که شاید موجب تعجب کسانی شود که فیلمسازی من را دنبال می‌کنند، چون معمولا من در فیلم هایم، فیلمنامه های خودم را جلوی دوربین می برم، اما زمانی که این متن به دستم رسید به شدت جذب آن شدم، چون در عین سادگی یک روایت زیبا از قصه‌ای عاشقانه را داشت. مضمونی که در سینما مورد علاقه من است.

وی افزود: نکته دیگر اینکه بعد از فیلم «شب های روشن» دیگر هیچ فیلمنامه ای را جلوی دوربین نبردم که مضمونش عشق باشد برای همین وقتی دیدم در این کار می شود با توجه به فضا و میزانسن، عشق را به خوبی ترسیم کرد آن را پذیرفتم.

این کارگردان ادامه داد: شاید این کار از نگاه برخی دارای ایراداتی باشد که حتما نیز چنین است، چون فیلم بی نقص نداریم، اما من به هر حال این فیلم را می ساختم چون مضمونی فیلم و همینطور تقابل فرد با جامعه که در «خداحافظی طولانی» به آن پرداخته می شد به شدت برایم جذاب بود.

وی در پاسخ به این پرسش که چرا در اکثر فیلم‌ها روایتی از قشر ضعیف را داریم، گفت: شاید در جشنواره چنین امری مشاهده شود، اما در اکران عمومی معمولا فیلم‌هایی روی پرده می‌رود که تصویرگر قشر ثروتمند جامعه هستند. برای همین هم معمولا از فیلم های سینمایی استقبال لازم نمی شود، چون قادر نیستند عموم تماشاگران را جذب خود کنند.

موتمن درباره انتخاب سعید آقاخانی برای این نقش چنین توضیح داد: گزینه ای برای ایفای نقش یحیی نداشتیم؛ مدیر تولید فیلم با ترس و لرز پیشنهاد سعید آقاخانی را داد اما به محض اینکه پیشنهاد داد سکوتی در جلسه حاکم شد و در حالی که برخی انتظار مخالفت با این گزینه را داشتند همه این پیشنهاد را قبول کردیم و مطمئن بودیم که سعید می‌تواند این نقش را بازی کند. در ضمن تجربه تاریخی ثابت می کند که کمدین‌ها شخصیت‌های جدی را خوب بازی می‌کنند زیرا فشار بر کمدین‌ها بیشتر است و معمولا شوخی‌ها روی کاغذ نیست و مجبورند خلاق و متمرکز و بداهه‌سازی کنند و واکنش ها را درجا به وجود آورند و خیلی تمرین کنند.

این کارگردان در بخش دیگری از سخنان خود بیان کرد: این فیلم غمگین است؛ حتی ازدواجی که صورت می گیرد خیلی غمگین است و می توان گفت ساده ترین ازدواج تاریخ سینمای ایران است. خودم آدم نوستالژیکی نیستم و فکر می کنم موزیک شما را به طرف نوستالژیک هدایت می‌کند و گاهی ما را یاد فیلم های قدیمی می‌اندازد، البته ما خیلی سخت به این موسیقی رسیدیم و خیلی هم وقت ازما گرفته شد و حتی آهنگساز را اواسط کار تغییر دادیم.

در ادامه این جلسه ساره بیات نیز درباره تجربه خود در «خداحافظی طولانی» چنین گفت: از روزی که فهمیدم فرزاد موتمن قصد دارد فیلم بسازد مشتاق بودم که با او همکاری کنم. به نظر من سینمای موتمن سینمای مولف و او صاحب سبک است، در نتیجه دوست داشتم و در نهایت این سیاق را انتخاب کردم. نکته دیگر اینکه، نقش هایی را که دوست دارم برای کار انتخاب می کنم. برای همین با تکرار خودم موافق نیستم.

سعید آقاخانی هم در پایان این گزارش گفت: اصلا در ذهنم نمی گنجید که این نقش به من پیشنهاد شود؛ با توجه به اینکه قبلا همه کارهایم کمدی بوده، مداوم فکر می کردم کارگردان پشیمان می شود. درباره فیلم و نقشم هم باید بگویم که با طبقات پایین جامعه آشنا هستم برای همین وقتی فیلمنامه را خواندم احساس کردم که می‌توانم نقش را جان بخشم.