
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، مرا از خود مران، مرا به خودم وا مگذار، خدایا! دلم تنگ است برای همصحبتی با تو، مرا در خودم غرق مکن، نگذار که در مرداب خودپرستیام دست و پا زنم.
لذت با تو بودن را با لذت غرق در گناه از من مگیر، طعم عبادت خالصانهات را بر من بچشان و بر من نور رحمتت را بیفشان، قلبی ده که جز یادت هیچ چیز خشنودش نکند، سری ده که جز فکر تو در آن نباشد.
خدایا! دستی ده که جز فرمان تو نبرد . پایی ده که جز به راه تو نرود . زبانی ده که جز کلام تو هیچ نگوید، چشمی ده که جز بزرگیت هیچ نبیند، گوشی ده که جز سخن تو هیچ به جان نگوید.
بر من لطفت را بباران
اگر گناهان من به اندازه ریگ بیابان باشد ولی لطف و رحمت تو بیشتر از گناهان من است، میدانم که مرا بارها و بارها بخشودهای و من بارها و بارها توبه خود شکستهام، اما چه کنم که من بنده خطاکارم و تو خدای خطاپوش، چه کنم که اگر خدایم نبودی هرگز خطا نمیکردم ،که چون تویی مهربان، در تمام عالم نیست که از من در گذرد.
مرا به حال خود مگذار، مرا در این نیستیم تنها نگذار، بگذار که هستیام را در تو پیدا کنم، بگذار که این وجود فانیام را به وجود پاینده تو زنده نگه دارم. مرا از مرحمتت محروم مگردان، مرا با تمام بدیهایم ببخشای و مرا از وجود پر مهرت محروم نکن.
تو میدانی که من محتاج توأم، میدانی که جز تو کسی را ندارم، میدانی که هر لحظه به تو نیازمندم، پس دستم را بگیر و یاریم ده که تو را فرمانبردار باشم و تو را به شایستگی بندگی کنم، و هیچوقت، هیچوقت تو را از یاد نبرم. (آمین)