عقربههای احساسمان را روی حال خوب کوک کنیم
گروه اندیشه: حال خوب همان حالتی است که قرآن اینگونه میگوید:« الَّذینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب؛ آنها کسانى هستند که ایمان آورده و دلهایشان به یاد خدا آرامش میگیرد، آگاه باشید که تنها با یاد خدا دلها آرامش پیدا میکند».
گاه که به دلت رجوع میکنی احساسات متعددی را در درونت مییابی. خشم، دلواپسی و اضطراب و حتی عشق... زمانی این همه احساس را یکجا در قلبت میبینی و ممکن است ندانی با این حسهای متعدد باید چه کار کنی. از خودت میپرسی این حسهای گاه متضاد تو را به کجا میخواهد بکشانند.
نگاهی به اطرافت میکنی، اعضای خانوادهات را میبینی که در این روزهای آخرین ماه سال مشغول خرید و تمیز کردن خانه هستند. لباسهای کهنه و بلااستفاده از کمدها جمع میشوند و جایش را لباسهای نو را میگیرند.
خواهرت را میبینی که دستمالی به دست گرفته و شیشههای پنجره خانه را تمیز میکند، مادر را که مشغول کاشتن سبزه نوروز است و پدر را که برخی از خریدهای ویژه نوروز را انجام میدهد. اگر هم متأهلی حتما این روزها با همسرت چرخی در بازار زدهای تا بتوانی با خرید برخی از وسایل خانهات را نو کنی.
و باز دوباره به احساسی که در درونت داری برمیگردی. از خودت می پرسی آیا این روزهای آخرین ماه سال را فقط باید به همین نو کردن لباس و خانه تکانی گذراند، اگر عید و سال نو همین است که ما اینها را هر سال تکرار میکنیم، چه باید بکنیم که سالمان متفاوت از دیگر سالها باشد.
یاد زمزمه دعایی میافتی که حدود 20 روز دیگر یعنی تا چشم باز کنی باید بخوانی. یا مقلب القلوب و الابصار..یا مدبر الیل و النهار..یا محول الحول و الحوال..حول حالنا الی الحسن الحال و با خودت زمزمه می کنی احسن الحال..بهترین حال...و با خودت میگویی کاش این سالی که در پیش روست روزهایش برایم بهترین حال را به ارمغان بیاورد.
آری اگر شادی دنیوی و سعادت اخروی را میخواهیم باید از همه احساسها از خشم و ترس و دلواپسی عبور کنیم و عقربههای احساسمان را روی حال خوب کوک کنیم. حال خوب همان حالتی است که قرآن اینگونه میگوید:« الَّذینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب؛ آنها کسانى هستند که ایمان آورده و دلهایشان به یاد خدا آرامش میگیرد، آگاه باشید که تنها با یاد خدا دلها آرامش پیدا میکند».رعد 28
آرامشی که از یاد خدا در زندگی حاصل می شود، آنچنان احساس انسان را خوش میکند که وقتی لمسش می کنیم حاضر نیستیم هیچ چیز را جایگرین آن کنیم.
اگر در زندگی کسی توکل و آرامش در نتیجه یاد خدا حاصل شود آیا آن انسان دلواپس چیزی خواهد بود؟ اگر کسی با یاد خدا به رزاق بودن او ایمان قلبی بیاورد آیا نگران روزی فردا خواهد بود؟ اگر فردی با زمزمه یا الله این باور را در خویش پرورش دهد که او همه چیز را میبیند و پاداش انسان صابر را خواهد داد آیا بیجهت خشمگین شده و در مقابل دیگران فریاد خواهد کشید؟
کاش در این آخرین ماه سال از خداوند رسیدن به ایمان قلبی و آرامش در نتیجه یاد او را بخواهیم تا انشاءالله دلواپسیها و اضطرابها از وجودمان رخت بربندد.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی
