ذرهای از آفتاب بینهایت فاطمه(س)
گروه اندیشه: درسهای زندگی فاطمه(س) را باید از لابهلای کتابها بیرون آورد و در عرصه زندگی به کار بست. چون او از عشق به ولایت و علی(ع) گفت، مانند او با خلق خدا مهربانی کرد، در امور خانه مسئولیتپذیر بود و عاشقانهها برای همسر و فرزند گفت و دانست که در پس گفتوگوهای دینی و عقیدتی شادی ملائکه است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، مگر میتوان بینور و آفتاب زندگی کرد، مگر امکان دارد که در شبهای تاریک بدون روشنایی قدم برداشت. جاده زندگی انسان نیز چون شبی است که اگر بدون در اختیار داشتن روشنایی در آن قدم برداری هدف را گم خواهی کرد و بعد از آنکه وقت و زمان این نعمت بزرگ الهی را هدر دادی خواهی فهمید که به هیچکجا نرسیدهای.
و چه نوری بهتر از فاطمه(س) که او را زهرا یعنی درخشان و نورانی نام نهادند و نمیتوان در یک مقاله یا یادداشت حتی ذرهای از این خورشید پرفروغ را معنا کرد اما برای نیاز خودمان و رها شدن از ظلمات و تاریکی نور چارهای نداریم جز اینکه در حد توانمان از این بانوی دو جهان بیشتر بدانیم.
فاطمه(س)؛ بانویی که سعادت را عشق و دوستی علی(ع) میدانست
این بانوی بیبدیل تاریخ بشریت محبت علی(ع) آن مولای موحدان را رمز سعادت میدانست و میفرمود: همانا سعادتمند کامل و حقیقى، کسى است که امام على(ع) را در دوران زندگى و پس از مرگش دوست داشته است. (ینابیع الموده ج1 ص376) و تو نیز اگر میخواهی بدانی که از نظر فاطمه(س) چقدر سعادتمندی به قلبت رجوع کن و ببین چقدر علی(ع) را دوست میداری و بدان همانقدر خوشبختی که گفتهاند آیا دین جز محبت است؟
این سیده زنان دو عالم علاوه بر اینکه بیان کرده خوشبخت و سعادتمند حقیقی کیست، نظرش را درباره اینکه بهترین مردم را چه کسانی میداند هم بیان کرده است. او چه زیبا رمز استحکام روابط اجتماعی و خانوادگی را یافته و چون پدرش که کلید واژه محبت را در میان مردم جا انداخت از این اصل مهم زندگانی میگوید.
مهربانترین انسانها، بهترین مردم در نزد فاطمه(س)
در کتاب فرهنگ سخنان فاطمه(س) حدیث 84 با استناد به چند کتاب معتبر دیگر از جمله دلایل امامه و کنزالعمال و تاریخ بغداد آورده است که حضرت فاطمه(س) میفرماید: «بهترین شما مردم کسی است که در برخورد با مردم نرمتر و مهربانتر است و ارزشمندترین مردم کسانی هستند که با همسرانشان مهربان و بخشندهاند».
آیا یک انسان مغرور و متکبر که حتی سلام گفتن در ابتدا برایش سخت و سنگین است و لبخند با لبهای او بیگانه و مهروزی در رفتار او غریبه میتواند ادعا کند فاطمی زندگی میکند؟ فاطمهای که بهترین بودن را در مهربانی با مردم میداند.
همکاری زوج بهشتی در منزل دنیایی
راستی شاید بسیاری از ما از خود پرسیده باشیم در خانه علی(ع) و فاطمه(س) چه کسی امور خانه را انجام میداد. آیا شرایط به گونهای بود که یکی زحمت بکشد و دیگر بیتوجه به زحمات دیگری فقط تقاضاهای رنگارنگ از دیگری داشته باشد؟ چه کسی در آن خانه غذا میپخت و چه کسی از کودکان نگهداری میکرد؟
آوردهاند که روزی فاطمه(س) مانند همه دخترهای عالم با پدرش درد و دل میکرد و میگفت: هر دو دستم به علت آرد کردن گندم با آسیاب دستى ورم کرده و زخم شده است، دیشب را تا به صبح به آرد کردن گندم مشغول بودم و علی، فرزندانم، حسن و حسین را نگهدارى مىکرد». این همکاری زوج بهشتی در امور منزل دنیایی را کتاب کنز العمال ج 15 ص 507 و بحارالانوار ج 43 ص 134 و 84 و 85 ثبت کردهاند.
و همین علی(ع) نگران سختیهای جسمیای که همسرش بر اثر کار خانه تحمل میکرد، بود و به رسول خدا(ص) گفت آیا امکان دارد که خدمتکاری به کمک ما بیاد چراکه زهرا از کار خانه تنش رنجیده شده و رسول اندیشهای کرد و چون دید وقتی بقیه مسلمانان در رنج و فقرند نمیتواند اجازه دهد دخترش خدمتکاری داشته باشد به آنان گفت: آیا میخواهید به شما چیزی یاد دهم که از خدمتگزار برای شما بهتر باشد؟ آنگاه گفت که هنگام خواب ۳۳ بار الحمدلله و ۳۳ بار تسبیح سبحان الله و ۳۴ بار تکبیر (الله اکبر) بگویید». البته بعدها که وضعیت اقتصادی مسلمانان بهتر شد حضرت فاطمه(س) خدمتکاری به نام فضه داشت.
با این گفتهها آیا زنی که همسرش را یک ماشین پولساز تصور میکند که فقط باید خواستههای مادی او را تأمین کند بدون اینکه آن زن هیچ مسئولیتی در خانه برای خودش متصور باشد و مردی که همسرش را خدمتکاری میداند که باید فقط بپزد و بشورد بدون اینکه آن مرد هیچگونه وظیفهای در خانه برای خودش قائل باشد میتوانند ادعا کنند فاطمی و علویاند؟!
شاعری برای همسر و فرزند
اهل بیت(س) اهل ادب و شعر بودند از علی(ع) که قادر بود خطبه بینقطه و بدون الف بگوید شعر بسراید تا دخترش زینب(س) که اشعار زیادی به این دخت خانه نور منسوب است. فاطمه نیز از این اصل مستثنی نیست. او هم شعر میگفت. در کتاب مناقب ابن شهر آشوب ج3 ص 389 و مسند احمد بن حنبل ج6 ص283 از علمای اهل سنت این نکته را ثبت کردهاند که فاطمه(س) در شب ازدواجش برای همسرش علی(ع) شعر گفته و در گفتوگو و تربیت فرزندانش نیز از شعر استفاده میکرده
نلت العلا و علوت فى کل الورى/ و تقاصرت عن مجدک الثقلان/ اعنى علیا خیر من وطا الثرى/ ذالمجد و الاءفضال و الاءحسان/ فله المکارم و المعالى و الحبا/ ماناحت الاطیار فى الاغصان به بزرگى و برترى رسیدى و از همه آفریدهها والاتر شدى و جن و انس از عظمت تو عقب ماندند/ منظورم «على» است، بهترین کسى که گام بر خاک نهاده است، بزرگوار و داراى احسان و نیکى/ والاییهای اخلاقى و بزرگىها از آن اوست، تا آنگاه که مرغان بر شاخهها به ترنم مشغولند. شعری است که فاطمه(س) در شب ازدواج برای همسرش سرود و از خوبیهای علی(ع) گفت.
و یا برای فرزندش حسین(ع) در قالب شعر میگفت: انت شبیه بابی انت شبیه بابی/ لست شبیها بعلی لست شبیها بعلی؛ تو به پدرم رسول الله شباهت دارى و به پدرت على شبیه نیستى. و گویند علی(ع) هم این اشعار فاطمه(س) را میشنید و لبخند میزد.
این بانوی بزرگ مادری را خوب درک کرده بود و میدانست که وقتی پدر رسول الله بهشت را زیر پای مادر میداند یعنی اینکه مادری کردن راه نزدیکی به خداست و به همین دلیل وقتی از همسرش شنید که مردی صحابی از رسول الله(ص) پرسیده زن چه وقت به خدا نزدیکتر است اینگونه نظرش را داد که وقتی زن در خانه خویش است و به فرزندان میرسد از هر زمان دیگر به خدا نزدیکتر است...آری مگر نه این است که بهشت را به بها دهند.
میگفت ملائکه از پیروزی مؤمن در گفتوگوی علمی و دینی شاد میشوند
عالم بزرگ شیخ طبرسی درکتاب احتجاج ج 1 ص18 آورده و در کتاب عوالم ج11 ص627 نیز ثبت شده است که دو نفر از زنان مدینه در یک مسأله عقیدتى اختلاف پیدا کردند، یکى از آنها از دوستان فاطمه(س) و زنى مؤمن، و دیگرى از دشمنان اهل بیت(ع) و فاسد بود، نزاع و خصومت را خدمت حضرت زهرا (س) کشاندند.
آن حضرت پس از شنیدن ادعا و استدلال هر یک، با دلیل و برهان قانع کننده نظر زن مؤمن را اثبات کرد و ادعاى دیگر را باطل دانست، بهگونهاى که هر دو نفر پذیرفتند، پس از پایان یافتن اختلاف و نزاع، زن مؤمن اظهار خوشحالى کرد که حق پیروز شد و باطل محکوم گردید، حضرت زهرا علیهاالسلام فرمود: شادى فرشتگان در غلبه تو بر آن زن فاسد بیش از شادى توست و اندوه و نگرانى شیطان و دوستان شیطان در این شکست بیشتر و شدیدتر از آن زن شکست خورده است.
آری درسهای زندگی فاطمه(س) را باید از لابهلای کتابها بیرون آورد و در عرصه زندگی به کار بست. چون او از عشق به ولایت و علی(ع) گفت، مانند او با خلق خدا مهربانی کرد، در امور خانه مسئولیتپذیر بود و عاشقانهها برای همسر و فرزند گفت و دانست که در پس گفتوگوهای دینی و عقیدتی شادی ملائکه است.
