این گزارش جای تأمل دارد
گروه اجتماعی: خراسان جنوبی بهعنوان یک استان فرهنگی شناخته شده که نشان از قدمت تمدنی این منطقه دارد، اما وقتی جزئیتر به موضوع نگاه میکنیم درمییابیم استان با مشکلاتی رو به روست که رفع آن همت مسئولان، تیزبینی کارشناسان و همراهی آنان را میطلبد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، شاید خیلیها معتقد باشند که سخن گفتن از فرهنگ دیگر رنگ تکرار به خود گرفته و مانند مقولهای کلیشهای شده است. این گفته شاید در وهله اول درست به نظر برسد اما حقیقت ماجرا این است که هنوز هم به فرهنگ بهعنوان یک مسئله دست چندم نگاه میشود در حالیکه فرهنگ اصل و زیربنا است.
خراسان جنوبی همواره بهعنوان یک استان فرهنگی شناخته شده است که نشان از قدمت تمدنی این منطقه و نوع رفتار مردم این دیار دارد، اما وقتی جزئیتر به موضوع نگاه میکنیم درمییابیم همین استان با مشکلات فرهنگی عدیدهای رو به روست که رفع آن همت مسئولان، تیزبینی کارشناسان و همراهی آنان را میطلبد.
همه بر این نکته واقفاند که ارتقا فرهنگ یک جامعه وجود کارشناس آگاه و دلسوزی که بتواند در افزایش سواد فرهنگی به مردم کمک کند یکی از ضروریات است، اما بهراستی در همه نقاط استان کارشناسان آگاه و تیزبین و چشمانداز درستی به آینده دارند در همه نقاط استان به اندازه کافی وجود دارند؟ و یا نگرانی بابت وجود چنین افرادی در آینده حس نمیشود؟
آیا در روستاهای خراسان جنوبی روحانی فاضل به اندازه کافی وجود دارد؟
آیا در روستاهای استان روحانی فاضل به اندازه کافی وجود دارد؟ اگر اینگونه است چرا صاحبنظران معتقدند در برخی از نقاط استان بهویژه مناطق روستایی خانههای عالم بدون روحانی یافت میشود و یا در مناطقی مانند درح سربیشه تنها دو روحانی وجود دارد؟
و یا میتوان این سؤال را در زمینه نیاز به کارشناسان دینی مطرح کرد که چرا در برخی از شهرستانهای استان مانند خوسف حوزه علمیه برادران وجود ندارد؟ آیا این منطقه برای آینده خویش نیاز به روحانیان فعال و البته بومی که بتوانند نیازهای فرهنگی مردم را در حد توان و مقدورات پاسخگو باشند، ندارد؟
نکته دیگری که در زمینه مقوله فرهنگ به آن توجه کافی شود، بحث فعالیتهای قرآنی است، هر چند در سالهای اخیر در قالب نهضت ملی حفظ قرآن اقدامات مفیدی از سوی سازمانهای مختلف صورت گرفته است، اما هنوز وقتی پای صحبت فعالان قرآنی مینشینیم درمییابیم که دل نگرانیها و گلایههای فراوانی در این زمینه وجود دارد؟
چرا گاهی از فعالان قرآنی حمایت کافی صورت نمیگیرد؟
وقتی یک انسان دلسوز و علاقمند به قرآن در قالب مؤسسات قرآن و عترت و یا دارالقرآن قدمی در راستای اعتلای فرهنگ قرآنی برمیدارد چرا از او آنگونه که باید حمایت کافی صورت نمیگیرد؟ آیا بهراستی بحث بیمه مربیان قرآنی بهصورت یک دغدغه جدی وجود دارد و یا از آن طرحهایی است که مدتی بر سر زبانها میافتد و بعد به فراموشی سپرده میشود؟
وقتی میبینی که یک انسان با همه انگیزه و امیدی که دارد اقدام به حفظ قرآن کریم میکند و برای ارزیابی خویش در مسابقات متعدد شرکت کرده و رتبهای کسب میکند از عمق جان او را تحسین میکنیم اما بعد که از میزان هدیهای که به او تعلق میگیرد با خبر میشویم افسوس میخوریم که چرا حافظان و یا قاریان و سایر فعالان قرآنی اینگونه مورد تشویق واقع میشوند؟
متأسفانه وقتی نگاهی به وضعیت دارالقرآن نقاط مختلف استان میاندازیم، از صاحبنظران میشنویم که در نقاطی از استان علاقهمندان به فراگیری قرآن مکان مناسبی برای آموزش ندارند. مسئلهای که با همکاری نهادهای مختلف بهراحتی قابل رفع است و بهعنوان مثال میتوان از مدارس یک شیفته در بعدازظهر برای برگزاری کلاسهای قرآنی دارالقرآنهای منطقه استفاده نمود.
چرا در برخی از روستاهای پرجمعیت استان کتابخانه متناسب با جمعیت وجود ندارد؟
برای یک ذهن کنجکاو در زمینه مسائل فرهنگی استان همواره این سؤال پیش میآید که چرا خراسان جنوبی که به یک استان فرهنگی و دینی معروف است، یک قاری یا حافظ بینالمللی ندارد؟ آیا این به نبود امکانات کافی در استان برمیگردد یا استادان برجستهای که بتوانند قاری و حافظ بینالمللی پرورش دهند در استان نیست؟
درد دلهای فرهنگی به این موارد خلاصه نمیشود، وقتی میبینی که کارشناسان و صاحبنظران از تأثیرات منفی تماشای فیلمهای ضد خانوادگی ماهواره سخن میگویند، با خود میگویی چرا اقدامی برای بخشهایی از استان که در آن آنتن دیجیتال نمیگیرد و مردم مجبورند حتی برای تماشای همه شبکههای تلویزیونی خودمان ماهواره تهیه کنند.
همگان میدانند که کاهش آسیبهای اجتماعی جز با افزایش میزان سواد فرهنگی در جامعه میسر نیست و مطالعه کتاب ارتباط مستقیمی با افزایش سواد فرهنگی دارد. اما بهراستی چقدر از کتابخانههای شهرستانها بهروز است و چرا در برخی از روستاهای پرجمعیت استان کتابخانه متناسب با جمعیت ندارد؟
در بحث گردشگری استان چه زیرساختهایی فراهم شده است؟
نبود برنامههای مفرح بهویژه در ایامی از سال که متناسب با اجرای اینگونه برنامهها است در سطح شهرستانهای استان، کافی نبودن مکانهای تفریحی، فراهم نشدن زیرساختهای گردشگری در استان در حد نیاز و معرفی نشدن مکانهای گردشگری استان بهگونهای که برخی از مکانهای گردشگری برای مردم خود استان نیز ناشناخته است از دیگر مشکلات فرهنگی استان که باید برای رفع آن چارهاندیشی نمود.
فرهنگ هوای لازم برای تنفس است و بدون آن نمیتوان انتظار جامعهای سالم، با نشاط و توانمند را داشت و چه مسئولان باید نگاه ویژهای به آن داشته باشند و با عزم ملی و مدیریتی جهاد در راستای اعتلای آن بکوشند که فرهنگ را نباید مختص یک سال خاص دانست بلکه دغدغهای است که همیشه باید در برنامهریزیها آن را در اولویت دانست.
