
آن روز که خداوند موسی کلیم الله را به پیامبری برگزید و به او گفت به نزد فرعون برو و او را از ظلم به بنیاسرائیل برحذر کن تأکید کرد که با او با نرمی رفتار کن ..آری با نرمی سخن بگو حتی با فرعون.
آن زمان که عیسی مسیح نبی الله شد و حواریون بهعنوان یاران خاصش دور او جمع شدند، او همواره از مهربانی و صلح گفت و به همین دلیل او را به عنوان پیامبر دوستی و صلح میشناسند که بر لبش بشارت به رحمت الهی بود.
و وقتی رسول گلها، مصطفی خوبیها قرآن را از خداوندگار خویش دریافت کرد، همه سورههای این کلام نور بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند مهربان و بخشیده شروع شد و خود این مرد بزرگ هم در این کتاب رحمهالعالمین نام گرفت.
و حضرت محمد(ص) به یارانش گفت: «من به پیامبری مبعوث نشدم مگر برای تکمیل مکارم اخلاق» اما بهراستی مردم این عصر و زمان چگونهاند؟ آیا یهودیان چون موسی اهل مهربانیاند حتی با دشمنان خویش، آیا مسیحیان چون پیامبرشان، پیامآور صلح و دوستیاند و مسلمانان همانند محمد(ص) رحمت برای همه عالمیان.
آری اخلاق گمشده انسان عصر امروز است که در مرداب زندگی مادی به فراموشی سپرده شده است که اگر اینگونه نبود برای همه اروپاییهای مسیحی فقر مردم آفریقا، برای همه یهودیان ظلمی که به مردم فلسطین به نام دینشان میشود و برای مسلمانان هر غم در هر گوشه دنیا دارای اهمیت میبود که پیامبرشان فرمود هر کس صدای کسی را بشنود که کمک میطلبد و او به آن شخص یاری نرساند مسلمان نیست.
چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید. پیامبران نیامدند تا تنها از عبادت در کنیسه، کلیسا و مسجد بگویند، آنان آمدند تا بشریت را به صفات خداوند و خالقشان نزدیک کنند که یکی از این صفات مهربانی است که جز با گسترش اخلاق در جامعه محقق نمیشود.
اگر در جامعه افراد به هم مهربان باشند دیگر به یکدیگر تهمت نمیزنند، غیبت یکدیگر را نمیگویند و خود محورانه فقط به دنبال منافع شخصی نخواهند بود.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی