انسانهای تاریخسازی که حسینگونه زندگی کردند
گروه اجتماعی: اسامی شهید هماستانیهایت را که از ذهن می گذرانی، نامهای تاریخسازی ذهنت را به خود مشغول می کند که حسینگونه زندگی کردند.
نباید تصور کرد که شهید و ایثار واژهای است که در کربلا ماند و تنها در خون یاران حسین(ع) که سیدالشهدا خلاصه شد. نادرست است اگر تصور کنیم که دیگر چون حبیب بن مظاهر و قاسم بن الحسن یافت نمیشود. کافی است نگاهی به اسامی کوچههای شهرت بیندازی آن وقت در خواهی یافت که شهید تا به همین امروز تاریخ ادامه یافته است.
نگاه به اسامی تاریخ سازی میاندازی که کارشان حسینگونه بود، در همین استان محل زندگی خودمان شهیدی است برای ادای حج ابراهیمی به سرزمین امن مکه سفر کرده بود. اما مگر میشود که حج ابراهیمی را به جا آورد و شیطان را رجم نکرد.
و چه سادهانگارانه است که تصور کنیم که رجم شیطان تنها به سنگ زدن خلاصه میشود، نه شهید رضا صالحی پیرترین شهید خراسان جنوبی میدانست که باید با فریادهای خویش از شیطانهای امروزه برائت جست.
و او در مراسم برائت از مشرکین در حج سال 66 و در نهمین روز از مرداد ماه از ابلیسهای زمانه برائت میجست که ناگهان خونش بر زمین ریخت و جانش را تقدیم معبود خویش کرد.
در ره عاشقی فقط موی سپیدها و مسنها نبودند که فدایی خالق خویش شدند، که جوانها نامشان جلوهگری بیشتری میکند که گفتهاند عاشقان را سر شوریده به پیکر عجب است/ دادن سر نه عجب، داشتن سر عجب است.
نامش محمد تقی ترخی بود و چون نهمین امام خویش در جوانی به شهادت رسید. جوانترین شهید دوران دفاع مقدس خراسان جنوبی را میگویم در هفتیمن روز از سومین ماه سال 49 به دنیا آمد و در چهاردهمین روز از پنجمین ماه سال 62 در والفجر سه همسفر عرشیان شد.
پس از پایان این نقطه طلایی دوران ما یعنی دفاع جانانه هشت ساله هم بعضیها تصوری اشتباه پیدا کردند و به این میاندیشیدند که ایثار و شهادت جایی در والفجرها، بدر، خیبر، طلائیه و هویزه و ...جا ماند اما نه اینگونه نبود. مگر می توان تصور کرد که راه میانبر وصل الهی بسته شود.
کمی جلوتر میآییم، همین چند سال پیش در سرزمین ما، در روز تاسوعای سال 89 وقتی جهل و عناد بر مزدوران دشمنان شناخته شده دیارمان چیره شده بود، در چابهار عملیات انتحاری صورت گرفته که نتیجهاش شهادت جمعی از هم وطنانمان شد.
این اتفاق به قدری تلخ است که شیرینیها را از یادت میبرد و دلت را آکنده از غم میکند، نگاهی که به اسامی شهدای این حادثه میکنی نام کودک 8 سالهای را میبینی که اهل بشرویه خراسان جنوبی است. کودکی که تنها فرصت زندگیش فاصله بین سالهای 81 تا 89 بود.
آری راه شهادت باز است چون مسیر مبارزه با کجیها و ظلمها بسته نشده است و چه زیبا امام به عرش سفرکردهمان گفت: (ملتی که شهادت دارد اسارت ندارد) و چه زیبا است که یادمان آنانی که جان دادند تا اسارت واژهای ناشناخته برای امروز و فردای ما باقی بماند.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی
