
درست است که وقتی میشنوی قبر مشخصی برای یگانه دختر رسول الله(ص) وجود ندارد غمی در گوشه دلت خانه میکند و از خودت میپرسی چرا شرایط در طول تاریخ اینگونه رقم خورده است که اکنون نتوانی بر مزار بانوی خانه علی(ع) بروی و با اشک چشم سیاهیهای دلت را پاک کنی.
اما اگر کمی عمیقتر فکر کنی درمییابی مظلومیت فاطمه(س) فقط در اینکه قبر او پنهان است خلاصه نمیشود. در اینکه اکنون عاشقان او نمیتوانند برایش حرمی مانند حرم فرزندش علی بن موسی الرضا(ع) در مشهد بسازند هم محدود نمیشود.
میدانی مظلومیت فاطمه(س) را باید کجا جستوجو کنی؟ آنجا که در جامعهای برای این بانوی عزیز دو دهه عزاداری میکنند(که عزاداری برای اهل بیت(ع) حتما محترم و مقدس است) اما خیلی از زنان، دختران و حتی مردانش اگر از آنان بپرسی دو حدیث از فاطمه زهرا(س) بگو، میمانند.
اگر کمی بیندیشی درمییابی که مظلومیت فاطمه(س) را باید آنجایی بیابی که برخی افراد این بانوی علی(ع) را تک بعدی معنا کردند؛ نه زنی که هم در مادری و همسری و هم در فعالیت اجتماعی یگانه جهان بود. خاکستر از شانه پدر پاک میکرد، همسر پدر بزرگوارش ام سلمه را مادر صدا میکرد، برای همسر و فرزندانش شعر میسرود، با خدمتکارش روزهای کار را یکسان و عادلانه تقسیم میکرد.
اما همین بانو پا به پای پدر و همسرش در غزوهها و جنگها به میدان مبارزه میآمد و زخمیها را مداوا میکرد، سؤالات زنان اهل مدینه را پاسخ میگفت و یاریگر علی(ع) بعد از وفات رسول الله(ص) نه به عنوان همسر بلکه بهعنوان امام خویش بود.
آری! شاید اگر دقیق بیندیشی در مییابی آنچه بیشتر حائز اهمیت است گم شدن فرهنگ فاطمی و رفتار زهرایی در زندگیهای روزمره امروز است. میگوییم او ساده ازدواج کرد اما حاضر نیستیم اندکی از ملاکهای مادی خودمان در ازدواج کوتاه بیاییم.
میگوئیم او مادر نمونه است و روز میلادش را روز مادر نام میگذاریم اما خیلی وقتها وظایف مادریمان را میگذاریم بعد از اینکه همه کارهایمان را انجام دادیم به سراغش میرویم.
فاطمه(س) تنها تابلوی زیبایی نیست که به آن نگاه کنیم و لذت ببریم، بلکه قلهای است که اگر نمیتوانیم به آن قله برسیم در دامنههایش حرکت کنیم و به خود ببالیم که در مسیر بانویی حرکت میکنیم که امام مهدی(عج) در وصفش گفت: «فاطمه(س) برای من الگوی بسیار خوبی است».
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی