لزوم تلاش در جهت نشر معارف قرآنی از سوی آحاد مردم

‎حمید می‌داوودی، یک حافظ دانشجوی قرآن کریم در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‎المللی قرآن(ایکنا) از قم، گفت: بنده متولد سال 65 هستم و هم‌اکنون در مقطع رشته مدیریت دانشگاه پیام نور مشغول به تحصیل هستم.

وی افزود: کار حفظ قرآن را از سن 10سالگی آغاز کردم و مشوق بنده در کار حفظ قرآن، پدر و مادرم بودند که با ثبت نام در کلاس‎های تابستانی حفظ قرآن علاقه وافری به قرآنی شدن آینده بنده داشتند.

دانشجوی حافظ قرآن کریم یادآور شد: پس از اینکه در همان سنین در کلاس‎های حفظ قرآن در شهر اهواز حضور یافتم، با دوستانی در این کلاس‎ها آشنا شدم که از بین پانزده نفری که در کلاس‎ها به شکل مرتب شرکت می‎کردیم، پنج نفر موفق به حفظ پانزده جزء قرآن شدیم.

وی گفت: از بین این تعداد نیز دو نفر موفق به حفظ کل قرآن شدیم که پس از ورود به عرصه کار و زندگی نیز این استمرار و فعالیت قرآنی ادامه داشت.

این دانشجوی حافظ قرآن تصریح کرد: مهمترین علت موفقیت در حفظ قرآن مرتبط با انگیزه اصلی برای حفظ و همچنین، لطف خداوند متعال و دعای خیر پدر و مادرم بود.

وی گفت: هیچ کاری در این دنیا بدون تلاش انجام نمی‎شود؛ تلاش و کوشش و استمرار چیزی است که خط حایل بین افراد موفق و غیر موفق است؛ بسیاری از افراد هستند که برنامه‌ریزی مناسبی دارند و بهترین راه و روش و یا اهداف را در نظر می‎گیرند ولی مشکل آن‌ها این است که همت، پشتکار و استمرار ندارند.

می‌داوودی اظهارکرد: مهمترین انگیزه شخص بنده برای حفظ قرآن و این همه تلاشی که شبانه‌روز نیز ادامه داشت، بدون شک خدمت به خود قرآن بود؛ بنده یک فوتبالیست هستم و در باشگاه‌های استانی نیز سابقه سال‌ها بازی دارم ولی یک مصاحبه از یک فوتبالیست برزیلی به من نشان داد که چگونه مسیحیان خود را وقف حضرت مسیح می‌کنند و این سؤال را از خود پرسیدم که چرا من خودم را وقف قرآن نکنم.

وی گفت: همه ما باید بیاموزیم که هرچه داریم از این قرآن است و اگر می‎خواهیم بهترین سرنوشت را داشته باشیم نباید هیچ‌گاه دست از دامان قرآن برداریم.

این حافظ قرآن کریم بیان کرد: حافظ قرآن رسالت بسیار مهمی دارد و باید در هر لباسی که در عرصه کار و زندگی قرار می‎گیرد، خادم قرآن و مبانی دینی باشد؛ او پس از حفظ قرآن، رسالتی بس عظیم را به عهده دارد که باید در همه عرصه‎ها آن را به منصه بگذارد.

وی گفت: با لفظ محدودیت برای حافظان قرآن موافق نیستم زیرا هرکسی هر قدر شأن و منزلت بالاتری پیدا می‎کند باید رفتاری متناسب با آن شرایط داشته باشد؛ وقتی فردی به سن چهل سال می‎رسد دیگر به خودی خود برخی از کارها را انجام نمی‎دهد و این مسئله به معنای محدودیت نیست.