
به
گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، کودکی که آماده تولد بود نزد خدا رفت و پرسید «میگویند فردا شما مرا به زمین میفرستید، اما من به این کوچکی بدون هیچ کمکی چگونه میتوانم برای زندگی به آنجا بروم؟». خداوند پاسخ داد «از بین تعداد بسیاری از فرشتگان من یکی را برای تو در نظر گرفتهام. او از تو نگهداری خواهد کرد»؛ اما کودک هنوز مطمئن نبود که میخواهد برود یا نه.
کودک ادامه داد «اینجا در بهشت من هیچ کاری جز خندیدن و آواز خواندن ندارم و اینها برای شادی من کافی هستند». خداوند لبخند زد و گفت «فرشته تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد. تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود». کودک باز ادامه داد «من چطور میتوانم بفهمم مردم چه میگویند وقتی زبان آنها را نمیدانم؟»
خداوند او را نوازش کرد و گفت «فرشته تو زیباترین و شیرینترین واژههایی را که ممکن است بشنوی در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی». این بار کودک پرسید «وقتی میخواهم با شما صحبت کنم چه؟»؛ اما خدا برای این سئوال هم پاسخی داشت و گفت «فراشتهات دستهایت را در کنار هم قرار خواهد داد و به تو یاد خواهد داد که چگونه دعا کنی».
کودک سرش را برگرداند و پرسید «شنیدهام که در زمین انسانهای بدی هم زندگی میکنند. چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟». خداوند گفت «فراشتهات از تو محافظت خواهد کرد، حتی اگر به قیمت جانش تمام شود». کودک با نگرانی ادامه داد «من همیشه به این دلیل که دیگر نمیتوانم شما را ببینم ناراحت خواهم بود».
خداوند لبخند زد و گفت «فرشتهات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه باز گشت نزد من را خواهد آموخت، گرچه من همیشه در کنار تو خواهم بود». کودک میدانست که باید به زودی سفرش را آغاز کند. او به آرامی یک سئوال دیگر از خدا پرسید؛ «خدایا اگر من باید همین حالا بروم، نام فرشتهام را به من بگو ».
خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد «نام فرشتهات اهمیتی ندارد. میتوانی او را مادر صدا کنی»...
آسمانیترین آفریده خداوند
آری؛ اگر قرار باشد از میان همه واژهها به تعداد انگشتان دست واژه انتخاب کنیم، یقینا یکی از آنها واژه مقدس «مادر» خواهد بود. مادر در همه فرهنگها و ادیان و ملل مورد احترام و تکریم ویژه است. این موجود مهربان و دوستداشتنی، آسمانیترین آفریده خداوند است که روی زمین زندگی میکند و به همین دلیل است که به او فرشته میگویند. فرشته فداکاری که ذره ذره میسوزد و چون شمع آب میشود تا به دیگران روشنایی و زندگی ببخشد.
از نخستین روز خلقت بشر تاکنون در هر کجای دنیا وقتی نام مادر برده میشود، کوچک و بزرگ، همه و همه، سرشار از شور و حرارت و مهر و الفت میشوند و قلبشان پر تپشتر میزند. اسلام نیز برای مادر، مقام و ارزش فوقالعادهای قائل شده است تا آنجا که رسیدن به بهشت را با رضای مادر میسر میداند.
بدون تردید مادر یکی از نعمتهای گرانبها و بزرگ الهی است که به انسانها ارزانی شده است. مادر نعمتی است که با وجود او انسان همواره در زندگی احساس خوشبختی و آرامش میکند و از برکت دعایش قلههای بلند افتخار را یکی پس از دیگری میپیماید.
مادر جایگاه خاصی در قلب فرزند خود دارد، اما اکنون محققان در بررسیهای جداگانهای دریافتهاند که مادر بر روی مغز فرزند نیز تاثیر منحصر به فردی میگذارد. نگاه به صورت مادر سلولهای مغزی فرزند را به هیجان میآورد و آغوش مادر نیز موجب آرامش اعصاب میشود.
حال برویم سراغ مادری که تمام دنیا شرمنده اوست، مادری که مفهوم خلقت هست و چون محمد(ص) بزرگش کرد، مادری که تمام دنیا تا آخر زمان اسمش را خواهد داشت، مادری که اسمش زینت عالم هست، مادری که مرضیه هست و به کوثر معنا بخشید و فرزندانی چون حسن و حسین ارزش مادر را بیان میکنند.
و چه زیبا تولد این بانوی گرانقدر به ابتکار بنیانگذار جمهوری اسلامی روز زن و روز مادر نام گرفت، زیرا اگر روزی باید روز زن یا روز مادر باشد، چه روزی والاتر و افتخارآمیزتر از روز ولادت با سعادت فاطمه زهرا(س)؛ زنی که افتخار خاندان وحی است و چون خورشیدی بر تارک اسلام عزیز میدرخشد.
آنچه مسلم است اینکه در قبال عشق، محبت و پاکی که مادر نثار فرزند خود میسازد، انسان از قدردانی عاجز و ناتوان است و بیتردید همین ناتوانی انسان در ارج نهادن به ارزش و مقام مادر بود که بهشت را زیر پای مادران قرار داد. مبادا صدایمان را روی مادر بلند کنیم و با بی احترامی، دل پاک و نازکش را بشکنیم!