میلادش سرچشمه مردانگی و غیرت شد/ حضرت علی(ع)؛ مجموعه خصایل پاک الهی

با آمدنش درخشان‌ترین گوهر کائنات به خلقت عطا شد و یاور رسول، جان مصطفی، بشارت بهشت و نسیم احسان عرش و ولایت مطلق و آیت کرامت نازل شد.

جمعه بود و سیزدهم ماه رجب از سال دهم قبل از بعثت و عرب جمعه را احترام می‌کرد و نیز ماه رجب را. بت‌های کعبه در این ماه و مخصوصاً در روزهای جمعه این ماه  مشتری بیشتری داشتند.

جهان با لحظه حساس تاریخ خود، هنوز 10 سال فاصله داشت، باید این لحظه حساس با بعثت رسول خدا تکوین یابد و نقطه عطفی در تاریخ بشریت بوجود آورد. نقطه‌ای که دنیای کهنه و فرسوده را از دنیای جدیدش جدا کند. خداوند در تدارک مقدمات این جهش تاریخی بود.

محمد(ص) داشت مراحل کمال خود را می پیمود، لازم بود 10 سال دیگر بگذرد، تا او موفق به تسخیر آخرین قله کمال شود؛ تا آماده بعثت گردد. وجود محمد(ص) زمینه نزول قرآن را فراهم می‌کرد و در عین حال باید به موازات آن زمینه پیدایش انسانی که قرآن را در خود تجسم دهد، نیز فراهم شود، و خداوند در تدارک این مقدمات بود.

فاطمه دختر اسد بن هاشم فرزندی را به بار داشت و تقدیر چنین بود که این فرزند تولدی مبارک و استثنایی داشته باشد... تولد در خانه خدا...

نامش را علی نهادند و با علی، موجودی دیگر نیز موجودیت گرفت، موجودی عزیز، گرانبها و بس کمیاب. همان چیزی که باید راز سعادت جامعه را در آن جست و در آن هنگام جوامع سخت از آن نهی شده بودند، جهان، عدل را نه می‌فهمید و نه می‌شناخت.

میلاد علی با تولدی دیگر همراه بود؛ تولد عدل... علی توجیه کننده عدل و نشان دهنده عالی‌ترین مظاهر آن بود. دنیا از روزنه وجود علی(ع) به شناخت عدل توفیق یافت و از آن بالاتر معنای انسانیت را شناخت.

پیامبر(ص) على(ع) را برگزید. کسى که ریشه‌‏هایش از چشمه نبوت سیراب شده، درختش سینه نبوت را مکیده، شاخه‌هایش ازچشمه امامت بارور شده، در خانه وحى رشد یافته، در خانه نزول قرآن تربیت گردیده و در دوران زندگى پیامبر(ص) با او بوده و تا دم مرگ ازاو جدا نگشته است هرگز با سایر مردم قابل مقایسه نیست، چراکه او از گرامى‌‏ترین و پاکیزه‏‌ترین ریشه خانوادگى برخوردار بوده و معلوم است که رگ و ریشه شایسته بالنده است و شهاب تیز و درخشان نفوذ کننده و آموزش پیامبر(ص) کارساز.

علی(ع) آشنای نخلستان‏‌ها و همدم چاه بود! او درد آشنای کوچه پس کوچه‌‏های کوفه بود! سکوت او، بلندترین فریاد در تاریخ بود که در پژواک خویش، طنین مردی را داشت که ردپای مظلومیتش هنوز در بستر تاریخ جاری است.

ذوالفقارش، برترین و گویاترین حدیث مردانگی است و تکرار نامش، بیابان‏‌های خشک ظلم و تبعیض را به سبزترین باغ‏‌های عدالت، پیوند می‏‌زند.

زهد در گوشه گوشه اعتکاف دنیا، دیده به دیدار ابوتراب خوش کرده است که زاهدترین عابد درگاهِ حق بود.

روز میلادش نام پدرگرفته است چراکه کوبه در خانه یتیمان، در هر گوشه از جهان، دستان نوازشگر ابوالایتام را می‏‌طلبند.

او که مظهر شجاعت است و هنوز تاریخ از پس اعصار و قرون، چون او  را سراغ ندارد که علی(ع)، مجموعه شگفت‏‌انگیز تمام خصایل پاک الهی هستی.

به یمن آمدنش، سپیده دم میلادش را روز مرد نامیدند تا جهانیان به خاطر بسپارند که سرچشمه مردانگی و غیرت از علی(ع) است و بس...
سعیده مجتهدی/استان مرکزی