مبعث؛ بشارت صبح و روز مهر، آئینه و مهتاب

مردی از احد می‌‏آید تا قطره قطره، دریا را به جان قلب‌‏های سنگی بچشاند و خبر دهد از روزی که خواب از سر دیوارها خواهد پرید و پرندگان ایمان، در تمام زمین، نامه‏رسان رسالت او خواهند شد.

مردی از عرب برمی‏خیزد تا ردای سبز رسالت را از دوش خود، بر شهر یخ‌‏زده بت‏ها بکشد تا در پناه آیه‏‌ها و سوره‏‌های نگاهش، روح منتظر بشر را به اشارتی، آسمانی کند.

آن روزها، دخترکان معصوم، به جای آغوش گرم مادر، در دامان سرد خاک می‌خفتند و مبعث، پایان ماجرای دختران زنده ‏به‏ گور و آغاز تساوی سیاه و سپید، در قاموس محمد (ص) بود.

او که قطره قطره، برخلاف جریان آب‏‌های زمانه حرکت می‏‌کرد. مبعث، آغاز معرفی گل محمدی و ثبت‌‏نام وسعت او، در واپسین شناسنامه عشق بود.

دهلیزهای سیاه جهل، از امشب در آفتاب عالم‌‏تاب محمدی، راهی به سپیده‏‌دمان باز خواهد کرد و خدیجه و علی و محمد، در اولین نماز جماعت دنیا، سر تعظیم به خدای کعبه فرود خواهند آورد، تا به یگانگی خالق عشق، اقرار کنند.

دیری نخواهد پایید که صفوف موحدان، حلقه‌‏های لبیک را به دور خانه دوست، بیارایند.

یا رسول‌الله! مبعث یعنی وساطت تو میان بنده و معبود.
مبعث، روز برانگیختن خردهایی است که در تابوت خرافه گرایی، هوس پرستی و جهل پیشگی دفن شده بود.

مبعث روز توده عاطفه هایی است که در رقص شمشیرها زخمی می‌شد و در جنگل نیزه‌ها جان می‌باخت.

در آن شب، باغبان آفرینش، بهترین گل هستی را برگزید تا دنیا را سرمست عطر جانبخش آن سازد.

بعد از آن بارانی از طراوت بارید و خاک بوی افلاک گرفت.
دل‌ها وسعت یافت و چشم‌ها چشمه سار سرور شد و عشق و ایمان شفاف تر شد.

مبعث، روز رویش اندیشه ناب، روز مهر و آئینه و مهتاب است.
مبعث، جشن بزرگ ستم‏دیدگان و بی‏‌یاوران ، جاری کننده چشمه ایمان و عدالت در کویر خشک زمین و پایه‌‏گذار حکومت صالحان در عرصه خاک است.

سعیده مجتهدی/استان مرکزی