از چیزهایی که برای همه ما دردآور است

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، آیه شریفه 23 سوره معارج؛ «الَّذِینَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ» آیه‌ای است که بسیار مورد توجه علما و مفسران قرار گرفته و یکی از اوصاف نمازگزان را بیان می‌کند؛ همان افرادى که بر نمازشان پایدارى مى‏‌کنند.

علامه طباطبایی در معنای پایداری و دائم بودن بر نماز بیان کرده‌اند مداومت بر نماز، به این معنا نیست که دائما در نماز بوده‌اند. ستودن نمازگزاران به مداومت در نماز اشاره به این دارد که اثر هر عملى با مداومت در آن کامل مى‌شود.

به این معنا که اینان افرادی هستند که نماز ـ که در حقیقت ذکر خدا است ـ بر روح و جان آنها اثر معنوی خود را گذاشته است و در همه حالات؛ چه در نماز و غیر آن نیز بر یاد خدا استوارند. در دستورات اخلاقی هم می‌خوانیم برای دستیابی به این مقام، پس از هر نماز، بر اثرات آن تا نماز بعدی مراقبت کنیم.

حال سوال می شود که چگونه می‌توان بر نماز خود مداومت کرد؟ برخی علما معتقدند در میان نماز و اعمال تلازم متقابلی وجود دارد. آیت‌الله العظمی جوادی آملی این موضوع را چنین بیان کرده‌اند: تلازم متقابلی وجود دارد که نماز درست انسان را از زشتی‌ها بازمی‌دارد و اعمال زشت هم انسان را از انجام صحیح نماز و سایر عبادات باز می‌دارد فردی که پیش از نماز، مواظب اعضا و جوارح خود یا حلال و حرام نباشد، در نماز هم توفیق حضور قلب نخواهد داشت.

ایشان نماز را بهترین پایگاه اخلاق توصیف می‌کنند و می‌گویند: از چیزهایی که برای همه ما دردآور است و ما را رنج می‌دهد این است که در متن بهترین پایگاه اخلاق یعنی عبادات خود در فکر خارج آن هستیم. در متن عملی که برای ما سازنده است متوجه امور دیگریم. این هنر نمازگزار است که موقع نماز خود را ضبط کند. اگر انسان همان چند دقیقه خود را ضبط کند و بداند با چه کسی سخن می‌‎گوید بقیه امور او را تأمین است؛ اما چون کسی در همان چند دقیقه قدرت حضور و ضبط ندارد، سایر امور او هم ناکام است.