
خسرو حسنی، شاعر و رزمنده دوران دفاع مقدس در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفت: به اعتقاد من شعر دفاع مقدس را نباید محدود به مقطع زمانی خاصی کرد و کسانی که این باور را دارند، مسیر اشتباهی را میروند چرا که در طول تاریخ ملت ما همواره در حال دفاع بوده و اگر در حال جنگ شعری سروده میشده، حماسی بوده است.
شاعر دفاع مقدس حماسههایی را روایت می کند که لمس کرده است
وی اظهار کرد: بزرگترین حماسه سرای کشور ما فردوسی است، البته حماسههای او برگرفته از افسانههایی است که در آن ترکیبی از تخیل و اندیشه داشته است در حالی که شاعر دفاع مقدس آنچه روایت میکند به چشم دیده و حماسههایی که نقل میکند را با خون و گوشت خویش لمس کرده است.
این شاعر دفاع مقدس عنوان کرد: شاعر دفاع مقدس زندگی زیر بارش گلولهها و خمپارهها را درک کرده و به چشم خویش پاره پاره شدن پیکر دوستان و همرزمانش را دیده است و تلاش میکند آن عظمتها را روایت کند.
حسنی ادامه داد: شاعرانی که در حوزه دفاع مقدس شعر میسرایند اما خود جنگ را درک نکردهاند درست است که تولیداتشان چیزی جدای از فرهنگ ما نیست اما بیشتر رنگ و بوی عاشقانه و عاطفی دارد که هر چند محترم است اما با شعر حماسی که شاعر دفاع مقدس که خود آن عظمتها را دیده تفاوت دارد.
وی گفت: گاه حتی قالبی مانند هنر نیز نمیتوانند همه آن بزرگیها و عظمتها را روایت کند و در برخی از مواقع مشاهده میکنیم که برخی از آثاری که در حوزه دفاع مقدس تولید میشود بهسادگی از کنار آن همه عظمتها میگذرد.
این شاعر دفاع مقدس با اشاره به ضرورت نقد شعر دفاع مقدس بیان کرد: شاعر دفاع مقدس از نقد هراس نداشته است زیرا بر این باور است که نقد شعر او را به پختگی میرساند و نقاط ضعف و قوت آن را مشخص میکند.
حمایت از ادبیات دفاع مقدس مقطعی نباشد
حسنی اظهار کرد: زبان شعر زبان هنر است و این زبان است که گاه غوغا میکند و ما در روزها و شبهایی که در جبهه ها حضور داشتیم مشاهده میکردیم که چگونه یک شعر جمعیت در سنگر را متحول میکند.
وی با بیان اینکه شعر دفاع مقدس حدیث دل است، یادآور شد: امروز هم اگر میخواهیم جامعه از حماسهها خالی نشود باید به ادبیات دفاع مقدس بهصورت جدی و ویژه نگاه کنیم و حمایتمان از شاعران این حوزه مقطعی و محدود نباشد.