بی‌نظمی در برگزاری جلسات شورای توسعه فرهنگ قرآنی/ بیش از ۵ ماه از آخرین جلسه گذشت

به گزارش خبرگزاری بین‌‎المللی قرآن(ایکنا) از قزوین، با گذشت بیش از 5 ماه از آخرین جلسه شورای توسعه فرهنگ قرآنی در قزوین، خبری از برگزاری این شورا در آینده‌ای نزدیک وجود ندارد و گویا سرنوشت این شورا در سال جدید نیز بهتر از سال گذشته نخواهد بود.

شورای توسعه فرهنگ قرآنی که مهم‌ترین مرجع سیاست‌گذاری فعالیت‌های قرآنی در استان قزوین است در استان قزوین نظم مناسبی ندارد و این بی نظمی تا به حدی است که در سال گذشته این شورا فقط یک جلسه علنی با حضور استاندار قزوین داشته است.

این در حالی است که آخرین جلسه این شورا در سال گذشته 23 آذرماه با حضور انجم شعاع معاون هماهنگی و نظارت راهبردی شورای توسعه فرهنگ قرآنی و با محوریت بررسی آنچه در فعالیت‌های قرآنی استان گذشته برگزار شد و تا به امروز هیج خبری از جلسه جدید نیست.

فعالیت‌های قرآنی در استان قزوین امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند هماهنگی است و بی‌شک شورای توسعه فرهنگ قرآنی مهم‌ترین بستر برای ایجاد این هماهنگی است.

شاید اگر در سال گذشته شاهد برگزاری منظم این جلسه بودیم اتفاقاتی همچون لغو دوازدهمین دوره نمایشگاه قرآن در استان نمی بودیم اما بی‌توجهی به این شورا و اهمیت قائل شدن برای دیگر جلسات کاری در اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گویای این است که رفع معضلات و مشکلات فعالیت‌های قرآنی در اولویت فعالیت‌های اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین نیست.

در سوی دیگر این میدان، مشکلات بی اندازه موسسات قرآنی در استان نیز که ناشی از بی توجهی مسئولین است روز به روز افزایش می‌‌یابد و گویا مسئولین نیز یا از این مشکلات بی‌خبر هستند و یا تصمیمی برای رفع آن ندارند.

کمبود امکانات، منابع مالی و همچنین کمبود فضای آموزشی از مهم‌ترین مشکلاتی است که روز به روز موسسات را به تعطیلی نزدیک‌تر میکند و اگر مسئولین استان با عدم برگزاری جلسات شورای توسعه به فکر این موسسات نباشند مطمئناً در آینده‌ای نزدیک شاهد از بین رفتن همین چند روزنه امید خواهیم بود.

عدم واگذاری هیچ‌گونه اعتبار به موسسات قرآنی و حتی ارتباط مناسب با موسسات استان از معضلاتی است که این روزها باید امید داشته باشیم راه‌حل و یا شاید معجزه‌ای برای حل آن بوجود بیاید.

از یک سو روزبه استاندار قزوین، مشکل اصلی فعالیت‌های قرآنی استان را مالی نمی‌داند و معتقد است که مشکل اصلی همت این فعالان است اما از سوی دیگر موسسات مسئولین را به بی‌توجهی و وعده‌های بدون عمل محکوم می‌کنند و جالب تر از همه اینجاست که هیچ کدام از این دو طرف خود را برای حل مشکل پیشقدم و یا پاسخگو نمی‌دانند.