بررسی قاعدههای محبت و عشق در سبک زندگی دینی
گروه اجتماعی: محبت و عشق ریشه همه رفتارهای انسانی است که پیوندهای اجتماع را مستحکم میکند اما همین احساس عمیق قاعدههایی دارد که باید مدنظر قرار گیرد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، در اینکه محبت پایه و بنیان روابط اجتماعی است هیچ شکی وجود ندارد و خصلتهای نیک انسانی چون ایثار و از خود گذشتگی نیز از عشق و عاطفه زلال انسانی سرچشمه میگیرد.
ادبیات اصیل فارسی نیز بنمایهاش عاطفه است و اگر کسی با اشعار شاعران فارسی انس بگیرد احساس و عواطف انسانی او را تحت تأثیر قرار خواهد داد. اما عشق و محبت نیز چون هر رفتار و احساس انسانی قاعدههایی دارد که شایسته است مدنظر قرار گیرد.
حجتالاسلام علیرضا نخعیپور، کارشناس امور مشاوره حوزه علمیه خراسان جنوبی در این باره به خبرنگار ایکنا گفت: وقتی دو چیز از یک سنخ و یک جنس باشند بیشک علقه و عاطفه بیشتری در بین آنان به وجود میآید، و به همین دلیل وقتی در شهری غریب کسی هم لهجه خودتان را میبینید نسبت به او تعلق خاطر دارید.
وی بیان کرد: انسانها نیز چون از یک جنس هستند و روح همه آنها الهی است نسبت به هم عشق و محبت دارند و این مهم منبع عواطف انسانی است.
هر آنچه برای خود نمیپسندی برای عزیزانت هم مپسند
کارشناس امور مشاوره حوزه علمیه خراسان جنوبی اظهار کرد: یک قاعده مهم در مقوله عشق و محبت همان جمله حضرت علی(ع) است که فرمود هر آنچه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند و هر آنچه برای خود نمیپسندی برای دیگران هم مپسند.
نخعیپور ادامه داد: در زندگی دینی نیز اگر اهل خانهمان را دوست میداریم باید این قاعده را رعایت کنیم و به عنوان مثال اگر نمیخواهیم هیچ چیزی مانع پیشرفت ما شود نباید مانعی برای رشد و پیشرفت همسرمان در جنبههای مختلف قرار دهیم.
محبت در خانواده یک حق طبیعی و مسلم است
وی افزود: ممکن است خیلیها این گفته را مطرح کنند که اگر اهل محبت به دیگران باشیم کم کم این محبت ما زمینهای را فراهم خواهد کرد تا طرف مقابل آن را حق مسلم خود بداند و از این رو نباید به سمت اظهار این عواطف انسانی برویم، که در این مورد باید بین خانواده و اجتماع تفاوت قائل شویم.
کارشناس امور مشاوره حوزه علمیه خراسان جنوبی گفت: محبت در خانواده یک حق مسلم است و طبیعی است که انسان از اهل خانهاش انتظار محبت و عشق داشته باشد و این مهم چرا در روابط والدین و فرزندان و چه در میان زوجین باید وجود داشته باشد مگر آنکه افراط در محبت در نهایت به ضرر طرف مقابل قرار گیرد.
نخعیپور یادآور شد: اما در بیرون از خانه هر چند قاعده اصلی این است که محبتت را چون باران بر همه بباران اما اگر زمینه سوءاستفاده فراهم باشد باید با احتیاط بیشتری رفتار کنیم چرا که ممکن است موجب آسیب شود.
عشق به خوبیها؛ منشأ دینداری
حجتالاسلام علیرضا حسینی، امام جمعه درمیان نیز در این زمینه گفت: در منابع دینی ما از قول معصومین نقل شده است که دین چیزی جز محبت نیست که در اینجا منظور محبت و عشق به خوبیها و نیکیها است که منشأ دینداری است.
وی بیان کرد: در روایات ما این نکته بیان شده که وقتی از خانه بیرون میروی همه را بهتر از خودت ببین و به شدت از کینه ورزی و بخل نسبت به دیگران منع شدهایم که همه این موارد جز با محبت نسبت به همنوعان میسر نمیشود.
امام جمعه درمیان ادامه داد: در فروعات دین نیز بحث تولی یعنی محبت کسانی که خداوند دوستشان دارد و تبری یعنی دشمنی کسانی که خدا آنها را دشمن میدارد را داریم که در حقیقت قاعدهای در معیار دوستیها و محبتهای ما است.
تولی و تبری معیار محبتها و دوستیها در سبک زندگی دینی
حسینی اظهار کرد: بر اساس تعالیم دینی فقط نسبت به دشمنان خدا باید بغض داشته باشیم یعنی کسانی که به صورت علنی بر ضد دین خدا حرکت میکنند و در غیر این مورد حتی نسبت به انسانهایی که جهل دارند نیز باید با محبت رفتار کرد.
وی با اشاره به اینکه نباید در محبت به افراد به گونهای افراط کرد که به شرک خفی برسد، گفت: در محبت نسبت به افراد اجتماع در گفتههای معصومین آمده که نباید افراط کرد و همه رازهای زندگی را به دوست گفت چرا که اگر روزی دشمن تو شود ممکن است سوءاستفاده کند و باید جانب احتیاط را مراعات کرد.
امام جمعه درمیان افزود: البته موضوع مطرح شده در خانواده مصداق ندارد و اینکه ما در محدوده خانواده انتظار محبت و عشق داشته باشیم امری معقول و طبیعی است.
ثمره محبت و عشق احترام است
وی بیان کرد: ثمره محبت و عشق احترام است و به همین دلیل مشاهده میکنیم بزرگان همسرانشان را با احترام صدا میزدند و تصور ما بر این است که آنها با یکدیگر رسمی صحبت میکردند در حالی که این احترام ثمره محبت آنها است.
حسینی یادآور شد: وقتی نسبت به کسی محبت داریم نباید از سر صمیمیت به گونهای با او رفتار کنیم که کرامت و حرمت انسانیاش شکسته شود و در واقع محبت مجوز شکستهشدن حریمها نیست.
