فعالیت اجتماعی حضرت خدیجه(س) در اوج پاکدامنی/ سیدة نساء قریش یاریگر پیامبر(ص) بود

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، اگر بخواهیم بدون تأمل نام و یاد زنان برجسته در میان ادیان ابراهیمی را نام ببریم بی‌شک یکی از این نام‌ها خدیجه(س) است. زنی که از ابتدای بعثت با محمد مصطفی(ص) بود و پیامبر نیز تا پایان عمر شریفش همواره از او یاد می‌کرد.

زمانی که رسول الله(ص) در تنگناهای مادی برای تبلیغ دین خدا قرار داشت، این خدیجه(س) بود که بی هیچ چشم‌داشتی از سر عشق به محبوب خدا محمد امین(ص) همه دارایی‌اش را در راهی خرج کرد که نتیجه جاری شدن اشهد ان لا الله الا الله بر زبان امت مسلمان است.

اما خداوند باری تعالی هیچ کار خیری را بی‌پاسخ نمی‌گذارد و در پاسخ مال کثیری که خدیجه(س) انفاق کرد خدا به او کوثر بخشید و تا ابد نام جده ائمه معصومین(ع) در کنار نام مبارک این بانوی بزرگ ماندگار شد و او اجر کار نیکش را دریافت کرد.

پیامبر(ص) هر وقت نام خدیجه(س) می‌آمد اشک بر چشمانش جاری می‌شد و این‌گونه از او یاد می‌کرد که کجاست خدیجه که آن هنگام که مردم تنهایم گذاشتند او مرا یاری کرد و با این ابراز محبت به بانوی باوفایش نشان داد که نام کسانی ماندگار است از داشته‌های خویش در راه معبود گذشتند.

خدیجه؛ مادر علی(ع)

خدیجه(س) فقط مادر فاطمه(س) نبود، بلکه از طرفی می‌توان این بانوی بزرگ را مادر حضرت علی(ع) نیز نامید. ماجرای مادر حضرت خدیجه(س) برای مولا(ع) از اینجا آغاز می‌شود که پیامبر(ص) از عمویش ابوالطالب خواست که سرپرستی یکی از فرزندانش را به او بسپارد و خود پیامبر درخواست سرپرستی علی(ع) را داد و این‌گونه علی در خانه خدیجه رشد و نمو می‏یابد و خدیجه مانند مادری مهربان به وی می‏نگرد.

 بیشترین لحظات عمر علی(ع) در این دوره نیز با پیامبر(ص) سپری می‏شود. هر چند در خانه خدیجه است ولی پیامبر چون قصد دارد بر او در تمام مراحل نظارت کند، توجه ویژه‌‏ای به او می‏کند، خصوصاً در دوره‏‌های طولانی اعتکاف در غار حرا و ... لذا امام علیه‏ السلام خود می‏فرمود: «من مانند بچه ناقه‏‌ای که دنبال‏‌مادر می‏رود، در پی پیامبر(ص) می‏رفتم، هر روز از اخلاق خود نکته‌‏ای به من می‌‏آموخت و دستور می‏داد از آن پیروی کنم»

فعالیت اجتماعی در اوج عفت و پاکدامنی

شرایط شبه جزیره عربستان در عصر جاهلیت شرایط مساعد برای زندگی و رشد زنان نبود و کمتر زنی را می‌توان در آن عصر یافت که بتواند در عین سلامت و کرامت در عرصه اجتماع فعال باشد اما خدیجه(س) یکی از این زنان بود.

تابناک‌ترین صفحات زندگى او زمانى شکل مى‏‌گیرد که با وجود زیبایى ظاهر و برخوردارى از تمام صفات عالى زنانه و اشتغال به تجارت و بازرگانی هرگز در جامعه فاسد آن روزگار خود را نباخت و به چنان درجه‏اى از کمال و پاکى دست‏یافت که به وى لقب طاهره‏ دادند.

او از یارى فقرا روى برنمى‌‏گرداند و خانه‏‌اش پناهگاه نیازمندان بود. کرم و سخاوت‏، دوراندیشى و درایت‏ و عفت از وى بانویى پارسا و مورد احترام همگان ساخت. لقب سیدة نساء قریش‏ که در آن زمان به وى داده ‏شد، از نفوذ اجتماعى و عمق احساس احترام مردم به وى پرده برمى‏‌دارد.

افتخار به وجود مادری چون خدیجه(س)

رابطه دختر این بانوی نمونه حضرت فاطمه(س) با مادرش آنچنان ارتباط تنگاتنگ بود که هنگام رحلت ‏حضرت خدیجه، فاطمه (س) که در حدود پنج‏سال داشت، ‏شدیدا بی‏تابی می‏کرد و به دور پدر بزرگوارش می‏چرخید و می‏گفت: «پدر جان! مادرم کجاست». حضرت جبرئیل نازل شد و فرمود: «یا رسول‌‏الله! خداوند می‏فرماید: سلام ما را به فاطمه برسان و به او اطلاع بده که مادرش خدیجه در خانه‏‌های بهشتی با آسیه و مریم زندگی می‏‌کند.»

حضرت مجتبی(ع) نیز هنگامی که با معاویه مناظره می‏کرد، در مورد یکی از علل انحراف معاویه از محور حق و انحطاط اخلاقی وی و سعادت و خوشبختی خود به نقش مادر در تربیت افراد اشاره کرده و فرمود: «معاویه، چون مادر تو هند و مادربزرگت نثیله‏ می‏باشد [و در دامن چنین زن پست و فرومایه‏ای پرورش یافته‏ای] این گونه اعمال زشت از تو سر می‏زند و سعادت ما خانواده در اثر تربیت در دامن مادرانی پاک و پارسا همچون خدیجه و فاطمه (س) است».