ایمان و عمل صالح؛ اساس دستیابی به حیات طیبه

حجت‌الاسلام جواد حاجی‌زاده، امام جمعه شهرستان اهر در گفت‌‎وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان شرقی اظهار کرد: یکی از اسرار قرآنی و حقایق عرفانی، حیات طیبه اولیای خداست که تنها یک بار در قرآن مجید، به صراحت از آن سخن به میان آمده، اما در جای جای قرآن اشارات بسیاری به آن شده است.

وی تشریح کرد: حیات طیبه غیر از ایمان، به عمل صالح نیز احتیاج دارد؛ البته ایمان راستین، عمل صالح را به وجود می‏آورد و عمل صالح هم ایمان را زیاد می‎کند. هر گامی که مؤمن در راه انجام اعمال صالح برمی‎‏دارد به ایمان خود می‌افزاید و ازدیاد ایمان و رشد و پرورش روحی، کردار شایسته را به دنبال دارد. معیار برخورداری از حیات طیبه، ایمان و بردباری در جهاد با هواهای نفسانی است.

حجت‎الاسلام حاجی‌زاده ادامه داد: ارزش حقیقی انسان و وصول او به مقام خلیفة‌اللهی در گرو حیات طیبه است و انسانِ فاقد این حیات، در ردیف دیگر حیوانات و در حقیقت در مدار حیوانی زیست می‎کند. از این رو، کاوش حقیقت این نوع متعالی حیات ضرورت مضاعف دارد.

وی تأکید کرد: حیات طیبه بر دو پایه استوار است: «ایمان» و «عمل صالح»؛ درسوره نحل آیه 97 آمده است: «من عَمِلَ صالحا مِنْ ذکرٍ أو أُثنی و هو مؤمن فَلنُحیینَّهُ حیاةً طیّبةً؛ فرد مؤمن و صالح از آرامش و صفای دل برخوردار است»؛ لذا لازمه دستیابی به چنین حیات روشن و سعادتمندی، کسب ایمان راستین و عمل صالح است.

امام جمعه شهرستان اهر اطاعت از اوامر الهی را بسیار حیاتی دانست و یادآور شد: مسئله اطاعت از اوامر و نواهی الهی بسیار حیاتی و مهم است و عبودیت و بندگی انسان هر چقدر بیشتر باشد به همان اندازه تبعیتش هم از دستورات پروردگار متعال، پیامبران و اولیای الهی بیشتر خواهد بود و اگر انسان بخواهد در جهت حیات طیبه و پاکیزه قدم بردارد، چاره‌ای جز تبعیت از خداوند تبارک و تعالی و اولیای الهی ندارد.

وی افزود: حیات طیبه، حیات حقیقی انسانی است که حیات دنیوی با همه گسترده‌گی‌اش بستر آن و حیات اخروی با جاودانگی و اهمیتش تبلور این حیات حقیقی است. این حیات اصیل و حقیقی، واقعیتی ورای حیات ظاهری است که در همین دنیا حاصل می شود ضمن آن که حیات طیبه برخاسته از مرتبه بالای روح انسانی است.

وی خاطرنشان کرد: علامه طباطبایی در تفسیر فقره شریف «فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً» می‌نویسند: در جمله «فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً»، حیات به معناى القای جان در موجود و افاضه حیات به آن است. پس این جمله با صراحت لفظش دلالت دارد بر اینکه خداى تعالى مؤمنى را که عمل صالح کند، به حیات جدیدى غیر آن حیاتى که به دیگران نیز داده، زنده مى‏کند و مقصود این نیست که حیاتش را تغییر مى‏دهد؛ آیه شریفه نظیر آیه «أَوَ مَنْ کانَ مَیْتاً فَأَحْیَیْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً یَمْشِی بِهِ فِی النَّاسِ» (انعام، 122) که افاده مى‏کند خداى تعالى حیاتى ابتدایى و جداگانه و جدید افاضه مى‏فرماید و آیه «أُولئِکَ کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمانَ وَ أَیَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ» (مجادله، 22) است» (طباطبایی، 1374، ج‏12، ص491).

حاجی‌زاده گفت: حیات طیبه در لغت به‎معنای زندگی پاکیزه و خالص از هر آلودگی است و همانطور که مرحوم علامه طباطبایی در اشاره به این معنا می‌گویند: «علت اینکه چرا قرآن آن زندگى را با وصف طیب توصیف فرموده، چون حیاتى خالص است که خباثتى در آن نیست».