۸ تیر؛ روزی برای پرستوهای جامانده از پرواز عاشقی

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، صدای سرفه هایش سالیان درازی است که به گوش می رسد. چشمانم را به نگاه عمیقش می دوزم صبور است و آرام! در نگاهش همان سرو همیشه سبز مقاومت و ایستادگی را می بینم که همچون کوه محکم است.

ماسک اکسیژن را جلوی بینی و دهانش نگه داشته و به نقطه ای نامعلوم خیره شده است حتی پشت این ماسک بزرگ اکسیژن هم زیباست... نزدیکش می شوم دستانم را روی دستان زخمی و خشکش می گذارم دانه های تسبیح رها می شوند چشمانش را به رویم می گشاید و دنیا برایم سبز می شود.

لبخندش به شیرینی عسلی است که پسرش پای سفره عقد به کامم می ریزد، ماسکش را از روی صورت برمیدارد و می گوید: بابا جان آمدی... چادرم را لمس می کند و می خواهد کنار تختش بنشینم و بازهم از دلتنگی هایم برایش بگویم! اشک هایم بی اختیار می ریزند دستانش را می گیرم و پیشانیش را می بوسم قطرات اشکم صورتش را خیس می کند تکان می خورد سرفه هایش بیرحمانه آغاز می شود ماسکش را دوباره میهمان دهانش می کنم بازهم سعی می کند لبخند بزند اما این بار لبخندش، تلخی سال های عذاب ناشی از جراحات حملات شیمیایی را با خود به همراه دارد، تسبیحش را لای انگشتانش می گذارم عاشقانه آرام می شود و لبانش بی صدا با ذکر صلوات تر می شوند.

پزشکان گفته اند دیری نمی پاید که پرستوی سبک بالمان آسمانی می شود و به یارانش می پیوندد...می دانم دلتنگ است دلتنگ همرزمانش که تیرماه سال 66 پرکشیدند و او از پروازش جاماند تا بماند و دست پدرانه اش را بر سرم بکشد و عطر پدری که حتی دیدنش در خیال هم سخت است را دوباره برایم تدایی کند.

سرم را روی سینه های خسته  و مملو از اثرات گازهای شیمیایی اش می گذارم خس خس سینه اش، پیام از بین رفتن ریه ها را با خود به همراه دارد، آرام آرام رفتن دوباره پدرم را تماشا می کنم انگار قرار است دوباره یتیم شوم... نگاهش می کنم همچنان عمیق است و آرام به من قول داده که سلامم را به پدر شهیدم برساند.

امروز، روز مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی است؛ سلاح هایی که ناجوانمردانه در جنگ ایران و عراق، مردانی را برای همیشه زمین گیر کرد و دردهایی را در سینه هایشان کاشت که نسل های بعد نیز باید تاوانش را بپردازند.

8 تیر ماه سالروز بمباران شیمیائی سردشت روز مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی نام دارد.در طول 8 سال جنگ تحمیلی عراق علیه ایران تمام دنیا از کمک به عراق در این جنگ به صورت مکرر دریغ نکردند. نقض حقوق بین‌الملل هم از سوی خود دولت عراق صورت می‌گرفت که از سلاح‌های شیمیایی و میکروبی در جنگ استفاده می‌کرد و هم از سوی کسانی که دولت عراق را با اینگونه سلاح ‌های ممنوعه مجهز می‌کردند.

در تاریخ 7 و 8 تیرماه 1366، هواپیماهای بمب افکن عراقی با بمب‌های شیمیایی به 4 نقطه پر ازدحام و متراکم جمعیتی شهر سردشت حمله کردند و زن و کودک و خرد و کلان مردم بی‌گناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهای کشنده و دهشتناک شیمیایی قراردادند.

دردمندتر آن است که این حملات از چشم جهانیان پوشیده ماند. رسانه‌های غرب که دول آنها تامین‌کننده این سلاح‌های مرگ‌آفرین بودند؛ به عدم انعکاس این حقایق دردناک و کتمان آن پرداختند. حملات شیمیایی این رژیم علیه سربازان ایرانی در طول جنگ همواره ادامه یافت و این امر در حالی بود که دولت عراق خود به تنهایی توان ساخت سلاح‌های میکروبی و شیمیایی را نداشت.

نرگس حقیقی فر/ ایکنای گیلان