
میتوان زمزه نکرد و نوشت... میتوان به زبان نیاورد و نوشت... میتوان فریاد نزد و نوشت! قلم را که به دست میگیری یک روح میشوی در قالب هزاران جسم، قلم را که به دست میگیری، قبل از جسمت باید روحت وضو گرفته باشد.
در ایران باستان چهاردهم تیرماه روز کتابت نام داشته است، سیاره تیر یا همان عطارد، در فرهنگ ادب پارسی، کاتب و نویسنده ستارگان است و شاید به همین دلیل باشد که از طرف شورای فرهنگ عمومی این روز به عنوان روز قلم در تقویم ایران نامگذاری شده است، ارزش و کرامت قلم بسیار بالاتر از آن است که برای بزرگداشت آن و صاحبانش به اختصاص دادن روزی در تقویم به آن بسنده کنیم این سادهترین شعار برای تجلیل از مقام قلم و اربابان قلم است، این روز تلنگری است برای آنانکه قلم در دست دارند و آنانکه برایشان قلم میزنند.
قلم ، زبان عقل و معرفت و احساس انسانها و بیان کننده اندیشه و شخصیت صاحب آن است. قلم، زبان دوم انسانهاست؛ هویت، چیستی و قلمرو قلم بسیار گستردهتر از آن است که در بیان بگنجد، هرگونه رشد و پیشرفت، پیروزی و آرامش و معرفت و شناخت ریشه در قلم دارد، تمدنها، تجربههای تلخ و شیرین و علوم با نوشتن ماندگارمیشوند، در نخستین ارتباط وحیانی رسول خدا(ص) با مبدا هستی در غار حراء سخن از قلم به میان میآید و خداوند در معجزه خود میفرماید: «ن والقلم و ما یسطرون». فلسفه وجودی قلم و نگاشتن، برقراری ارتباط میان مکتبها، آموختن تجربهها و تعالی اندیشههاست.
امیرالمؤمنین(ع) میفرمایند: قلم تو رساترین و گویاترین چیزی است که از سوی تو سخن میگوید. اصحاب قلم و نوشتن میتوانند نسلها را در سراشیبیهای انحرافی به سقوط بکشانند یا تعالی ملتهایی را رقم بزنند، قلم اگر در تعهد ریشه داشته باشد، میوهاش شیرین و ماندگار است، قلمهای شهیدپرور، عشقهای برتر را بذرافشانی میکنند و شهیدان را درمعراج شهادت از خاک تا خدا پیش میبرند.
چه دستهایی قلم شده تا قلم در دست پاکان باشد و چه بسیار نویسندگان شجاع که شهید قلم شدهاند. قلم به دست گرفتن و نوشتن آسان است اما اینکه از چه و برای که نوشته شود سؤالی است که بسیاری از قلم به دستان هنوز نتوانستهاند برای آن پاسخی پیدا کنند.
میتوان کاغذهای سپید را پر کرد از واژهها و جملههایی که بیهدف کنار هم قرار میگیرند و تنها صفحات را پر سیاه میکنند از اندیشههایی که هیچ فکری را در پیندارند، میتوان به راحتی هر روز یک کتاب ودهها مقاله نوشت، برای هزاران سایت و وبلاگ مطلب گذاشت اما بسیار بسیار سخت میتوان یک جمله خلق کرد که بتوان چندین کتاب و مقاله در وصف همان یک جمله نوشت.
بعضی از قلمها دیگر جسارت و شجاعت سخن گفتن را ندارند و خود را پشت دغدغههای روزمرگی پنهان کردهاند، آری اینگونه است که اهالی قلم زیاد و اهالی اندیشمندان قلم کم شدهاند در وادی نوشتن هم گاهی کمیت بر کیفیت پیشی میگیرد آنگاه که قلم دیگر اسلحه نیست و یک وسیله امرار معاش میشود.
قلمی را که خداوند به آن سوگند خورد قلم هدایت حضرت موعود است، قلمی که طراوت دین محمدی(ص) را با عدالت آیین مهدوی(عج) آشکار خواهد کرد و جهانی از دانش و فنآوری را پدید خواهد آورد که در خدمت بشر باشد نه علیه بشر! روز قلم، روز خلقت معرفت، روز نورانیت علوم الهی، روز شگفتی آفرین خلقت و روز زیبای آفرینش است.
سعیده مجتهدی/استان مرکزی