حضرت علی(ع) در برخورد با معاند «اشِدّاءُ عَلَى الکُفّارِ و با یتیمان رُحَماءُ بَینَهُم» بود
گروه اندیشه: مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی اظهار کرد: حضرت علی(ع) با همه رأفت خود برابر دشمن بسیار غیور ظاهر میشد و در حقیقت مصداق آیه «اشِدّاءُ عَلَى الکُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم در برابر کفّار سرسخت و شدید، و در میان خود مهربانند» بودند.
حجتالاسلام مهدی اسدالهی، مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفت: در سبک زندگی هر شخصی میتوان سه رابطه با خدا، با مردم و با خویش را بررسی کرد.
وی اظهار کرد: در زمینه شخصیت حضرت علی(ع) و رابطه ایشان با خدا طبق تاریخ ایشان عابدترین مردم بعد از رسول الله(ص) بود که تاریخ به آن شهادت میدهد و نشان آن را میتوان در ادعیهای که از حضرت رسیده است مشاهده کرد.
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی بیان کرد: از جمله مهمترین ادعیه حضرت، مناجاتهایی است که ایشان به یاران خاص خود آموزش میدادند که نمونه بارز آن دعای کمیل است که وقتی صحابی ایشان کمیل از حضرت پرسید خدا را چگونه عبادت کنم حضرت به او تعلیم داد.
اسدالهی ادامه داد: در بحث عبادت، مولا علی(ع) آن قدر سرآمد بود که امام سجاد(ع) که زینت عبادتکنندگان لقب گرفته است وقتی از ایشان پرسیدند که شما چقدر عبادت میکنید پاسخ داد شما عبادتهای جدم علی(ع) را ندیدهاید.
وی افزود: در تاریخ نقل شده است که که حضرت علی(ع) در برخی شبها هزار رکعت نماز میخواند که در برههای عدهای از افراد با دیده تردید به این مسئله نگریسند و علامه امینی برای اینکه ثابت کند واقعاً میتوان شبی هزار رکعت نماز خواند، یک بار در حرم امام رضا(ع) از تا طلوع آفتار هزار رکعت نماز به جای آورد تا این شبهه برطرف شود.
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی مطرح کرد: در رابطه با مردم نیز نمیتوان در تاریخ حادثه و یا اتفاقی را مشاهده کرد که حضرت بنا به دلایل شخصی با دیگران تندی یا برخوردی داشته است و ایشان اسوه خوش اخلاقی بود.
اسدالهی گفت: حضرت علی(ع) برایش مهم نبود که به فقیر و یتیمی که کمک می کند مسلمان است یا غیر مسلمانی که در پناه اسلام است و بدون چنین نگاهی میبخشید و بسیاری از این افراد بعد از شهادت حضرت متوجه میشدند که چه کسی به آنها کمک کرده است.
وی بیان کرد: نباید از زهد حضرت این برداشت را کرد که ایشان از مال دنیا بیبهره بود چرا که حضرت دارایی داشت اما آن را برای خود نمیخواست چنانچه نقل شده است امام(ع) در باغ درخت میکاشت و چاه حفر میکرد و سپس آن را وقف بر دیگران مثلاً بر نوعروسان میکرد.
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی اظهار کرد: حضرت با همه رأفت خود در برابر دشمن بسیار غیور ظاهر میشد و در حقیقت مصداق آیه «اشِدّاءُ عَلَى الکُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم در برابر کفّار سرسخت و شدید، و در میان خود مهربانند» فتح/29 بودند.
اسدالهی یادآور شد: در رابطه با خویش نیز حضرت علی(ع) بیش از هر چیز به رشد و تعالی روح میاندیشید و همین نوع تفکر موجب شد امروز در هر حوزهای اعم از کمک به دیگران، یتیمنوازی، سیاستمداری و.. بخواهد الگویی مثال بزنند نام حضرت علی(ع) بر زبانها جاری است.
