
غلامرضا رضایی، آزاده سالهای دفاع مقدس در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفت: سال 60 بود که عازم جبهه شده و به کردستان اعزام شدم اما اواخر بهمنماه برگشتم تا تحصیلاتم را ادامه دهم.
وی بیان کرد: آن زمان در سال سوم دبیرستان تحصیل میکردم اما در خردادماه 61 زمان امتحانات نهایی مجدد به جبهه اعزام شدم و در عملیات آزادسازی خرمشهر بهعنوان نیروی پشتیبان حضور داشتم و در مرحله سوم عملیات رمضان نیز شرکت کردم.
اسارتم 8 سال و یک ماه و 4 روز طول کشید
آین آزاده خراسان جنوبی اظهار کرد: خاطرم هست دقیقاً صبح روز عید فطر در تاریخ 31/4/61 از ناحیه پای راست مجروح و بعد به اسارت نیروهای دشمن درآمدم که این اسارت 8 سال و یک ماه و 4 روز طول کشید.
رضایی ادامه داد: من مدتی در بصره بودم و سپس، به بغداد و در نهایت به موصول رفتم و بیشتر مدت اسارتم را در در شهر موصول گذراندم که چهار اردوگاه به نام موصل 1،2،3 و 4 داشت که قبل از آنکه تبدیل به اردوگاه شود یک پادگان نظامی بود.
وی با اشاره به فضای مکانی اردوگاههای موصل؛ افزود: خاطرم هست اطراف اردوگاه را با سیم خاردار گذاشته و مینگذاری کرده بودند و ارتفاع اردوگاه به قدری بود که ما فقط سقف آسمان را میدیدیم و اصلاً منظرهای از اطراف نداشتیم.
این آزاده دفاع مقدس گفت: آن چیزی که سختیهای اسارت را برایمان آسان میکرد رفتار صمیمانهای بود که بین برادران آزاده وجود داشت، بدور از اغراق میگویم اخلاص، صداقت و محبتی که در اردوگاهها لمس کردم جای دیگری ندیدم.
رضایی بیان کرد: در اردوگاه ما افراد مسنی بودند که جوانترها نمیگذاشتند کارهای شخصیشان را انجام دهند و شستن ظرف و لباس آنان را برعهده میگرفتند و به هیچ وجه نمیگذاشتند این افراد نظافت اردوگاه را برعهده بگیرند.
هنوز سینه آزادگان این سرزمین پر از خاطره است
وی اظهار کرد: علیرغم همه خاطراتی که از ایثارگران نقل شده به نظرم هنوز سینه آزادگان این سرزمین پر از خاطراتی است که هیچکجا مطرح نشده است و این رشادتها و فداکاریهای رزمندگان باید به نسل آینده منتقل شود.
این آزاده دوران دفاع مقدس با اشاره به اینکه تا کنون فیلمهایی که برای آزادگان ساخته شده نتوانسته آن فضای حقیقی دوران اسارت را به درستی منتقل کند، ادامه داد: یکی از دلایل به وجود آمدن چنین شرایطی این است که از خود آزادگان که آن فضا را لمس کردهاند استفاده نمیشود در حالی که ظرفیت بالایی در آزادگان در این عرصه وجود دارد.
رضایی گفت: در حوزه خاطرهنگاری کتابهایی خوبی چون کتاب پایی که جا ماند و من زندهام از خانم آباد که در اردوگاه همجوار ما بودند و ما در زمان اسارت از سرنوشت این 4 بانوی مبارز اطلاع داشتیم، نگاشته شده است.
وی یادآور شد: در حال حاضر من بازنشسته و در خدمت خانواده هستم و البته هفتهای سه جلسه نیز کونگفو کار کرده و البته در برخی مواقع روایتگری دفاع مقدس نیز دارم.