دوم محرم؛ روزی که «کرب و بلا» مزین به قدوم کاروان حسین(ع) شد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، دومین روز ماه محرم که مصادف با ورود کاروان امام(ع) به سرزمین کربلا است را به این نام، نام‌گذاری کرده‌اند.
امام حسین(ع) بعد از این‌که حاضر به بیعت با یزید بن معاویه نشد به طرف مکه حرکت کرد و فرمود: مثل منی که فرزند رسول خدا(ص) هستم، پدرم علی(ع) و مادرم فاطمه(س) است که ملائکه و فرشتگان آسمانی به خانه ما رفت‌وآمد داشتند با مثل یزیدی که فرزند ابوسفیان و هند جگرخوار است، سگ‌بازی و میمون‌بازی می‌کند بیعت نمی‌کنم.
در روایات داریم که بیش از هجده هزار نامه که هر نامه را چندین نفر امضا کرده بودند به دست امام(ع) رسید، امام حسین(ع) که تا ایام ذی‌الحجه در مکه بودند، پس از دریافت این نامه‌ها حج خود را به عمره تبدیل کرد و با دعوت کوفیان روز هشتم ذی‌الحجه به‌سمت عراق حرکت کرد.
کاروان امام حسین(ع) روز دوم محرم به سرزمین کربلا رسید، به محض ورود به این منطقه مرکب امام حسین(ع) توقف کرد، مرکب را تعویض کرده و یکی دیگر آوردند ولی باز هم حرکت نکرد.
امام سؤال کردند که نام این سرزمین چیست؟ یکی گفت قاضریه، یکی دیگر گفت نینوا و دیگری گفت کربلا، امام با شنیدن نام کربلا، گفت: خدایا به تو پناه می‌برم از کرب و بلا و رو به‌سوی کاروانیان کرد و فرمود: این‌جا همان سرزمینی است که ما کشته و به شهادت می‌رسیم و اهل‌ بیت(ع) به اسارت می‌روند.

نقل شده که پس از منزل گرفتن در کربلا، امام حسین(ع) فرزندان و برادران و اهل بیتش را جمع کرد و به آنان نگاهی کرد و گریست سپس فرمود: «اللهم انا عترة نبیک محمد(ص) قد اخرجنا و طردنا و ازعجنا عن حرم جدنا و تعدت بنی امیه علینا اللهم فخذ لنا بحقنا و انصرنا علی القوم الظالمین؛ خداوندا بدرستی که ما عترت و خاندان پیامبرت محمد(ص) هستیم که [از شهر و دیارمان] اخراجمان کردند و پریشان و سرگردان از حرم جدمان (رسول خدا(ص)) بیرون شدیم و بنی امیه به ما تعرض کردند؛ خدایا پس حقمان را از آنان بگیر و ما را برابر ظالمان یاری ده» بعد رو به اصحاب کرده فرمودند: «الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه ما درت معائشهم فاذا محصول بالبلاء قل الدیانون؛ مردم بندگان دنیا هستند و دین لقلقه زبانشان؛ حمایت و پشتیبانی از دین تا آنجاست که زندگی‌شان در رفاه است پس هرگاه بلا و سختی حادث شود دینداران کم می‌شوند».

در هر صورت، عوامل و موقعیت‌های پیش آمده امام را به سرزمینی کشاند که پیام‌آور اسلام آن‌را پیش‌بینی کرده بود تا این‌که در آن سرزمین خون عزیزترین و پا‌ترین فرزندان اسلام ریخته شود و به ظاهر شکست خورد و زنان به اسارت برده شوند تا پس از از آن؛ رسالت زینب(س) آغاز شود چون رسالت امام در سرزمین کربلا تمام نشد و ایشان هر آن‌چه که گفتنی، بود و هر آن‌چه عمل کردنی بود و هر آن‌چه می‌بایت ماندگار شود را انجام داد تا پیروزی خون بر شمشیر آغاز شود.
کاروان امام حسین در صحرای کربلا و در چند صد متری رود فرات خیمه‌ها را برافراشتند چون حُر با دستور جدید عبیدالله بن زیاد مواجه شد دیگر اجازه نداد تا کاروان امام خود را به نزدیک فرات برسانند.
پس از آن کاروان امام حسین(ع) در صحرای کربلا و با جلوگیری حر بن یزید ریاحی، متوقف شد، حُر نامه‌ای برای عبیدالله بن زیاد فرستاد و گزارش داد که کاروان حسین را در صحرای کربلا و نزدیکی نینوا متوقف نموده‌ام و منتظر دستور بعدی شما هستم.
در تاریخ آمده که امام حسین(ع) قبل از شهادتش، همه زمین کربلا را از ساکنین غاضریه و نینوا به مبلغ شصت هزار درهم خریداری کرد و به خود آنان صدقه داد و با آن‌ها شرط کرد که مردم را به محل قبر آن حضرت راهنمایی کنند و از آن زائران به مدت سه روز پذیرایی کنند؛ لذا حرم و مزار امام حسین(ع) و یارانش در این شهر است.
در همین زمان بود که امام حسین(ع) دستور داد که کاروان در آن‌جا اتراق کنند و از روز دوم محرم تا دهم محرم آن‌جا ماندند که در روز عاشورا که به شهادت رسیدند و اهل‌ بیت ایشان را به اسارت گرفتند و به شام نزد یزید بن معاویه بردند.

کربلا؛ سرزمینی برای عظیم‌ترین حماسه خدایی بشر

«کربلا»، مدفن سیدالشهدا و یارانش شد، سرزمینی که عظیم‎ترین حماسه خدایی بشر در عاشورای سال 61 در آن اتفاق افتاد و موجش سراسر تاریخ و پهنه جهان را فرا گرفت، خاک آن، بوی خون می‌دهد و تربت کربلا مقدس و الهام‌بخش است و در فضیلت آن، روایات بسیاری نقل شده است.
باری، کربلا نام یکی از شهرهای کشور عراق است که در کنار رودخانه فرات قرار داشته است این شهر تا سال 61 هجری، بیابان بوده است از آن زمان به بعد، بر اثر شهادت حسین بن علی(ع) در آن محل، به‌تدریج مورد توجه شیعیان ال‌علی قرار گرفت و پس از بنای مرقدهای شهدا، به‌تدریج مرکز جمعیت گردید و امروز یکی از شهرهای زیارتی عراق می‌باشد.
در این که «کربلا» یعنی چه و ریشه لغوی آن چیست و از چه گرفته شده است باید گفت طبق بخری نقل‌ها، این نام از ترکیب «کرب» و «اِل» ساخته شده است یعنی حرم‌الله یا مقدس الله، «کرب» در لغت سامی به‌معنای «قرب» در عربی است پس کربلا به‌معنای محلی است که نزد خدا، مقدس و مقرب است یا «حرم خدا» است.
برخی هم آن‌را ترکیب یافته از «کور بابل» دانسته‌اند، یعنی مجموعه‌ای از آبادی‌ها و روستاهای بابل، موقعیتی که کربلا در آن قرار دارد در بین‌النهرین است این منطقه در گذشته‌های دور، مهد حوادث و احیاناً تمدن‌ها بوده است و بخش‌های گوناگون از این ناحیه نام‌های مختلف داشته است.کربلا، کوربابل، نینوا، غاضریه، کربله، نواویس، حیر، طفّ، شفیه، عقر، نهر علقمی، عمورا، ماریه و ... که بعضی از این‌ها نام روستاها و آبادی‌هایی در این منطقه وسیع بوده است.