محرم، ماهی فراتر از یادها و واژه‌ها/ در محضر عاشورا درس خدایی‌شدن بیاموزیم

چند روزی شده وقتی به چهره شهرمان می‌نگریم آن را متفاوت از روزهای دیگر می‌بینیم. پارچه‌های سیاه عزا و خیمه‌هایی که در خیابان‌ها و کوچه‌ها نصب شده نشان از آمدن ماهی می‌دهد که حرمتش برای هیچ آزاده‌ای پوشیده نیست.

محرم که از راه می‌رسد، واژه‌هایی چون عطش، تشنگی، خون، مظلومیت، علمدار، عزا و.. می‌آورد که برای ما بیگانه نیست، اما محرم و عاشورا تنها این کلمات نیستند که آن را بشنویم و یا بخوانیم و از کنارش بگذریم.

محرم ماه یادهاست، یاد ایثار بزرگ مردی که از همه چیزش در راه معبود گذشت، یاد وفاداری برادری که تنها و تنها به خواسته‌هایی که برادر، سرو و مولایش از او طلب کرده بود، می‌اندیشید و در این راه تشنگی و عطش معنا نداشت. محرم فصل یادکردن از یاران سربلندی است که به امامشان گفتند اگر صدبار بمیرم و باز زنده شویم از تو و راهت جدا نخواهیم شد. اما محرم در این یادها نیز خلاصه نمی‌شود.

عاشورا و محرم زمانه‌ای اشک ریختن بر مصائب اشرف انسان‌های روی زمین است، همان مصائبی که از قرن‌ها پیش شاعران درباره آن قلم به دست گرفته و شعرها سرودند و باز اقرار کرده‌اند توانسته اند مظلومیت سید الشهدا(ع) را بیان کنند. اما محرم تنها این شعرها و ذکر مصیبت‌ها هم نیست.

شاید بهتر باشد محرم را از دریچه دیگری ببیم، محرم فصل واژه‌هایی چون عطش، یاد کردن خوبی‌ها و ذکر مصیبت‌ها هست اما بالاتر و والاتر از آن ایام درس گرفتن و عبرت آموختن است، زمانه گام نهادن در مسیر حق‌باوری و ظلم ستیزی.

بسیاری از انسان‌ها محرم را در واژه‌هایش خلاصه کردند و چون ماه‌های دیگر سال سپری نمودند، اما در طول تاریخ انسان‌هایی بودند که از جان و دل پای درس‌های مکتب امام حسین(ع) نشستند و تاریخ‌ساز و آینده‌ساز شدند.

لازم نیست خیلی دور برویم. جوانان سرزمینمان در سالهایی نه چندان دور دفاع مقدس با سربندهای یا حسین(ع) و یا زینب(ع) و زمزمه هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله از آن دسته افرادی بودند که از واژه‌ها و یادهای محرم فراتر رفته و در عمل اثبات کردند اگر ظهر عاشورا بودند زهیر و حبیب می‌شدند.

کدام شهیدی را سراغ داریم که بدون ذکر یا حسین(ع) راهی میدان رزم شد؟ کدام مادر شهیدی را می‌شناسیم که وقتی خبر شهادت فرزندش را شنید نگفت خون فرزندم رنگین‌تر از خون علی اکبر حسین(ع) نیست پس صبر می‌کنم؟

آری در حافظه تاریخ ثبت می‌شود ما که در محرم تنها زبان می‌گوییم ای امام مظلومم کاش بودم و یاری‌ات می‌کردم و آنهایی که عاشقانه و از سر اخلاص در راه حق جان دادند و واژه‌های کربلا چون عطش و مظلومیت را لمس کردند و خوش به سعادتشان که مقرب درگاه حسین(ع) شدند.

آری محرم ماه آموختن است، روزهایی است که باید خودمان را بیازماییم که چقدر خدایی شده‌ایم. ایامی است که باید از حر و زهیر توبه حقیقی را فهمید، از عباس(ع) جوانمردی و وفا و از حسین(ع) عبدالله بودن را آموخت.

اگر چنین محرمی را پشت سر بگذاریم، از شور حسینی به شعور حسینی خواهیم رسید و آن زمان است که ظلم رنج روحمان خواهد شد و تلاش برای خدایی شدن بشریت را چون زینب(س) جز زیبایی نخواهیم دید.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی