اهدایی که ماندگار می شود

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، همه ما می دانیم «مرگ حق است و زندگی فانی»، روزانه شاهد مرگ و میر بسیاری از انسان ها هستیم و خود نیز از سرنوشت خویش حتی برای چند دقیقه بعد بی خبریم و دیر یا زود، خواسته و ناخواسته ناچاریم خود را تسلیم مرگ کنیم.

مرگ انواع مختلفی دارد، برای برخی انسان ها مرگ پایان راه نیست، اعمال ماتاخر پس از مرگ نیز همچنان ثمرات نیک و بد خود را خواهد داشت، خوشابه حال آنانکه زندگی خود را صرف ایجاد اعمال ماتاخر نیک کنند تا پس از مرگشان نیز خیرات و برکات شامل حالشان شود.

مرگ هر انسان به دلایل مختلفی ممکن است رخ دهد، اما نوع مرگ برای برخی افراد متفاوت است و خداوند فرصتی برای ایجاد عمل ماتاخر نیک به آن ها می دهد. مرگ مغزی یکی از انواع مرگ است که در آن خونرسانی به مغز متوقف شده، اکسیژن رسانی به آن انجام نمی گیرد. مغز تمام کارکرد خود را از دست می دهد و دچار تخریب غیرقابل برگشت می شود.

اگرچه پس از مرگ مغزی اعضای دیگر از جمله قلب، کبد و کلیه ها هنوز دارای عملکرد هستند اما به تدریج در طی چند روز آینده، از کار خواهند افتاد. بیمار مرگ مغزی نمی بیند، نمی شنود، درد نمی‌کشد، به هیچ یک از تحریکات خارجی پاسخی نمی دهد، نفس نمی‌کشد و بدون استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی اکسیژن به او نخواهد رسید.

قلب تا زمانی که دارای اکسیژن رسانی باشد، به ضربان خود ادامه می دهد. در بیمار مرگ مغزی، دستگاه تنفس مصنوعی اکسیژن لازم را برای ضربان قلب فراهم خواهد کرد و به محض جدا کردن دستگاه از بیمار قلب هم از کار خواهد افتاد، امکان بهبودی و بازگشت بیمار مرگ مغزی به هیچ عنوان وجود ندارد. مواردی که شنیده اید فرد دچار مرگ مغزی شده و سپس بهبود یافته است، در واقع مرگ مغزی نبوده است.

عمده ترین علت کمبود عضو پیوندی و عدم دسترسی آسان به آن، وجود باورها و ظهور نگرش های نادرست عمومی در رابطه با اهدای عضو  است. برخی انسانها هیچ وقت نتوانستند و یا نخواستند خود را به جای یک بیمار نیازمند عضو پیوندی قرار دهند و دردها و رنج های جانکاه آنان را حس کنند و فقط موقعی با این دردمندان هم صدا می شوند که کار از کار گذشته و خود خدای ناکرده بصورت بیماری اورژانسی نیازمند چنین درمان هایی هستند.

دین مبین اسلام ، اهمیت فوق العاده ای برای نجات جان انسانها قائل است. چنانچه در قرآن کریم سوره مبارکه مائده آیه ٣٢ به تصریح اشاره شده است که هرگاه کسی باعث بقای نفسی شود مانند آنست که باعث نجات جان تمام انسانها شده است. مرحوم علامه طباطبایی در ذیل و تفسیر آیه مذکور میفرمایند: هر کس یکی را زنده نگه دارد چنان است که همه مردم را زنده نگه داشته است.

تا هنگامی که اهدای عضو به باور عمومی مردم عادی کوچه و بازار نرسد و ضرورت آن از سوی همه هموطنان احساس نگردد اینچنین کم و کاستی های دردآور همچنان باقی خواهد بود. به امید روزی که همگان برای اهدای اعضای خویش پس از مرگ جهت نجات هموطنان از یکدیگر پیشی بجوییم و خود و خدای مهربان خویش را راضی نگاه داریم.

اگر روزی فرا رسید که پزشکان بگویند مغز من از کار افتاده و زندگیم به پایان رسیده است، ترجیح می دهم بجای سپری شدن زمان  بیهوده و از کار افتادن تک تک اعضایم، از کوچک ترین فرصت ممکن استفاده شود و جسمم به دیگران حیات ببخشد.

چشم هایم فرصت دیدن طلوع آفتاب را به کودکی بدهد، قلبم فرصت تجربه عشق را به دختری جوان عطا کند، کلیه هایم پدری را از نیاز روزانه به دستگاه دیالیز نجات دهد، تک تک سلول  هایم مادری را حیات دوباره ببخشد تا آرزوی به ثمر رساندن فرزندانش را به حقیقت تبدیل کند.

یادمان باشد زندگی را هم می شود اهدا کرد و این فرصتی است برای جاودانگی ابدی! همه ما می توانیم در زندگی هزاران فردی که در لیست انتظار  پیوند عضو  قرار دارند، تفاوت ایجاد کنیم.

زندگی فاصله کوتاهی است، لحظه ها را دریاب، زندگی حادثه زیبائی است.

گزارش از نرگس حقیقی فر