گروه اجتماعی: مدرس حوزه اهواز اینکه چگونه میتوان از سیره مقدس معصومین(ع) بهویژه از وجود مقدس و نورانی پیامبر اکرم(ص) استفاده کرد تا آن را در زندگی فردی و اجتماعی بکار بریم را تبیین کرد.
وی ادامه داد: در کتاب عیونالاخبار رضا ج 2 ترجمه، ص 239 تا ص 242، باب 29، روایتی است بسیار جالب و کاربردی. خلاصه روایات این است که وجود مقدس امام حسین(ع) از امیرمؤمنان در خصوص سیره عملی پیامبر اکرم(ص) سؤال فرمودند، حضرت علی(ع) در پاسخ فرمودند: رسول خدا(ص) در خانه خود وقتش را به سه بخش تقسیم مینمود؛ یک جزء آن برای خدا(جزءُلِلّه) و یک جزء برای اهل و خانواده(جزءُ لِاهلِهِ) و یک جزء برای خودش (جزءٌ لنفسه) حضرت در جزئی که مخصوص به خدا قرار داده بود، خود را وقف ارتباط با خدا میکند. به وسیله دعا و تلاوت قرآن و نماز، جزئی را مخصوص خانواده قرار میدهد که در این جزء فقط وقتش را صرف خانواده و اهل و عیال میکند(کاملاً مشغول به خانواده) جزءٌ لنفسه: یک وقتی را اختصاص به خودش و این جزء را تقسیم میکرد بین خود و مردم. مراحباتی که حضرت با مردم داشتند در این قسمت بوده است.
زکی افزود: این برای ما میتواند الگو باشد وقتی در میان خانه و خانواده هستیم هم با خدا و هم با اهل خانواده و هم با مردم ارتباط داشته باشیم طوری نباشد که تمام وقت را در یک حیطه صرف کنیم. نماز، دعا، قرآن، مطالعه کردن، گردش با خانواده، دور یک سفره بودن، تفریحات سالم با خانواده رفتن، با مردم در ارتباط بودن اینها همه میتوانند نمونههایی از برنامههایی باشد که وقت داخل خانه ما را پر کند.
این مدرس حوزه علمیه اهواز با اشاره به اینکه پیامبر در خارج از خانه چگونه بود؟ اظهار کرد: این سؤالی بود که وجود نورانی ابیعبدالله الحسین(ع) از امیرمؤمنان سؤال فرمودند. حضرت پاسخ داد: پیامبر(ص) بیرون از خانه زبانش را حفظ میکرد. حرف غیرمفید نمیزد. (زبان حدود 100 گناه از خود نشان میدهد؛ اللسان مفتاح کل خیر وکل شر...). حضرت سعی میکرد الفت بین مردم ایجاد کند. نفرت ایجاد نمیکرد. بزرگ هر قومی را بزرگ میداشت، خوب را میگفت که خوب است و بد را هم بد معرفی میکرد (یعنی میگفت مثلاً این چیز خوب است یا این چیز بد است).
وی افزود: ما در زندگی باید همین روش را در تربیت کودکان و فرزندانمان بکار ببریم. معرفی کنیم مظاهر خوب و بد را. بگوییم اگر چیزی بد است، بد است و اگر خوب است خوب بودنش را به فرزندان به جوانان و... گوشزد کنیم. امام حسین(ع) از مجلس پیامبر(ص) سؤال کرد. امیرمؤمنان فرمود هر کس در مجلس پیامبر(ص) وارد میشد اینگونه بود که در آن مجلس داد و فریاد نمیزد، حرمتهای الهی شکسته نمیشد، همه تواضع داشتند، به بزرگ احترام میشد و به کودک رحم میشد، در مجلس کسی تحقیر نمیشد. کسی زخم زبان نمیزد.
زکی ادامه داد: سیره حضرت به گونهای بود که دائماً لبخند بر لب داشت و آسان میگرفت و تکلف نداشت و با بردگان غذا میخورد و هیچ وقت خشن نبود. سختگیر نبود، عیبجو نبود، بیخود تملق نمیکرد و مدح کسی را نمینمود. تغافل او در زندگی زیاد بود. احدی را سرزنش نمینمود، اشتباهات و لغزشهای مردم را دنبال نمیکرد و اشتباهاتشان را بزرگنمایی نمیکرد.
این مدرس حوزه در پایان با تاکید بر اینکه اینها همه برای یک زندگی امروزی بسیار موردنیاز و قابل الگوگیری است، گفت: اگر بتوان این اصول را در زندگی فردی و اجتماعی خود پیاده کنیم امید است خلق کریمانه پیامبر در زندگی را تأثیر گذاشته و حضرتش از ما راضی و خشنود باشد.