سعادت انسان درگرو پناه بردن به خدا از شر آفات زبان است

حجت‏‎الاسلام حمیدرضا سروریان، استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان شرقی، اظهار کرد: در روایات اسلامی دقت و مراقبت در کاربرد زبان نشان ايمان و سخن گفتن بی‌‎نصيب از تدبّر، نشانه نفاق و دورويی به شمار آمده است.

وی خاطرنشان کرد: زبان اگرچه نقش تخريبی زيادی دارد، اما اگر به موقع و آگاهانه سخن بگوید، می‌تواند به عامل مؤثری جهت نشر مفاهيم اسلامی، احقاق حق مظلومان، آگاه کردن مردم و... تبديل شود.

سروریان با بیان اینکه زبان وسيله انتقال مفاهیم، ارتباط با ديگران، ابراز محبت يا تنفر، نقل پيام و خبر بوده و به دليل همين حوزه وسيع، کاربرد نادرست در هر يک از موارد می‌‎تواند فتنه‎‎‌‏‌‎‏انگيز باشد، ادامه داد: انسان باید خود را دربرابر سخنی که می‎گوید مسئول بداند؛ چنانچه پیغمبر مکرم اسلام(ص) دراین‎باره می‎فرماید: «زبان مؤمن پشت قلب اوست پس چون بخواهد لب به سخن گشايد ابتدا تدبّر می‎کند و سپس زبانش را به کار می‎گيرد و زبان منافق جلوتر از قلب اوست بی‎آنکه انديشه کند لب به سخن می‎گشايد».

وی افزود: علماى اخلاق معتقدند که سالکان راه حق بدون رعایت سکوت و حفظ زبان از انواع گناهانى که به آن آلوده مى‌‏شوند به جایى نمى‌‏رسند. خداوند متعال نیز در آیه نخست سوره همزه می‌‎فرماید: «وای بر کسانی که مداوم ازدیگران بدگویی و عیب‏جویی می‏‎کنند».

استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز یادآور شد: غيبت، دروغ، فحش، سخن‎‏چينی، دورویی و دوزبانی، تهمت و فاش کردن اسرار را باید از آفات زبان قلمداد کرد؛ ازسویی زبان وسیله بدبختی و خوشبختی انسان را نیز فراهم می‏‎آورد، اگر زبان در اختیار آدمی قرار گیرد و وی با نیروی تعقل و تدبیر، آن را به کنترل خویش درآورد، از بسیاری مفاسد و گناهان در امان می‏‎ماند.

وی تأکید کرد: سعادت انسان در گرو آن است که از شرّ زبان به خدا پناه ببرد و آن را به کنترل خود درآورد؛ امام علی(ع) نیز می‌فرماید: «بهترين وسيله برای پيشگيری ازآفات زبان، انديشيدن قبل ازسخن گفتن است»، ايشان دراين تعبير يادآور می‎‏شود كه «عاقل زبانش را بدون انديشه كردن و مشورت رها نمی‎كند، اما فرد نادان هرچه می‎گويد، بدون فكر و دقت است».