میرعمادی مطرح کرد:
سقوط معنوی؛ از آثار خودپسندی/ این صفت ناپسند مانع شکلگیری شخصیت معتدل در آدمی میشود
گروه اجتماعی: خودپسندی علاوه بر گرفتاری تنهایی، آثار و تبعات خطرناکی از جمله سقوط معنوی و رکود، مردمگریزی، خواری و پستی نزد خداوند، بازماندن از طریق حق، دوری از اصلاح نفس و هلاکت و نابودی را بهدنبال دارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، پارهای افراد به علل و عواملی، منزوی و تنها میشوند؛ مثلاً بهعلت بیماری جسمی حاد، خجالتهای بیجا و حجب و حیای بیمورد و افراطی و عوامل دیگری از این قبیل. این نوع تنهاییها هرچند پسندیده نیست و باید برطرف شود ولی ویران کننده ایمان و شخصیت انسانی فرد نیست.
اما برخی به سبب خودپسندی و عُجب از جامعه دور میافتند و به تنهایی گرفتار میآیند و همین، وحشتناکترین تنهایی است زیرا انسان خودپسند در تنهایی خود هم تنهاست، برعکس افراد دیگر که در تنهایی لااقل با خانواده و افراد نزدیک خود، میجوشند و روحشان در آن تنهایی آرام است، اما فرد خودپسند در تنهایی هم با کسی سازگاری ندارد و دائماً با روح و روان خود هم درگیر است اگر در جامعه حضور داشته باشد بهدلیل خصلت خودبرتربینی، رای و نظر افراد را نمیپذیرد و فقط به فکر و اندیشه خود، تاکید دارد چنین افرادی اگر در شلوغترین مکان هم باشند بازهم تنها هستند؛ آن هم تنهایی وحشتناک و دهشتآفرین.
عُجب و خودپسندی صفت ناپسندی است که مانع از ریشه دواندن ایمان و عقل و شکلگیری شخصیت معتدل در وجود آدمی میشود.
در تعریف عُجب آوردهاند: اینکه انسان صفت یا نعمتی را که دارد بزرگ شمرده و از منعم آن غافل باشد و رای و نظر خود را برتر از دیگران بداند. عُجب دارای مراتب است، حداقل آن این است که انسان خود را از دیگران بهتر بداند.
شخصی از امام رضا(ع) در مورد عُجبی که عمل را فاسد کند، پرسید. امام رضا(ع) فرمود: عُجب درجاتی دارد بعضی از درجاتش آن است که عمل زشت بنده به نظرش نیکو جلوه کند و آن را خوب بپندارد و از آن خوشش بیاید و گمان کند که کار خوبی میکند و بعضی از درجاتش این است که بنده به پروردگارش ایمان آورد و بر خدای عزوجل منت گذارد در حالیکه بر خداست که بر او منت گذارد.
آیتالله سیداحمد میرعمادی، نماینده ولیفقیه در استان و امام جمعه خرمآباد در گفتوگو با خبرنگار ایکنا در این رابطه گفت: عُجب باعث میشود انسان از رشد و تعالی باز بماند و همواره خوبیهای دیگران را نبیند چنانکه امام صادق(ع) فرموده است: «هر کس برای دیگران برتری نشناسد دچار عجب به رای خویش شده است».
وی اضافه کرد: این صفت مخفی و پیچیده است، گاه خود فرد توجه ندارد که مبتلا به عجب است، مثلاً گاه عُجب و خودبزرگبینی را دفاع از اسلام و دین تلقی میکند در منابع روایی ما توصیه شده برای اینکه مبتلا به این صفت رذیله نشوید دائم عمل خود را کم دیده و خود را مقصر بشمارید.
نماینده ولیفقیه در لرستان با اشاره به این فرموده امام علی(ع) در رابطه با صفات اهل تقوی که از اعمال کم خود، راضی نیستید و عمل فراوان را زیاد نمیشمارید، گفت: بعد از فتح مکه، مسلمانان در جنگ حنین با قبیله هوازن جنگیدند در این نبرد، غرور مسلمانان را گرفت، یکی از آنان گفت با این جمعیت زیاد هرگز شکست نمیخوریم، اتفاقاً در همان آغاز نبرد شکست خوردند، همه گریختند و پیامبر تنها ماند قرآنکریم در آیه 25 سوره توبه در این رابطه فرموده است: «قطعاً خداوند شما را در مواضع بسیاری یاری کرده است و نیز در روز «حنین» آن هنگام که شمار زیادتان شما را به شگفت آورده بود، ولی بههیچوجه از شما دفع خطر نکرد».
خودبینی و خودمحوری ریشه بسیاری از گژیها و رذایل است
این مفسر قرآن و نهجالبلاغه با بیان اینکه خودبینی و خودمحوری ریشه بسیاری از گژیها و رذایل است، افزود: امام علی(ع) میفرماید: «بدترین وحشت، خودبزرگبینی است».
وی ادامه داد: اگر انسان خود را از دیگران برتر دانست، به داشتههای خود نازید و دیگران را نادیده گرفت دچار تنهایی وحشتناک میشود، خودپسندی علاوه بر گرفتاری تنهایی، آثار و تبعات خطرناکی بهدنبال دارد که مهمترین آنها عبارت از سقوط معنوی و رکود، مردمگریزی، خواری و پستی نزد خداوند، بازماندن از طریق حق، دوری از اصلاح نفس و هلاکت و نابودی لذا هیچ تنهایی، وحشتناکتر از خودپسندی نیست.
اما برخی به سبب خودپسندی و عُجب از جامعه دور میافتند و به تنهایی گرفتار میآیند و همین، وحشتناکترین تنهایی است زیرا انسان خودپسند در تنهایی خود هم تنهاست، برعکس افراد دیگر که در تنهایی لااقل با خانواده و افراد نزدیک خود، میجوشند و روحشان در آن تنهایی آرام است، اما فرد خودپسند در تنهایی هم با کسی سازگاری ندارد و دائماً با روح و روان خود هم درگیر است اگر در جامعه حضور داشته باشد بهدلیل خصلت خودبرتربینی، رای و نظر افراد را نمیپذیرد و فقط به فکر و اندیشه خود، تاکید دارد چنین افرادی اگر در شلوغترین مکان هم باشند بازهم تنها هستند؛ آن هم تنهایی وحشتناک و دهشتآفرین.
عُجب و خودپسندی صفت ناپسندی است که مانع از ریشه دواندن ایمان و عقل و شکلگیری شخصیت معتدل در وجود آدمی میشود.
در تعریف عُجب آوردهاند: اینکه انسان صفت یا نعمتی را که دارد بزرگ شمرده و از منعم آن غافل باشد و رای و نظر خود را برتر از دیگران بداند. عُجب دارای مراتب است، حداقل آن این است که انسان خود را از دیگران بهتر بداند.
شخصی از امام رضا(ع) در مورد عُجبی که عمل را فاسد کند، پرسید. امام رضا(ع) فرمود: عُجب درجاتی دارد بعضی از درجاتش آن است که عمل زشت بنده به نظرش نیکو جلوه کند و آن را خوب بپندارد و از آن خوشش بیاید و گمان کند که کار خوبی میکند و بعضی از درجاتش این است که بنده به پروردگارش ایمان آورد و بر خدای عزوجل منت گذارد در حالیکه بر خداست که بر او منت گذارد.
آیتالله سیداحمد میرعمادی، نماینده ولیفقیه در استان و امام جمعه خرمآباد در گفتوگو با خبرنگار ایکنا در این رابطه گفت: عُجب باعث میشود انسان از رشد و تعالی باز بماند و همواره خوبیهای دیگران را نبیند چنانکه امام صادق(ع) فرموده است: «هر کس برای دیگران برتری نشناسد دچار عجب به رای خویش شده است».
وی اضافه کرد: این صفت مخفی و پیچیده است، گاه خود فرد توجه ندارد که مبتلا به عجب است، مثلاً گاه عُجب و خودبزرگبینی را دفاع از اسلام و دین تلقی میکند در منابع روایی ما توصیه شده برای اینکه مبتلا به این صفت رذیله نشوید دائم عمل خود را کم دیده و خود را مقصر بشمارید.
نماینده ولیفقیه در لرستان با اشاره به این فرموده امام علی(ع) در رابطه با صفات اهل تقوی که از اعمال کم خود، راضی نیستید و عمل فراوان را زیاد نمیشمارید، گفت: بعد از فتح مکه، مسلمانان در جنگ حنین با قبیله هوازن جنگیدند در این نبرد، غرور مسلمانان را گرفت، یکی از آنان گفت با این جمعیت زیاد هرگز شکست نمیخوریم، اتفاقاً در همان آغاز نبرد شکست خوردند، همه گریختند و پیامبر تنها ماند قرآنکریم در آیه 25 سوره توبه در این رابطه فرموده است: «قطعاً خداوند شما را در مواضع بسیاری یاری کرده است و نیز در روز «حنین» آن هنگام که شمار زیادتان شما را به شگفت آورده بود، ولی بههیچوجه از شما دفع خطر نکرد».
خودبینی و خودمحوری ریشه بسیاری از گژیها و رذایل است
این مفسر قرآن و نهجالبلاغه با بیان اینکه خودبینی و خودمحوری ریشه بسیاری از گژیها و رذایل است، افزود: امام علی(ع) میفرماید: «بدترین وحشت، خودبزرگبینی است».
وی ادامه داد: اگر انسان خود را از دیگران برتر دانست، به داشتههای خود نازید و دیگران را نادیده گرفت دچار تنهایی وحشتناک میشود، خودپسندی علاوه بر گرفتاری تنهایی، آثار و تبعات خطرناکی بهدنبال دارد که مهمترین آنها عبارت از سقوط معنوی و رکود، مردمگریزی، خواری و پستی نزد خداوند، بازماندن از طریق حق، دوری از اصلاح نفس و هلاکت و نابودی لذا هیچ تنهایی، وحشتناکتر از خودپسندی نیست.
