گروه اندیشه: استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز اظهار کرد: عالیترین ستایشها و بزرگترین نکوهشهای قرآن مربوط به انسان است، برخی انسانها را از همه موجودات زمینی و آسمانی، حتی از فرشته برتر دانسته و بعضی را از دیو و چهارپایان پَستتَر شمرده است.
حجتالاسلام عبدالرضا لطفی، استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان شرقی، اظهار کرد: ایمان نوعی علاقه شدید الهی و معنوی است، هرچند از استدلالات عقلی سرچشمه گیرد، همراه با این علاقه، عوامل دیگری نظیر عقیده و استدلال صحیح، تسلیم و فرمانبرداری، اطمینان و یقین از روی علم و آگاهی و لطف الهی در شكلگیری ایمان افراد نقش بسزائی دارد و در نتیجه با تأثیر این عوامل و شدت و كاهش آنها میزان تجلی ایمان نیز در افراد متفاوت است.
وی با اشاره به یکی از ارزشهای انسان و مورد تأیید اسلام خاطرنشان کرد: یکی از ارزشهای انسان که اسلام آن را صددرصد تأیید میکند، عبادت است، عبادت به همان معنی خاصش مورد نظر است؛ یعنی همان خلوت با خدا، نماز، دعا، مناجات، تهجد، نماز شب و مانند آن که جزء متون اسلام است و هیچگاه حذفشدنی نیست.
لطفی با استناد به آیه 2 سوره مبارکه انفال ادامه داد: خدای متعال دراین آیه میفرماید: «مؤمنان کسانى هستند که هر وقت نام خدا برده شود دلهایشان ترسان مىشود و هنگامى که آیات او بر آنها خوانده مىشود، ایمانشان افزون مىشود و تنها بر پروردگارشان توکّل دارند».
استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز با اشاره به حدیثی از حضرت محمد مصطفی(ص) یادآور شد: پیامبر اکرم(ص) میفرماید: «سه چیز است که هرکس داشته باشد طعم ایمان را چشیده است، کسی که هیچ چیز را بیشتر از خدا و پیامبر او دوست نداشته باشد، کسی که اگر او را با آتش بسوزانند برایش بهتر است تا اینکه از دینش دست بشوید و کسی که به خاطر خدا دوستی و دشمنی ورزد».
وی افزود: عالیترین ستایشها و بزرگترین نکوهشهای قرآن مربوط به انسان است، برخی انسانها را ازهمه موجودات زمینی و آسمانی، حتی از فرشته برتر دانسته و بعضی را از دیو و چهارپایان پَستتَر شمرده است.
وی از فرمایش امیر مومنان حضرت علی(ع) در مورد ایمان گفت و اظهار کرد: «همانا بهترین چیزی كه انسانها میتوانند با آن به خدای سبحان نزدیک شوند، ایمان به خدا و ایمان به پیامبر(ص) و جهاد در راه خداست كه جهاد قلّه بلند اسلام و یكتا دانستن خدا براساس فطرت انسانی است».
لطفی با اشاره به فرموده حضرت محمد(ص) مبنی براینکه «انسان مؤمن نیست مگر آنكه دلش با زبانش یكی باشد و زبانش با دلش و گفتارش با كردارش ناسازگار نباشد»، تأکید کرد: وقتی ایمان انسان زیاد شد و به حدی از کمال رسید که مقام پروردگارش را و موقعیت خود را شناخت و به واقع مطلب پی برد و فهمید که تمامی امور به دست خدای سبحان است و او یگانه پروردگاری است که تمام موجودات به سوی او بازگشت میکنند در این موقع بر خود، حق و واجب میداند که بر او توکّل کرده و تابع اراده او شود.