گریه؛ از عوامل نجات انسان و آمرزش گناهان/ اشک‌های بی‌ریا سئیات را تبدیل به حسنات می‌کند

آیت‌الله سیداحمد میرعمادی، نماینده ولی ‎فقیه در استان و امام‌جمعه خرم‌آباد در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، در رابطه با پشیمانی انسان از انجام گناه و گریه بر اشتباهات، گفت: گریه بر گناهان یکی از عوامل نجات‌بخش برای انسان محسوب می‌شود.
وی افزود: انسان موجودی جایزالخطاست، بسیاری اوقات براثر حُب دنیا، شهوت، وسوسه‌های شیطان و ... تن به کارهای خلاف شرع می‌دهد و سپس، متوجه اشتباه خود شده، پشیمان می‌شود لذا به درگاه خدای غفار می‎رود و برای آمرزش گناهانش گریه و زاری می‌کند تا از سر تقصیراتش بگذرد.
میرعمادی اضافه کرد: شاید نزد خدای متعال هیچ قطره اشکی باارزش‌تر از گریه خطاکار و گنهکار نیست که به درگاهش می‌ریزد و با او مناجات می‌کند و کسی را جز خدا قادر به بخشایش گناهانش نمی‌داند اشکی را که تنها و تنها او می‌بیند و از حال و روزش خبردارد، اشکی که بی‌ریا در دل شب، ریخته می‌شود ارزشمند است و این همان اشکی است که موجب ریزش گناهان و تبدیل سیئات به حسنات می‌شود.
این مفسر قرآن و نهج‌البلاغه با اشاره به این حدیث نبوی که فرمود «هرکس بر گناهان خویش بگرید تا اشک‌هایش بر چهره و محاسنش جاری شود، خداوند رخساره‌اش را بر آتش دوزخ حرام فرماید»، ادامه داد: نبی مکرم اسلام در حدیث دیگری می‌فرمایند «خوشا بر حال بنده‌ای که خداوند به وی لطف کند و او نیز بر خطاهای خود از خوف خدا بگرید از گناهانی که هیچ کس جز خدا بر آن‌ها آگاهی ندارد».
نماینده ولی‎ فقیه در لرستان در ادامه با بیان این‌که رسول خدا(ص) از قول خدای متعال نقل کرده که خداوند به داوود فرمود «ای داوود! برخطاهای خویش گریه کن، همچنان که مادر داغ دیده بر فرزند از دست رفته‌اش می‌گرید»، اضافه کرد: گریه، چنان گناهان را از نامه عمل انسان پاک می‌کند که گویی هیچ گناهی انجام نگرفته است چنان‌که در برخی روایات روایات آمده است انسان مانند روزی می‎شود که از مادر متولد شده است بنابراین گریه و اشک یکی از راه‌های بازگشت به خدا و جبران لغزش‌ها و آمرزش گناهان و عامل نجات انسان است.
آیت‌الله میرعمادی با اشاره به این کلام از امام علی(ع) که فرمود «هرکس به‌خاطر گناهی که انجام داده گریه کند مشمول آمرزش قرار می‎گیرد»، گفت: امام علی(ع) در دعالی کمیل می‎فرماید «ای خدا و رب و سید و مولای من، برای کدام یک از امور به درگاه تو شکوه آورم و برای کدام یک از آن‌ها ضجه بزنم و گریه کنم آیا بر دردناکی عذاب و شدت آن گریه کنم یا بر طولانی بودن بلا و آزمایش» و نیز امام سجاد(ع) در دعای ابوحمزه ثمالی می‏‌فرماید: «چرا نگریم، بلکه گریه می‌کنم برای جان دادنم، می‌گریم برای تاریکی قبرم و برای دلتنگی لحدم، برای پرسش منکر و نکیر از من، برای بیرون امدنم از قبر به‌صورت برهنه و خوار».
این مفسر قرآن‌ کریم با بیان این‌که معلوم است که این نوع گریه، سازنده و دارای ارزش و رساننده انسان به کمال و نجات‌بخش است، ادامه داد: امام صادق(ع) از حضرت عیسی بن‌مریم(ع) نقل نموده که فرمود «خوشا به‌حال کسی‌که بر خطاهایش بگرید» و نیز امام حسین(ع) فرموده است «از امتیازات مؤمن گریه و اشک در دل شب در هنگام مناجات با خدا است».