به گزارش
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از کردستان، محمدرضا سنگری، استاد دانشگاه تهران امروز، 20 بهمن ماه در اختتامیه جشنواره شعر آئینی که در مجتمع فجر سنندج برگزار شد، اظهار کرد: در زمانی که همه مأیوس بودند و هیچ روزنه امیدی نداشتند، انقلاب اسلامی ایران با نیروی عظیم خود مردم ایران را مانند قطرههای پراکنده به هم پیوند داد.
وی گفت: سرزمین کردستان نماد فرهنگ، فضیلت، عظمت و تاریخ است، هم درحوزه شعر کردی هم شعر فارسی چهرههای شاخصی از این دیار برخواستهاند.
وی بیان داشت: شعر آئینی عنوان جدیدی در سبک شعری است که حدود 40 سال از عمر آن میگذرد و نخستین بار توسط محمدعلی مجاهد متخلص به پروانه، مطرح شد.
این استاد دانشگاه و مورخ تاریخ ایران خاطرنشان کرد: حوزه شعر آیینی حوزه وسیعی دارد و همه اقوام، آیینها و مراسمها و اعیاد را زیر پرچم خود دارد و محدود به یک دین نمیشود.
به گفته وی، مثلا، نوروز متعلق به قبل از اسلام است اما اکنون میبینیم که در قلب سفره هفتسین قرآن جای دارد و دعا و نیایش در لحظه تحویل سال خوانده میشود.
سنگری اضافه کرد: شعر آئینی دارای 4 حوزه است که 2 حوزه آن مهجور واقع شده و کمتر شاعران به آن پرداختهاند و امیدواریم با چنین جشنوارههایی، ازاین پس به این حوزه بیشتر توجه شود.
وی گفت: یکی از این حوزهها، شعر «نیایشی» یا «تمحیدیه» است که شاعران قدیم در ابتدا و انتهای دیوان خود با نام و یاد خداوند شروع میکردند و اکنون میبینیم از 100 دفتر شعر آیینی فقط 5 دفتر از تمحیدیه استفاده کردهاند و ما باید یاد و نام خداوند را در همه جا بر زبان آوریم.
به گفته این مورخ تاریخ ایران، حوزه دومی که فقیرتر از تمحیدیه است، شعر «حکمی» است که اشعار آن شامل پندها و آموزههای اخلاقی و روش زندگی کردن است که در آثار سعدی و حافظ آن را مشاهده میکنیم و شیوه ارتباط با خویش را بیان میکند که اکنون ما کمتر شعری در اینباره داریم.
سنگری افزود: حوزه شعر «ستایشی» فربه است و شاعران در این قلمرو خوب حرکت کردهاند، مانند ستایش و مدح چهرههای بزرگ دینی و تاریخی که شاعران، اشعار ارزشمندی را به نمایش گذاشتهاند.
وی گفت: حوزه بعثت، شهادت، شعر ادبی، عاشورایی، شعر رضوان و حوزه شعر انتظار یا موعود زیرچتر شعر ستایشی قرار میگیرند.
سنگری با بیان اینکه حوزه «شعر نبوی» در روزگار ما ضعیف است، یادآور شد: شاعران بزرگ مانند سنایی، عطار، نظامی و.. بخش بزرگی از دیوان خود را به معراج پیامبر اختصاص دادهاند که در شناخت هرچه بیشتر سلوک پیامبر موثر بود.