آرزوهای بلند؛ از عوامل غفلت، انحراف و بدبختی
گروه اجتماعی: اگر آرزو از دلهای مردم برداشته شود نظام زندگی به هم میریزد و کمتر کسی دلیل بر فعالیت و تلاش پیدا میکند ولی همین عامل اگر از حد بگذرد و بهصورت «آرزوی دور و دراز» درآید بدترین عامل انحراف و بدبختی است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، بدون شک امید و آرزو و یا به تعبیر عرب «امل» عامل حرکت چرخهای زندگی انسانهاست که حتی اگر یک روز از دلهای مردم جهان برداشته شود نظام زندگی به هم میریزد و کمتر کسی دلیل بر فعالیت و تلاش و جنب و جوش خود پیدا میکند.
در حدیثی از نبی مکرم اسلام وارد شده که حضرت فرمود: امید و آرزو مایه رحمت امت من است اگر نور امید و آرزو نبود هیچ مادری فرزند خود را شیر نمیداد و هیچ باغبانی نهالی نمیکاشت.ولی همین عامل حیات و حرکت اگر از حد بگذرد و بهصورت «آرزوی دور و دراز» درآید بدترین عامل انحراف و بدبختی است و درست همانند آب باران است که مایه حیات است اما این آب اگر از حد بگذرد مایه غرق شدن و نابودی خواهد بود.
خداوند سبحان درباره کسانیکه به وظایف دینی خویش عمل نکرده خود را برای جهان آخرت آماده نمیکنند و به آرزوی اینکه روزگاری به فرصت مناسبتری دست یابند اکتفا میکنند در آیه سوم سوره حجر با این مضمون که « ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ» میفرماید: ای پیامبر! اینها را به حال خود بگذار(تا همچون چهارپایان) بخورند و از لذتهای این زندگی ناپایدار بهره گیرند و آرزوها، آنان را از این واقعیت بزرگ غافل سازد ولی بهزودی خواهند فهمید اینها چون حیواناتی هستند که جز اصطبل و علف و جز لذت مادی چیزی نمیفهمند و هر حرکتی دارند برای رسیدن به همینها است».
پردههای غرور و غفلت و آرزوهای دور و دراز چنان بر قلب آنان افتاده و آنان را به خود مشغول ساخته که دیگر توانایی درک واقعیتی را ندارند.اما آنگاه که سیلی اجل بهصورت آنان نواخته شود و پردههای غفلت و غرور از مقابل چشمانشان کنار رود و خود را در آستانه مرگ و یا در عرصه قیامت ببینند، آری آنگاه میفهمند که چه اندازه در غفلت و تا چه حد زیانکار و بدبخت بودهاند و چگونه گرامیترین سرمایهها را برای هیچ از دست دادهاند.
از حضرت علی(ع) نقل شده که فرمود: ای مردم! ترسناکترین چیزی که بر شما از آن میترسم دو چیز است: پیروی از هوا و هوسها و آرزوهای دراز، چراکه پیروی از هوسها شما را از حق بازمیدارد و آرزوی دراز، آخرت را بهدست فراموشی میسپارد.
در حدیثی از نبی مکرم اسلام وارد شده که حضرت فرمود: امید و آرزو مایه رحمت امت من است اگر نور امید و آرزو نبود هیچ مادری فرزند خود را شیر نمیداد و هیچ باغبانی نهالی نمیکاشت.ولی همین عامل حیات و حرکت اگر از حد بگذرد و بهصورت «آرزوی دور و دراز» درآید بدترین عامل انحراف و بدبختی است و درست همانند آب باران است که مایه حیات است اما این آب اگر از حد بگذرد مایه غرق شدن و نابودی خواهد بود.
خداوند سبحان درباره کسانیکه به وظایف دینی خویش عمل نکرده خود را برای جهان آخرت آماده نمیکنند و به آرزوی اینکه روزگاری به فرصت مناسبتری دست یابند اکتفا میکنند در آیه سوم سوره حجر با این مضمون که « ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ» میفرماید: ای پیامبر! اینها را به حال خود بگذار(تا همچون چهارپایان) بخورند و از لذتهای این زندگی ناپایدار بهره گیرند و آرزوها، آنان را از این واقعیت بزرگ غافل سازد ولی بهزودی خواهند فهمید اینها چون حیواناتی هستند که جز اصطبل و علف و جز لذت مادی چیزی نمیفهمند و هر حرکتی دارند برای رسیدن به همینها است».
پردههای غرور و غفلت و آرزوهای دور و دراز چنان بر قلب آنان افتاده و آنان را به خود مشغول ساخته که دیگر توانایی درک واقعیتی را ندارند.اما آنگاه که سیلی اجل بهصورت آنان نواخته شود و پردههای غفلت و غرور از مقابل چشمانشان کنار رود و خود را در آستانه مرگ و یا در عرصه قیامت ببینند، آری آنگاه میفهمند که چه اندازه در غفلت و تا چه حد زیانکار و بدبخت بودهاند و چگونه گرامیترین سرمایهها را برای هیچ از دست دادهاند.
از حضرت علی(ع) نقل شده که فرمود: ای مردم! ترسناکترین چیزی که بر شما از آن میترسم دو چیز است: پیروی از هوا و هوسها و آرزوهای دراز، چراکه پیروی از هوسها شما را از حق بازمیدارد و آرزوی دراز، آخرت را بهدست فراموشی میسپارد.
