به گزارش
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، عید مبعث آغاز راه رستگاری و طلوع تابنده مهر هدایت و عدالت و روز برانگیختن خردهایی است که در تابوت خُرافهگرایی، هوسپرستی و جهل پیشگی دفن شده بود.روز مبعث، روز مرگ قساوتها و شرارتها بود؛ روز مرگ کرامتهایی که به پای بتها قربانی میشد؛ مبعث روز مرگ جهل و شرک و پرستشهای ناروا بود.
حضرت محمد مصطفی(ص) در روز ۲۷ رجب سال ۴۰ عامالفیل، همزمان با سال ۱۳ پیش از هجرت پیامبر اسلام، در غار حرا، توسط جبرئیل و از سوی خدا به پیامبری نایل آمد و مأمور شد که چندخداپرستی و بتپرستی را از زمین بردارد و خداپرستی را رواج دهد و پیام وحی را به مردم برساند.
این عید سرآغاز بعثت انسان تشنه معنویت، بیداری و بصیرت بوده و در سوره آلعمران خطاب به مسلمانان تاکید شده که عید مبعث را جشن بگیرید اما به مفاهیم و پیامهای آن هم توجه کنید. خداوند متعال در قرآن میفرماید: پیامبران را مبعوث کردیم تا مردم برای عدالتخواهی قیانم کنند لذا رسالت همه مردم در قبال بعثت پیامبر(ص) این است که با الهام از بعثت برای عدالتخواهی به پا خیزند.
عید مبعث از اعیاد بزرگ اسلام است، روزی که دین مبین اسلام ابلاغ شد. پیامبر اکرم(ص) میفرماید که من برای مکارم اخلاق مبعوث شدهام، با سالروز بعثت نبی مکرم اسلام(ص) وحدت بین مسلمانان جهان بیشتر شد.
پیامبر اکرم(ص) بهعنوان خاتم انبیاء و آخرین پیامبر اسلام کاملترین دین را بهعنوان دین اسلام برای مردم و مسلمانان به ارمغان آورد و در این رابطه فرمود: من برای مکارم اخلاق مبعوث شدهام.
مهمترین ویژگی عید مبعث این است که در این روز پیامبراکرم(ص) نشانه حقانیت همه ادیان گذشته را تأیید و کامل کرد و مبانی حقانیت دین مبین آن قرآن مجید است.
روز مبعث برای همه ما پیامهای مختلفی دارد که یکی از آن پیامها عدالت و همدلی در میان همه مسلمانان جهان است.در واقع میتوان گفت که روز مبعث، روز تعیین سرنوشت است، پیام مبعث یک پیام جهانی برای همه زمانها و همه انسانهاست.عبودیت خداوند، مبارزه با ظلم و ستم، برقراری عدالت و روابط عادلانه از پیامهای بعثت است، بنابراین بزرگترین عید ما عید مبعث است.پیام عید مبعث هدایت و همراهی بشریت است.
بعثت در کلام معصومین(ع)در بحار الانوار از زبان حضرت علی(ع) میخوانیم : «وَلَمْ یَجْمَعْ بَیْتٌ وَاحِدٌ یَوْمَئِذٍ فِی الْاِسْلاَمِ غَیْرَ رَسُولِ اللّه وَخَدِیجَةَ وَاَنَا ثَالِثُهُمَا اَرَی نُورَ الْوَحْیِ وَالرِّسَالَةِ وَ اَشُمُّ رِیحَ النَّبُوَّةِ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رَنَّةَ الشَّیْطَانِ حِیْنَ نَزلَ الْوَحْیُ عَلَیْهِ صلی الله علیه و آله فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذِهِ الرَّنَّةُ فَقَالَ هَذَا الشَّیْطَانُ قَدْ اَیِسَ مِنْ عِبَادَتِهِ اِنَّکَ تَسْمَعُ مَا اَسْمَعُ وَتَرَی مَا اَرَی اِلاَّ اَنَّکَ لَسْتَ بِنَبِیٍّ وَلَکِنَّکَ لَوَزِیرٌ وَاِنَّکَ لَعَلَی خَیْرٍ؛ [در آن روزها] در هیچ خانهای، اسلام راه نیافت، جز خانه رسول خدا (ص) و خدیجه. و من سوّمین آنان بودم، من نور وحی و رسالت را میدیدم و بوی نبّوت را استشمام میکردم. هنگامیکه وحی بر پیامبر فرود آمد، ناله شیطان را شنیدم. گفتم: ای رسول خدا! این ناله کیست؟ گفت: شیطان است که از پرستش خویش مأیوس شد و فرمود: علی! تو آنچه را من میشنوم، میشنوی و آنچه را که من میبینم، میبینی؛ جز اینکه تو پیامبر نیستی؛ بلکه وزیر من هستی و به راه خیر میروی».