کد خبر: 3506240
تاریخ انتشار : ۲۷ خرداد ۱۳۹۵ - ۰۸:۲۴

خدیجه(س)؛ سنگ صبوری برای پیامبر(ص)

گروه اجتماعی: عدم دلبستگی به دنیا و زخارف آن از ویژگی‌های ممتاز حضرت خدیجه(س) است، این بانوی یزرگ اسلام برای نشر دین خدا و حمایت از رسول خدا(ص) همه دارایی، جان و مالش را تقدیم کرد و این درسی است برای همه ما که در راه دفاع از دین، از همه هستی خود بگذریم و خالصانه تقدیم خدا کند.از بزرگ‌ترین و شاخص‎ترین ویژگی‎های اخلاقی ایشان می‎توان به صبر و گذشت اشاره کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، دهم ماه رمضان مصادف است با سالروز بزرگ بانویی که جهان اسلام خود را به وی مدیون می‎داند، بانویی که در سخت‌ترین شرایط همراه و یاور نبی مکرم اسلام بود این بانوی بافضیلت و با کرامت است ایشان در طول زندگی پربارشان در ترویج دین مبین اسلام نقش بسیار تاثیرگذاری داشت و در دورانی که اسلام در خطر قرار داشت همه اموال خود را در اختیار رسول خدا(ص) قرار داد و در راه اسلام انفاق کرد.
عدم دلبستگی به دنیا و زخارف آن از ویژگی‌های ممتاز این بانوی بزرگ اسلام است ایشان برای نشر دین خدا و حمایت از رسول خدا(ص) همه دارایی، جان و مالش را تقدیم کرد و این درسی است برای همه ما که در راه دفاع از دین، از همه هستی خود بگذریم و خالصانه تقدیم خدا کند.
حضرت خدیجه(س) از زیبایی ظاهری و باطنی، عقل و خرد، منش و روش، دین‌باوری، ولایت‌مداری، وقار، عفت و توانایی مالی  در بین عرب بی‌نظیر بود و علی‎رغم خدمات ارزنده‌ای که با اسلام و پیامبر داشته است غریبه و مظلومه واقع شده و ابعاد شخصیتی ایشان آن‌چنان که شایسته است معرفی نشده است. عظمت این بانو به ‌قدری است که هنگامی‌که جبرئیل بر پیامبر(ص) نازل می‌شد درخواست می‌کرد تا سلامش را به حضرت خدیجه(س) برساند.
حضرت خدیجه(س) بهترین یاور پیامبر(ص) در زمان تنهایی ایشان بود، هرگاه رسول خدا از آزار و اذیت مشرکان اندوهناک می‌شد، خدیجه(س) ایشان را آرامش می‎بخشید. سنگینی مشکلات را از دوش وی برمی‎داشت و آزار مردم را در نظرشان آسان می‎کرد. حضرت خدیجه(س) در پرتو هوش و ایمانش به دقت به پیامبر گرامی اسلام می‎نگریست، هر کس را که پیامبر دوست داشت، او نیز دوست داشت و مهر می‎ورزید و از دشمنانش دوری می‏‌جست.ایشان اولین زنی بودند که به اسلام ایمان آوردند و خداوند متعال توسط جبرئیل بر ایشان سلام فرستاد.
از بزرگ‌ترین و شاخص‎ترین ویژگی‎های اخلاقی ایشان می‎توان به صبر و گذشت این بزرگ بانوی اسلام اشاره کرد، چون آمده است اسلام با دو چیز، اول شمشیر حضرت علی(ع) و دوم ثروت و گذشت حضرت خدیجه(س) نشر پیدا کرد.
صبر و گذشت از ویژگی‎های بارز حضرت خدیجه(س) است که سبب شد شیوه‌ی زندگی حضرت خدیجه(س) بهترین و مناسب‎ترین الگو برای جوانان امروز محسوب شود. بهترین آیه‏‌ای که درباره‌ی حضرت خدیجه وجود دارد سوره‌ی کوثر است. هم‌چنین در آیه‌ی 42 سوره آل‌عمران نیز آمده است که خدیجه بر زنان امت من برتری دارد، همان‌گونه که حضرت مریم(س) بر زنان عالمیان برتری دارد.
حضرت خدیجه(س) الگوی تربیت فرزندی چون حضرت فاطمه(س) بودند، این بانوی با فضیلت الگوی ایثار، انفاق، احسان، فداکاری و حجاب و عفاف برای همه زنان است. ویژگی بارز این بانوی بزرگ اسلام توجه به معنویات و اخلاق در زندگی بود.
پدر او خُوَیلد بن اسد و مادر او فاطمه دختر زائده است. تولّد حضرت خدیجه (س) سال 68 پیش از هجرت است. ازدواج مبارک خدیجه با وجود مبارک و نازنین حضرت محمد(ص) هنگامی بود که 25 سال از عمر شریف پیامبر و چهل سال از عمر حضرت خدیجه می ‌گذشت. او از لحاظ نسب از همه زنان پیغمبر(ص) به پیغمبر نزدیک‌تر بود.
حضرت خدیجه(س) نخستین زنی بود که به پیامبری حضرت محمد(ص) ایمان آورد و اولین بانویی بود که همراه امام علی(ع) با پیامبر به نماز ایستاد و پیشانی بندگی بر خاک سایید.
حضرت خدیجه(س) در 24 سال زندگی مشترک با پیامبر گرامی اسلام(ص)، خدمات بسیاری برای آن بزرگوار و دین اسلام انجام داد. حمایت‌های مالی، روحی، عاطفی از حضرت محمد(ص) تصدیق و تأیید پیامبر در روزگاری که هیچ کس تأییدش نمی‌کرد و یاری ایشان در برابر آزار مشرکان، گوشه‌هایی از این خدمات ارزشمند است.
حضرت خدیجه(س) پس از ازدواج با پیامبراکرم(ص)، دارایی‌اش را به ایشان بخشید تا آن‌را هرگونه می‌خواهد مصرف کند. رسول گرامی اسلام در این زمینه می‌فرماید: «هیچ ثروتی به اندازه ثروت خدیجه(ع) برای من سودمند نبود».
حضرت خدیجه(س)، این بانوی بزرگوار نه تنها از عمق جان به رسالت پیامبر ایمان آورد، بلکه او را در برابر سختی‌ها و تکذیب مشرکان و بدخواهان یاری داد. تا زنده بود، اجازه نداد آزار و شکنجه مشرکان بر رسول خدا(ص) سخت آید. هنگامی‌که رسول خدا(ص) با باری از مصیبت و اندوه به خانه می‌آمد، خدیجه او را دلداری می‌داد و نگرانی را از ذهن و خاطرش می‌زدود.
حضرت خدیجه مدت ۲۵ سال در خانه پیامبر اسلام زندگی کرد و وی در سال دهم بعثت در دهم ماه رمضان و به مدت کوتاهی بعد از وفات ابوطالب عمو و سرپرست پیغمبر از دنیا رفت. آن سال را «عام الاحزان» یعنی سال اندوها گفته‌اند. مرقد او در «حجون مکه» در قبرستان ابوطالب کنار قبر عبدالمطلب، ابوطالب و عبدمناف می‌باشد.

captcha