برگزاری جلسه تفسیر قرآن در دانشگاه تبریز

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان‌شرقی، جلسه تلاوت و تفسیر قرآن کریم با حضور اساتید، کارکنان و دانشجویان امروز در شبستان مسجد دانشگاه تبریز برگزار شد.

حجت‌الاسلام محمد انوری، مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه تبریز در این محفل قرآنی گفت: خداوند متعال در این ماه، سفره‌ای معنوی برای بندگان خود گشوده است و اگر توفیق درک معنویات و فیوضات این ماه را داشته باشیم، لحظات سپری شده در ماه مبارک رمضان، بهترین لحظات و ساعات عمرمان خواهد بود.

وی با اشاره به این که فطرت انسان خداجوست، گفت: آیات 63 و 64 سوره مبارکه انعام، به موضوع فطرت و خداجویی انسان پرداخته و به موقعیت‌هایی که انسان دچار گرفتاری و درماندگی می شود، اشاره دارد.

حجت‌الاسلام انوری، با اشاره به آیه 63 سوره مبارکه انعام، در تفسیر "ظلمات" خاطرنشان کرد: دو نوع ظلمات و تاریکی وجود دارد. اولی ظلمات حسی، که مانند خود شب، به علت شعبه‌ای از عدم بودن با توجه به این که نور وجود ندارد، ترسناک است. دومی ظلمات معنوی است که مانند جهل یا عدم نورانیت علمی، اگر به عمق قضیه متوجه شویم، حتی ترسناک تر و خطرناک تر از ظلمات حسی است.

مسئول نهاد رهبری دانشگاه تبریز، در ادامه افزود: انسان در حالت درماندگی و گرفتاری‌ها و رنج هایش با مراجعه به فطرت خود، نوری توجهش را جلب می‌کند که متوجه می‌شود آن نور خداست. فطرت خداجوی انسان هرچه پاسخ دهد، آن خداست. انسان در وضعیت گرفتاری، به همان چیزی که فقط به او پناه می برد، با او معامله می کند که اگر مرا نجات دهی، من از شکرگزاران خواهم بود.

وی با ذکر این که در آیه 63 سوره مبارکه انعام، چهار حالت برای انسان ذکر شده است، گفت: اولی حالت نیاز در هنگام گرفتاری انسان است. دومی حالت تضرّع و دعا است. سوم حالت اخلاص است که به صورت پنهانی و درونی به خدا پناه بردن است. لازم به ذکر است که اگر دعا، با این سه ویژگی باشد، مستجاب می شود و در این وضعیت که حالت چهارم برای انسان پیش می آید و آن حقی است که بر گردن انسان نهاده می شود و باید از خداوند متعال شکرگذاری نماید.

حجت‌الاسلام انوری، در شرح آیه 64 سوره مبارکه انعام، گفت: کَرب به معنای زیر و رو کردن و در این آیه به معنای مشکلات و گرفتاری‌های انسان به کار رفته است. چرا که در هنگام روبرویی انسان با این گونه گرفتاری‌ها، دل انسان زیر رو می‌شود. انسان‌های گرفتار در اوج گرفتاری و درماندگی بنابر فطرتشان، فقط از خداوند متعال طلب نجات می‌کنند و در این مواقع، انسان‌ها علی‌رغم وعده‌ای که می‌دهند، به جای سپاس و شکرگزاری، شرک می‌ورزند و باز به حالت قبل خود بر می‌گردند. مثل این که گرفتار مشکلی نشده بودند و خداوند متعال را برای حل این مشکل نخوانده بودند.