تنزیه؛ اساس تعلیم و تربیت اسلامی

دکتر عبدالعظیم کریمی عضو هیئت‌علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش‌وپرورش در این مراسم اظهار کرد: در علم روانشناسی یادگیری امری ساختنی است، نه دادنی. هر کس باید دانش خود را معماری کند؛ معلم تنها مصالح را برای فرد فراهم می‌کند اما خالق و فاعل دانش، فرد یادگیرنده است.

وی افزود: هجوم تبلیغات، فرهنگ‌های یک‌سویه، خطابه‌ها و بخشنامه‌ها و دانش‌افزایی‌های سفارشی همچون آبشارهایی در جامعه ما جاری است. در تعلیم و تربیت اسلامی اصل بر تنزیه است به این معنی که چیزی وجود دارد و نباید بگذاریم از میان برود.

عضو هیأت‌علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش ادامه داد: می‌توان با با تعلیم و تربیت مناسب باعث نمایان شدن ویژگی‌های کودک شد، با تنزیه باید کنجکاوی که بزرگترین نیروی دانش‌پژوهی است را در وجود او تقویت کنیم و اجازه ندهیم که ویژگی‌های مثبت کودکانه او از بین برود.

کریمی افزود: با تعلیم و تربیت غلط پس از 12 سال یک انسان شاداب، فعال و خلاق به فردی افسرده و منفعل تبدیل می‌شود؛ به تعبیر شهید مطهری درون‌مایه‌های فطرت در کودکان وجود دارد، باید مراقب باشیم به نام آموزش، اخلاق و دین آن را از بین نبریم.

وی تصریح کرد: بر اساس رویکرد تنزیهی وظیفه ما این است که آب را گل نکنیم که این مطالب به فضیلت، مدیریت و اخلاق نیاز دارد. مشکل ما در تعلیم و تربیت این است که فکر می‌کنیم اگر مطلبی را به کودک بگوییم مشکلات حل می‌شود، اما بین شنیدن و دانستن فاصله زیادی است.

عضو هیئت‌علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش‌وپرورش افزود: هر کس دانست، لزوماَ در مقام دانستن نیست؛ مقام دانستن یعنی قوام بخشیدن به دانسته‌ها، ما اخلاق را می‌دانیم اما در مقام اخلاق نیستیم. اگر در مقام اخلاق بودیم تملق، فحشا و ... در جامعه وجود نداشت. مقام از عمل نیز بالاتر است.

وی با بیان این‌که دانشجویان در کلاس مانند درخت هستند و باید در تعلیم و تربیت به ریشه آب داده شود، خاطرنشان کرد: در جامعه ما برنامه‌های آموزشی فراوانی به خصوص در این ایام برای جوانان وجود دارد که این‌ها همه در واقع آب دادن به شاخه است.