راه معرفتالله فقط از قرآن و عترت میگذرد
گروه اجتماعی: راه معرفتالله فقط از قرآن و عترت میگذرد، وظیفه همه انسانها این است که از زمانی که به سن بلوغ و تکلیف عقلی میرسند شروع به شناخت خداوند سبحان کنند و از راههای مختلف او را شناسایی کنند و اینکار را تا زمان مردن ادامه دهند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، وظیفه همه انسانها این است که از زمانی که به سن بلوغ و تکلیف عقلی میرسند شروع به شناخت خداوند سبحان کنند و از راههای مختلف او را شناسایی کنند و اینکار را تا زمان مردن ادامه دهند.
خداوند متعال در آیه 67 سوره زمر در این رابطه فرموده است: «وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالْأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَالسَّماوَاتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ؛ و خدا را آنچنان كه بايد به بزرگى نشناختهاند و حال آنكه روز قيامت زمين يكسره در قبضه [قدرت] اوست و آسمانها در پيچيده به دست اوست او منزه است و برتر است از آنچه [با وى] شريك میگردانند».
و نیز در آیات 26 تا 58 ذاریات فرموده است: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿56﴾ مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ﴿57﴾ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ؛ و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند، از آنان هيچ روزيى نمیخواهم و نمیخواهم كه مرا خوراك دهند، خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است».
اگرچه انسان هرچه تلاش کند فقط میتواند مقدار کمی درباره خداوند سبحان شناخت پیدا کند زیرا ما انسانها محدود و خداوند سبحان نامتناهی است و کجا رسد که متناهی بتواند نامتناهی را بشناسد؟.
اما در عین حال افرادی بودهاند که خداوند سبحان را به اندازه توانشان شناختند آنوقت به لذتی دست یافتند که هیچ با لذات مادی قابل مقایسه نیست.
گذشته از انبیا و امامان که بالاترین معرفت را داشتند انسانهایی بودند که در معرفت قدمهای بلندی را برداشتند ازجمله اویس قرنی که چوپان بود بهچنان معرفتی رسید که شب به خود خطاب میکرد: اویس! امشب شب سجده است.او شب تا صبح را در یک سجده میگذراند شب بعد به خود خطاب میکرد که امشب شب رکوع است و تا صبح در یک رکوع بود.حجربن عدی از یاران امام علی(ع) شبی هزار رکعت نماز میخواند و بُریر از یاران امام حسین(ع) آنقدر عبادت میکرد که چهل سال با وضوی نماز عشاء نماز صبح را میخواند و سیده نفیسه عروس امام صادق(ع) از زنان بسیار عابده بود بهطوریکه یکی از نزدیکان او میگوید هیچگاه شب برای او بستر نگستردم و همه شبها تا صبح عبادت میکرد و در قبری که در منزل خود کنده بود میرفت و قرآن تلاوت میکرد و همیشه روزه بود و در هنگام رحلتش نیز روزه بود.
امام عصر(عج) در دعایی که در مفاتیح منسوب به ایشان ذکر شده میفرمایند: «خدایا! خودت را به من بشناسان که اگر تو را نشناسم، پیامبرت را هم نشناسم، خدایا! پیامبرت را به من معرفی کن که اگر پیامبرت را نشناسم، حجتت را نخواهم شناخت.خدایا! حجتت را به من معرفی کن که اگر حجتت را نشناسم راه را گم میکنم.
راه معرفتالله فقط از قرآن و عترت میگذرد، پس باید مواظب بود که از راههای منحرفی چون دراویش، عارفان کذاب و دنیاطلب، فرقههای گمراه کننده دوری کرد که عاقبتش گمراهی و جهنم است.در زمان ما باید ارتباط با علماء ربانی و فقها صمدانی و از طریق ادعیه ائمه اطهار(ع) و مناجاتهای ایشان و مخصوصاً تلاوت و تدبر در قرآن کریم به شناخت خداوند سبحان اقدام کنیم.
خداوند متعال در آیه 67 سوره زمر در این رابطه فرموده است: «وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالْأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَالسَّماوَاتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ؛ و خدا را آنچنان كه بايد به بزرگى نشناختهاند و حال آنكه روز قيامت زمين يكسره در قبضه [قدرت] اوست و آسمانها در پيچيده به دست اوست او منزه است و برتر است از آنچه [با وى] شريك میگردانند».
و نیز در آیات 26 تا 58 ذاریات فرموده است: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿56﴾ مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ﴿57﴾ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ؛ و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند، از آنان هيچ روزيى نمیخواهم و نمیخواهم كه مرا خوراك دهند، خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است».
اگرچه انسان هرچه تلاش کند فقط میتواند مقدار کمی درباره خداوند سبحان شناخت پیدا کند زیرا ما انسانها محدود و خداوند سبحان نامتناهی است و کجا رسد که متناهی بتواند نامتناهی را بشناسد؟.
اما در عین حال افرادی بودهاند که خداوند سبحان را به اندازه توانشان شناختند آنوقت به لذتی دست یافتند که هیچ با لذات مادی قابل مقایسه نیست.
گذشته از انبیا و امامان که بالاترین معرفت را داشتند انسانهایی بودند که در معرفت قدمهای بلندی را برداشتند ازجمله اویس قرنی که چوپان بود بهچنان معرفتی رسید که شب به خود خطاب میکرد: اویس! امشب شب سجده است.او شب تا صبح را در یک سجده میگذراند شب بعد به خود خطاب میکرد که امشب شب رکوع است و تا صبح در یک رکوع بود.حجربن عدی از یاران امام علی(ع) شبی هزار رکعت نماز میخواند و بُریر از یاران امام حسین(ع) آنقدر عبادت میکرد که چهل سال با وضوی نماز عشاء نماز صبح را میخواند و سیده نفیسه عروس امام صادق(ع) از زنان بسیار عابده بود بهطوریکه یکی از نزدیکان او میگوید هیچگاه شب برای او بستر نگستردم و همه شبها تا صبح عبادت میکرد و در قبری که در منزل خود کنده بود میرفت و قرآن تلاوت میکرد و همیشه روزه بود و در هنگام رحلتش نیز روزه بود.
امام عصر(عج) در دعایی که در مفاتیح منسوب به ایشان ذکر شده میفرمایند: «خدایا! خودت را به من بشناسان که اگر تو را نشناسم، پیامبرت را هم نشناسم، خدایا! پیامبرت را به من معرفی کن که اگر پیامبرت را نشناسم، حجتت را نخواهم شناخت.خدایا! حجتت را به من معرفی کن که اگر حجتت را نشناسم راه را گم میکنم.
راه معرفتالله فقط از قرآن و عترت میگذرد، پس باید مواظب بود که از راههای منحرفی چون دراویش، عارفان کذاب و دنیاطلب، فرقههای گمراه کننده دوری کرد که عاقبتش گمراهی و جهنم است.در زمان ما باید ارتباط با علماء ربانی و فقها صمدانی و از طریق ادعیه ائمه اطهار(ع) و مناجاتهای ایشان و مخصوصاً تلاوت و تدبر در قرآن کریم به شناخت خداوند سبحان اقدام کنیم.
