گروه فعالیتهای قرآنی: نوجوان 17 ساله زنجانی که در 12 سالگی موفق به حفظ آیات نورانی وحی شده است حمایت خانواده را مهمترین مشوق برای حفظ قرآن میداند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از زنجان، پرداختن به همه امور علاوه بر پشتکار فردی، نیاز به مشوقهای بیرونی و حمایت افراد ذینفوذ دارد و مقوله حفظ آیات نورانی وحی نیز از این امر مهم مستثنی نیستند.
بسیاری از کارشناسان، دوران کودکی را بهترین سن یادگیری میدانند و خانوادهها نیز تمایل دارند از سنین کودکی فرزند خود را با آیات وحی آشنا کنند، اما آنچه مهم است حمایتهای معنوی پدر و مادر در خارج از ساعات کلاس آموزش است و با پیگیریها و تشویقی که از فرزند قرآنآموز خود دارند، میتوانند این مسیر را هر چه دلپذیرتر کرده و فرزند خود را به خوبی در این راه همراهی کنند.
فاطمه کابلی، یکی از حافظان نوجوان زنجانی است که منتظر نتیجه پذیرش دانشگاه در مقطع کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث است.
وی متولد بیست و دومین روز از شهریور سال 78 است و از 11 سالگی وارد وادی حفظ آیات نورانی وحی شد.
با متانت یک بانو به سوالهایم پاسخ میداد ولی شور و حال روزهای 17 سالگی را میشد در حرفهایش حس کرد.
فاطمه با اشاره به اینکه در آزمون امسال سازمان سنجش و در آزمون کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث رتبه 48 را کسب کرده است، گفت: تا اول دبیرستان در مدرسه درس خواندم و جزو اولین افرادی بودم که در اولین دوره حفظ تخصصی که توسط جامعةالقرآن برگزار شده بود، شرکت و در 12 سالگی موفق به حفظ کل شدم.
این نوجوان حافظ با تاکید بر اینکه خانواده نقش مهمی در موفقیت وی داشته است، تاکید کرد: یک حافظ قرآن زمانی میتواند به خواسته خود در این مسیر برسد که خانواده نیز همراهی و همدلی خوبی با فرزند داشته باشند، زیرا بخش اندکی از آموزش در کلاس صورت میگیرد و این خانواده بهویژه مادر است که با ایجاد محیطی آرام و همچنین تحویل گرفتن آموختههای قرآنی، میتواند فرد را برای ادامه راه مصمم کند.
فاطمه از آینده خود میگوید که تصمیم گرفته در رشته دکترای قرآن و علوم حدیث ادامه تحصیل داده و سپس به عنوان معلم در همین زمینه آموختههای خود را در اختیار علاقهمندان قرار دهد و اگر فرصتی شد در رشته روانشناسی هم ادامه تحصیل دهد و بتواند به دانشی که در این زمینه علاقه دارد، برسد.
فاطمه خواهر 10 سالهای هم دارد که او هم حافظ کل قرآن است و دو خواهر موفقیت خود را مرهون حمایتهای بیدریغ مادر و دلسوزی پدر میدانند.
عسل و فاطمه هر دو علاقه به حفظ را شرط ورود به وادی حفظ عنوان کرده و گفتند: خانوادهها نباید با اجبار فرزند خود را مجبور به حفظ کنند زیرا این امر اثری معکوس داشته و شاید در کوتاه مدت جواب دلخواه را عاید پدر و مادر کند ولی در دراز مدت زمینه دلزدگی قرآنآموز را ایجاد کرده و قرآنآموز یا حافظ، تمایلی به ادامه راه نخواهد داشت.
افرین افرین حافظ قرآنی خیلی خوب هزار افرین بر تلاشت